DAGELIJKS

Ik weet niet meer precies wanneer ik met dagelijks bloggen ben begonnen, maar het is zeker meer dan 10 jaar geleden. Ik deed het niet omdat ik mijn gedachten zo mooi en belangrijk vond dat de wereld om mij heen daar absoluut kennis van moest (kunnen) nemen. Ik had er ook geen behoefte aan dingen 'van mij af' te schrijven. De reden ervoor was heel simpel, ik wilde anderen, meer in het bijzonder directe familieleden, laten weten dat ik 's ochtends gezond was opgestaan.

Ik woon al 22 jaar alleen en mijn gezondheid is niet helemaal je dat. Ik heb al zo'n 25 jaar geleden een herseninfarct gehad (en bijna vijf jaar geleden een tia). Zo'n veertien jaar geleden kreeg ik en hartinfarct. Ik wilde niet graag in de krant vermeld worden in de categorie van personen die ruim na hun overlijden dood worden aangetroffen in hun woning. Ik zou daar zelf weinig last van hebben, maar het leek me niet zo leuk voor mijn familie en vrienden. Jaren geleden had ik daarover met mijn jongere zussen gesproken. Ik heb een hekel aan telefoneren dus ik zei toen, dat ik hun elke dag een mailtje zou sturen waaruit zou blijken dat ik  nog in leven was. Dat deed ik dus, maar ik vond het wat 'kaal' om het te laten bij 'Ik ben opgestaan'. Meestal schreef ik er dus wat bij. Toen ik dat een tijdje gedaan had dacht ik, als ik toch wat schrijf, kan ik net zo goed gaan bloggen. Kunnen anderen ook 'meegenieten'.

Elke dag wat schrijven valt niet altijd mee, dus ik laste wel eens pauze in. Een paar jaar geleden diende zich een andere oplossing aan. Vanwege te veel vocht in mijn benen moest ik steunkousen gaan dragen. Dus kwam er elke ochtend en elke avond iemand van de thuiszorg die dingen aan- of uittrekken. Als ik 's ochtends niet de deur open zou doen, zou de thuiszorg er alles aan doen om toch bij mij binnen te komen. Zouden zij constateren dat er iets ernstigs met mij aan de hand was, dan zouden ze niet alleen medische hulp inroepen, maar ook mijn familie - i.c. mijn zus in Weesp - waarschuwen. Een blog ten bewijze dat ik nog, min of meer, gezond in leven was, was dus niet meer heel erg noodzakelijk

Die dagelijkse bezoeken  van de thuiszorg komen ten einde. Dat heeft natuurlijk (ook) met bezuinigingen te maken, maar ik heb nu een apparaat gekregen, waarmee ik zonder al te veel moeite zelf die steunkousen kan aantrekken.

Bijkomend voordeel van die 'Handylegs  aan- en uittrekhulp' is dat ik niet meer hoef te wachten tot de thuiszorgmedewerkster langskomt. Ze komen 's ochtends meestal ergens tussen acht en tien uur, maar tot ze geweest zijn kan ik niet onder de douche gaan staan. 's Avonds vind ik het altijd wat onhandig als ik net aan het eten ben begonnen.

Vorige week heb ik al een paar dagen 'onder toezicht' zelf de kousen aan- en uitgetrokken en daar gaan we nog een paar dagen mee door tot ik het (letterlijk en figuurlijk) goed onder de knie heb.

Je zult het wel begrepen hebben, vanaf vandaag valt er ook weer dagelijks een Beggartalk te lezen. Is dat niet fijn?

ONHEIL

In HP/De Tijd las ik een interessant artikel over onheilsprofeten, mensen, meestal manen (denk aan Pim Fortuyn, Geert Wilders, Thierry Baudet) die het onheil op ons af zien komen in de vorm van immigranten, islamieten, Marokkanen, links, de elite, Europa, klimaatdenkers.

In een in NRC Handelsblad gepubliceerd artikel met de titel ‘Weten we nog wel hoe broos de orde is?’ beschrijft Financial Times-columnist Janan Ganesh hoe met de generatie die de laatste wereldoorlog nog heeft meegemaakt ook de redelijkheid en stabiliteit dreigen te verdwijnen. Ik, nog net vóór de Tweede Oorlog geboren, behoor dus tot een soort Laatsten der Mohikanen. Ik ben nog redelijk en stabiel.

Ik ben inderdaad niet zo'n doemdenker. Ik maak me wel enige zorgen, mer name over het feit dat doempredikers als Wilders en de Baudet samen ongeveer 35 zetels in de Tweede Kamer zouden krijgen. Wilders waarschuwt ons voor de miljoenen Afrikanen die tegen het einde van deze eeuw (over 80 jaar dus) massaal de Middellandse zullen oversteken, om hier te halen wat ze in Afrika niet (voldoende) hebben. In Amerika zien ze armen uit de Mexico en andere Midden-Amerikaanse landen op zich afkomend. Baudet houdt hardnekkig vol, dat de opwarming van de aarde echt niet zo veel te maken met onze uitstoot van CO₂.

Tegenstanders van de EU zien typisch Nederlandse eigenheden verloren gaan. Denk aan Zwarte Piet, denk aan het vuurwerk. Een nipte meerderheid van de Britse bevolking heeft voor de Brexit gekozen, maar ja, de Britten keken al jaren met enig wantrouwen naar 'The Continent'. Over een paar weken zullen al die Britten (en met hen vastelanders die veel zaken met hen doen) tot de ontdekking komen, dat die vreselijke EU er ook voor gezorgd heeft dat allerlei goederen zonder enige papierwerk (en dus oponthoud) de grenzen konden passeren.

Er waren tijden dat buitenlanders (joden, Hugenoten) werden welkom geheten. Tijdens de Eerste Wereldoorlog hebben we hier zelfs gastvrij Belgen opgevangen. Amsterdam wordt overspoeld door buitenlanders, maar ja die komen niet onze huurwoningen inpikken en van onze Bijstandswet misbruik maken. Ze beleggen hun geld in woningen, waarvan de meeste Nederlanders de huur niet kunnen betalen. Zullen we die buitenlanders een gaan tegenhouden?

RECYCLEN

Een  van de belangrijkste activiteiten die we moeten uitvoeren om de aarde zo goed mogelijk aan 'onze' (klein)kinderen door te geven is recyclen. We moeten zoveel mogelijk spullen/dingen/materialen, al dan niet na bewerking, hergebruiken.

Onlangs kwam ik tot de ontdekking dat je ook immateriële zaken kunt hergebruiken, popsongs bijvoorbeeld. Al een aantal jaren is in de Paastijd een zeer veel bekeken tv-programma The Passion, het verhaal van de rechtszaak tegen J.C. van Nazareth (33), zijn veroordeling, dood en opstanding worden in een stad ergens in Nederland nagespeeld, waarbij o.a. een groot kruis wordt rondgezeuld. Nog veel mooier is dat wat oudere, maar bekende popsongs, die geacht worden min of meer goed te passen bij bepaalde scenes uit die lijdensgeschiedenis door bekende artiesten worden gezongen.

Al die mooie songs kun je natuurlijk nog een keer gebruiken, oftewel recyclen en dan zo dat het toch nog iets te maken heeft met iets wat we allemaal zo prachtig vinden. Wat krijgen we dus? Precies!

THE PASSION IN CONCERT

Dit kun je lezen op de officiële web site: The Passion in Concert is de nieuwe concertervaring tijdens het paasweekend. Jouw favoriete artiesten zingen de mooiste en meest geliefde Nederlandstalige popnummers. In een aaneenschakeling van muzikale hoogtepunten, hits en kippenvelmomenten word je meegenomen in een verhaal dat iedereen raakt.

Ik weet niet of ook dit jaar weer in een Nederlandse stad The Passion gaat woeden. Dat zal haast wel, want een succesformule moet je zo lang mogelijk uitmelken. Anders moet je weer nadenken over iets nieuws. Vermoeiend.

Het duurt niet zo lang meer tot het Pasen wordt, dus de voorbereiding voor The Passion van dit jaar zullen wel al min of meer afgerond zijn. Nu maar hopen dat ze de songs gaan gebruiken die binnenkort in The Passion in Concert te horen zullen zijn, want die zijn sowieso goed voor pakweg anderhalf uur aan kippenvelmomenten.

BOYCOT

Je kon er natuurlijk op wachten: Jeanine ­Hennis-Plasschaert, onze oud-minister van Defensie, was in Irak op bezoek bij grootayatollah Ali al-Sistani. Zij droeg daarbij een chador, die heel haar hoofd, behalve haar gezicht bedekte.

Een foto waarop Jeanine samen met de grootayatollah te zien is leidde uiteraard allerwegen tot grote verontwaardiging: echte Nederlanders (m/v) maken zelf wel uit welke kleding zij dragen en dat had Jeanine goed duidelijk kunnen maken aan al die onderdrukte vrouwen in Irak. Bij Geen Stijl hadden ook weer honderden reaguurders de gelegenheid zich weer eens lekker uit te leven met anti-islam, resp. anti-immigrant teksten. 'Wij moeten ons daar aanpassen, maar passen zij zich hier aan?'

Jeanine was niet als persoon op bezoek in Irak en evenmin als vertegenwoordigster van Nederland, maar in haar functie van Special Representative of the Secretary-General for the United Nations Assistance Mission for Iraq. Zij was daar dus niet om uiting te geven aan de liberale Nederlandse opvattingen, maar aan de, naar ik aanneem, iets gematigder opvattingen van de Verenigde Naties en haar missie in Irak zou weinig succes hebben als zij bij de grootayatollah op bezoek zou gaan in minirok en een blouse met een diep decolleté.

Ik ben er helemaal voor dat vrouwen in moslimlanden zelf moeten kunnen  bepalen wat Mohammed heeft te melden over het bedekken van het hoofd en of zij zich daar 1400 jaar na dato nog steeds aan moeten houden. Ik begrijp alleen niet dat zoveel mensen het Jeanine kwalijk nemen dat zij niet tijdens haar bezoek aan Irak blijk gegeven heeft van haar solidariteit met de onderdrukte vrouwen daar, Veel van die mensen gooien immers de tank van hun auto regelmatig vol met olie die afkomstig is uit landen waar de positie van de vrouw bepaald niet als 'vrij' bestempeld kan worden. Zijn die mensen bereid tot een boycot van de olie uit die landen?

WEDSTRIJDJES

Het sterft op de Nederlandse TV van de wedstrijdjes. Wie duikt het beste, wie zingt het beste, wie danst het beste, wie dirigeert het beste, wie is de mo? Zoals jullie al vermoedden kijk ik nooit naar dat soort programma's. Ik stoor me alleen aan de voortdurend terugkerende promo's ervoor. Na een aantal weken weet ik echt wel dat op zondagavond gekeken wordt wie er het beste bakt. De miljoenen fans weten dat ook wel, dus voor wie zijn die promo's nou bedoeld? Of moet je als fan van zo'n programma echt aan de onderkant van de samenleving zitten wat betreft geheugencapaciteit, zodat je echt voortdurend herinnerd moet worden aan de datum van de eerstvolgende uitzending? Ja, ik realiseer me heel goed dat ik me hier schuldig maak aan een manier van discussiëren waaraan men zich in de sociale media bij herhaling schuldig maakt, graag zij beledigend mogelijk bijvoorbeeld. (Ik doe het hier trouwend nog redelijk netjes en natuurlijk denk ik niet echt dat alleen domme mensen aan de buis gekluisterd zijn bij Heel Holland Bakt.

In Het PAROOL van vandaag las ik dat de torenhoge favoriete Maroeska niet de winnares werd. In een eerder artikel in hetzelfde PAROOL had ik al eens gelezen dat zij onderwerp was van hevige, vaak negatief geladen discussies op Twitter. Zij zou namelijk geen amateur te zijn, maar een soort professional. Over de rol van Omroep Max in dit geruzie was zij ook niet erg te spreken.

Gelukkig stond de opvolging van Heel Holland Bakt als klaar: Heel Holland Schildert. Zo heet het niet maar het idee is natuurlijk hetzelfde, Ze hebben zelfs André van Duin overgenomen als presentator. Jeroen Krabbé weet alles van Van Gogh en Gauguin. Wat fijn dus dat hij commentaar mag leveren bij het werk van amateurschilders.

Ik ga weer niet kijken.

STAKING

Ouders willen graag dat hun kinderen een goede toekomst hebben. Ik heb geen kinderen maar begrijp best dat ouders alles willen doen om die goede toekomst voor hun kinderen zeker te stellen. Nou ja, alles? Ze moeten natuurlijk niet gaan vragen om de maximumsnelheid overal te beperken tot 100 km/u. Wat maakt het nou uit voor het wereldklimaat als jij minder CO₂ uitstoot door wat rustiger te gaan rijden? Klopt, weinig. Zelfs als alle Nederlandse automobilisten hun snelheid gaan beperken, maakt dat op wereldniveau niet zo gek veel uit. Zelfs als heel Nederland helemaal niets doet om de CO₂-uitstoot te beperken, zal dat op wereldniveau nauwelijks te merken zijn. Maar komen we daarmee weg?

De 15-jarige Zweedse Greta Thunberg begon een 'skolstrejk för klimatet' (schoolstaking voor het klimaat). Op de klimaatconferentie die afgelopen december in Polen gehouden werd hield zij een korte toepspraak, waarin ze glashelder duidelijk maakte wat ze van de ouders van deze wereld verwachtte en wat ze diezelfde ouders verweet.

In veel landen werd het Zweeds voorbeeld van de schoolstaking gevolgd. Volgende week donderdag gaan Nederlandse kinderen spijbelen.. Een week later zullen ze op de Dam staken. De politiek, met name minister Slob (drie dochters, één zoon) reageert zeer kleinzielig op de voorgenomen stakingen, Trouwens, ook scholen reageren gereserveerd. Op de NOS-site lees ik: Veel scholen zeggen tegen de NOS dat ze positief tegenover de protestmars staan. Toch stellen ze een aantal voorwaarden aan deelname. Zo moeten leerlingen een briefje met toestemming van de ouders aanleveren en een foto in Den Haag maken waar ze zelf op te zien zijn. Ik hoop dat veel scholieren zullen zeggen: Fuck briefje met toestemming en fuck foto! Ik ga staken voor mijn toekomst!

De Amsterdamse PvdA-wethouder weet het, blijkens  Het PAROOL ook mooi te zeggen:
"Juist om klimaatverandering aan te pakken, hebben we hele knappe koppen nodig, dus zie ik liever leerlingen in de klas. Er zijn ook goede andere manieren om je te laten horen." Alsof een paar dagen staking tot een gigantische terugval in klimaatwetenschappers zal leiden.

NAMEN

Het zal mogelijk worden dat kinderen de (achternaam) krijgen beide ouders. Er is al eerder over deze mogelijkheid gesproken. Ik men ergens in de tachtiger jaren van de vorige eeuw. Ik werkte bij het. Ik werkte toen bij het bureau volksgezondheid van de provincie Zuid-Holland. Ik had een collega die Johan Duits heette. Het bureau had veel contacten met de Provinciale Raad voor de Volksgezondheid. Bij het bureau van die Raad werkte ene Marian Engels.

Ik heb destijds bedacht dat het wel leuk zou zijn als Johan en Marian een relatie zouden krijgen, waaruit een zoon zou voortkomen. Die zou immers Frans Duits Engels kunnen heten.

Ook in de boekhandel ben ik een keer een leuke naam tegen gekomen. Een vrouw die een boek bestelde gaf als naam op mevrouw Bos-Brand.