AANDACHT

Gedurende een dag of tien is nu uitgebreid aandacht besteed aan de redding van 12 voetballertjes uit een ondergelopen grot in Thailand. Inmiddels (ik schrijf dit rond twaalf uur 's middags op 9-7-2018) zijn er al vier voetballertjes weer springlevend bovengronds gebracht. Allemaal heel mooi, natuurlijk, maar is al die aandacht niet enigszins buitenproportioneel?

In de ongeveer tien dagen dat we nu dagelijks bezig zijn met die jongetjes in die grot, zijn er ook, wereldwijd, zo'n 22.000 kinderen overleden aan diarree. Jaarlijks sterven er, volgens UNICEF, zo'n 800.000 kinderen aan diarree. De redding van die voetballertjes zal best een hoop geld kosten en natuurlijk wordt dat geld terecht besteed.

Het voorkomen dat kinderen sterven t.g.v. diarree, kost niet heel veel geld aan dure medicijnen. Een simpele oplossing van suiker en zout in water is voldoende. Wordt het niet eens tijd daar (ook) wat aandacht te besteden?

O ja, hoeveel kinderen zijn er de afgelopen dagen omgekomen bij gevechtshandelingen in het Midden-Oosten en Afrika? Die zijn niet meer dan voetnoten bij onze hedendaagse geschiedenis.

ZOUT

In Het PAROOL las ik een artikel van en paar dagen geleden van Culinair historica Charlotte Kleyn en culinair journalist Mara Grimm. Brood is terug (...) Dus is brood weer salon­fähig. En dat komt mooi uit, want in Amsterdam is een hele nieuwe generatie bakkers actief die de meest waanzinnige broden bakt. Ze hebben het dan vooral over witbrood. Ik heb altijd geleerd dat bruinbrood veel beter is dan witbrood. Het laatste eet ik de afgelopen decennia dan ook alleen als ik weer ergens stokbrood bij eet. Daar is, althans in Nederland, ook een bruine/volkoren variant van, maar die kom je in restaurants nauwelijks tegen.

In het artikel gaat het voornamelijk over witbrood dat in restaurants gebakken wordt en dat voornamelijk dient tot soppen. Immers, het favoriete onderdeel van het diner, zo niet van het leven: een stukje brood door je saus halen, net zo lang tot het zich heeft volgezogen met saus en zo zompig is geworden dat het bijna uit elkaar valt. Mijn leven tot nu toe stelt dus niet zo veel voor, want een stukje brood door saus halen is daarvan nooit een belangrijk, laat staan favoriet onderdeel geweest.

In een ander artikel las ik over zoute boter. "Kun je wat pakjes zoute boter meenemen?" vraagt een goede vriendin vaak als ik naar Frankrijk ga. Groot gelijk, want weinig is zo verslavend lekker als brood met dikke lagen goede boter met grote zoutkorrels erin. Het is lang geleden dat ik margarine op mijn brood smeerde. Niks omega 3 op mijn brood. Ik wil roomboter en dat mag er best een beetje dik op liggen. Slecht voor de bloedvaten? Vast wel, maar ik neem al jaren elke avond voor het naar bed gaan een pil tegen de cholesterol. Ik neem wel ongezouten boter.

En nu is het beroemde Bretonse botermerk Le Gall ook gewoon bij Albert Heijn te krijgen. (...) Zoute boter heeft inmiddels bijna de hele wereld veroverd, en dan het liefst verwerkt in karamel. Via Google shopping vind ik ijs, chocola, brownies, popcorn, Baileys, glijmiddel en afslankrepen met gezouten karamelsmaak. In mijn onschuld denk ik dan: 'Karamel maak je toch van suiker? Waarom doe je daar zout doorheen?' We hebben het dan wel over twee zaken die bij overmatig gebruik niet echt gezond zijn. Dan moet je ze niet ook nog eens combineren.

Onderzoek alle dingen en behoud het goede. Dat heb ik overgehouden van mijn calvinistische opvoeding. Ik heb dus zo'n pakje Bretonse boter aangeschaft. Het was geen bijzondere culinaire ervaring. Ik houd het gewoon weer bij de ongezouten roomboter van Appie.

 

VERLOREN

Zijn de VVD'ers in Amsterdam gerustgesteld? Volgens Het PAROOL zei Rutte eerder dat de stad was 'verloren aan links'. Ja, het college van B. & W. bestaat uit vertegenwoordigers van GroenLinks, PvdA, SP en D66, maar er is wel eens eerder een college geweest met een linkse meerderheid. Goed, de Noord/Zuidlijn gaat zeven jaar te laat rijden, maar daar zijn ook VVD-wethouders medeverantwoordelijk voor.

Nu komt er ook nog eens een (groen)linkse burgemeester, maar daar zit Rutte niet mee: Ze zal burgemeester zijn van alle Amsterdammers, óók VVD'ers," zei VVD'er Rutte tijdens zijn wekelijkse persconferentie. Nu werd Eberhard van der Laan ook als burgemeester van alle Amsterdammers, dus ook van de SP'er die ik ben. Ik heb daar nooit iets van gemerkt, want ik de man nooit ontmoet, laat staan gesproken. Als mij in een enquête gevraagd zou worden wat mijn mening over Eberhard was, zou ik "geen mening/weet niet" aankruisen. Ik heb geen mening over mensen die ik niet persoonlijk ken.

Het zat er van het begin af aan te komen dat Femke Halsema burgemeester van Amsterdam, niet van Amsterdammers zou worden. Toch zullen over, pakweg, een jaar enkele honderdduizenden Amsterdammers vinden dat ze het goed of slecht doet. Niet omdat ze haar ontmoet en/of haar aan het werk hebben gezien, maar omdat ze haar op tv hebben gezien, of over haar in de krant hebben gelezen. Waarschijnlijk halen velen hun mening van Facebook of Twitter.

Mar goed, als de VVD'ers maar gerustgesteld zijn.

SCHATTIG

Kinderen zijn je kostbaarste bezit, toch? (Voor zover je kinderen kunt bezitten, natuurlijk.) Het valt me altijd op als mensen zich op tv voorstellen, bijv. quizdeelnemers, je altijd iets hoort als: Ik ben Piet. Ik heb twee schatten van dochters en een vrouw." Of: Ik ben Tiny, ik heb twee leuke zonen en een man."  Eerst worden de kinderen genoemd, daarna de partner. Terwijl die toch altijd als eerste kwam.

Ik heb geen kinderen, maar ik kan me goed voorstellen dat ik, als ik van die schattige kleutertjes had gehad, ik bij uitstapjes, zeker naar plaatsen waar in het water gepoedeld kon worden, ik ze voortdurend bezorgd in de gaten gehouden zou hebben.

Een populaire plek in Amsterdam tijdens deze zomerse dagen is de Sloterplas. Daar is ook een soort strandje. De plek waar het niet te diep is voor kleuters is duidelijk afgescheiden. Toch is daar vorig jaar een meisje van vijf jaar verdronken. Nu worden er gratis zwembandjes uitgedeeld. Wat zullen al die ouders met kleuters daar blij mee zijn! In Het PAROOL las ik een tijdje gelden dat dat nogal tegenviel. Die zwembandjes waren niet zo nodig: "Mijn kind weet tot waar het mag gaan." "Ik houd mijn kind altijd goed in de gaten."

Het strand is natuur;lijk ook heel populair vandaag de dag. Daar gaan ook veel ouders met van die schattige kleutertjes  heen. Langs het strand zijn altijd aardig wat strandwachten actief. Radio! besteedde daar aandacht aan. Wat viel hen zo al op? Je voelt hem al aankomen, denk ik: "De meeste ouders zitten meer naar hun smartphone te kijken dan naar hun kinderen."

Sommige ouders zien we misschien nog eens terug in een aangrijpende documentaire over ouders van verdronken kleuters.

KRITIEK

Rond Amsterdam ligt een ring van forten, de zogenaamde 'Stelling van Amsterdam'. In  geval van nood (oorlog) kon het gebied rond de Stelling onder water gezet worden zodat de hoofdstad Amsterdam makkelijker beveiligd kon worden tegen indringers. Fijn voor de Amsterdammers natuurlijk, maar zou het niet logischer geweest zijn zo'n stelling aan te brengen rond het regeringscentrum, Den Haag? Hoe dan ook, uit militair oogpunt heeft de Stelling zijn tijd al lang gehad. Ze wordt nu dan ook beschouwd als cultureel erfgoed.

De forten zijn dan wel militaire instellingen, maar veel militairen zul je er niet aantreffen. Maar het Ministerie van Defensie ziet wel degelijk bedreigingen voor Amsterdam. In het huidig tijdsgewricht zijn dat terroristen. 'Wacht eens even', moet iemand bij Defensie gedacht hebben, 'hadden we niet een stukje grond in Amsterdam?' Inderdaad, dat hadden ze. Dat was het zogenaamde 'Marineterrein', op loopafstand van het Centraal Station.

In het geval van een terroristische dreiging voor de stad Amsterdam ziet de krijgsmacht in het Marineterrein een ideale legeringsplaats voor militairen. Bovendien krijgt de krijgsmacht er sinds dit jaar weer geld bij. (...) Maar ja: In 2013 sloten Defensie en de gemeente een overeenkomst: de Koninklijke Marine zou het terrein stap voor stap verlaten en het terrein zou een openbare functie voor de stad krijgen. (...) De stad heeft op het terrein onder meer innoverende bedrijven en openbaar recreatiegebied gepland. Ook moeten er woningen komen.

Volgens bronnen binnen het ministerie is de wereld sindsdien (1913) veranderd. "In 2013 liepen er nog geen militairen in de straten van Brussel en Parijs," stelt een ingewijde.


Eerlijk gezegd zou ik het geen verbetering vinden als er, tussen al die toeristen, ook nog eens militairen door de stad gingen wandelen. Momenteel is het dreigingsniveau (kans op een terroristische aanslag) "substantieel". Gaan die militairen van het Marineterrein naar de stad als het dreigingsniveau naar het volgende (hoogste) niveau: "kritiek" gaat? Fijn voor de Amsterdammers, ik zeg het nog maar eens, maar hebben niet alle Nederlanders recht op een stel militairen in de buurt "In het geval van een terroristische dreiging'?

LIVE

Afgelopen zaterdag precies twaalf jaar geleden zat ik in het Concertgebouw naar een film te kijken. Ja, er was ook (live) muziek van het Koninklijk Concertgebouw Orkest. Het speelde de muziek die Dmitri Sjostakovitsj had gecomponeerd voor de beroemde film De Pantserkruiser Potemkin van Sergei Eisenstein. De film werd gemaakt in 1925. Het is dus een stomme (in de zin van geluidloze) zwart-witfilm. Voor die film, niet voor de muziek, was ik naar het Concertgebouw gegaan. Ik  had er wel eens onderdelen van gezien, maar nooit de complete film. Ik had al eens eerder de documentaire film Koyaanisqatsi gezien. This experimental film looks at the world and more specifically the effect man has had on the landscape and the environment. Without narration, the film shows the world in a pristine condition and untouched: blue skies, beautiful landscapes and endless vistas. The man-made world is much less appealing. Essentially a montage using a variety of film techniques to provide a visually stunning montage of images. (Aldus de International Movie Database. Die film werd toen gedraaid in het Muziektheater in Amsterdam. De muziek werd live ten gehore gebracht onder leiding van de componist, Philip Glass.

Wat lees ik vandaag in Het PAROOL? Tijdens de Robeco Summernights is vier keer de film Star Wars - A New Hope te zien, begeleid door het Antwerp Symphony Orchestra. Dat betekent de film bekijken op een gigantisch scherm met een live orkest aan de voeten.

Ga ik weer een film kijken in het Concertgebouw? Ik dacht het niet. A New Hope is zeker een onderhoudende film (Ik heb hem diverse malen gezien.), maar een cinematografisch meesterwerk is het niet. Mij staat ook niet bij dat de muziek van dien aard is, dat het de moeite waard is een heel symfonie-orkest daarvoor uit Antwerpen te te laten overkomen.

Moet dat "gigantisch scherm" dan kijkers/luisteraars naar het Concertgebouw lokken? Hoe groot kan een scherm zijn in het Concertgebouw? Echt niet veel groter dan in bioscopen als City of Tuschinsky. Ik zie geen enkele reden om € 39 neer te leggen voor deze film met live muziek.

 

BECK

Bij KRO-NCRV waren een maand lang dagelijks Britse of Scandinavische detectives te zien, vaak delen van series. Ik kijk liever naar die Britse en Scandinavische dan naar Amerikaanse detectives. De laatste zijn vaak gewelddadiger en zijn meer gericht op actie dan op onderzoek. Van de Scandinavische kijk ik het liefste naar Zweedse. Ik ben nu eenmaal vaak in Zweden geweest en zie soms delen van Zweden waar ik wel eens geweest ben. Een paar dagen geleden werd in een aflevering een lijk gevonden onder het ijs van Torneträsk, een meer in het noorden van de Zweden, aan de noordzijde van de spoorlijn Kiruna-Narvik. Bij dat meer ligt het plaatsje Abisko, waar ik diverse malen aan een voettocht ben begonnen, waaronder de allereerste, in 1959. De tweede, in 1964, eindige daar. In 1967 en 1968 begon ik er weer. In 1967 had ik net Boukje leren kennen, maar we hadden beiden onze vakanties al geregeld. In 1968 ging ik weer zonder Boukje. De reden was simpel: ik wilde graag zo vaak mogelijk naar Lapland en in 1967 en 1968 werkte ik in de boekhandel en verdiende dus weinig, te weinig om een reis naar Zweden te betalen. Ik kon er echter gratis en toch voor niks heen als reisleider. Later heb ik met Boukje vijf keer en tocht door Lapland gemaakt, door de nationale parken Padjelanta en Sarek.

Scandinavische detectives zijn al enige jaren zeer populair, met als hoogtepunt de (ook verfilmde) Millenniumtrilogie van Stieg Larsson. Zweedse detectives waren al eerder populair in de zestiger en zeventiger jaren van de vorige eeuw, met name de boeken van Maj Sjöwall en Per Wahlöö, met als hoofdpersoon Martin Beck. Het waren zeer goede detectives, die in toenemende mate kritisch waren over de sociaaldemocraten, die al decennia lang aan de macht waren.

Diverse afleveringen van de serie van KRO-NCRV  kwamen onder de naam 'Beck'. Dat deed mij uiteraard denken aan die boeken van Sjöwall en Wahlöö, maar daar hebben ze nauwelijks iets mee te maken. In de 'credits' las ik

Baserat på
MAJ SJOWALL en PER WAHLÖÖS
Karaktärer

oftewel: Gebaseerd op karakters van Maj Sjöwall en Per Wahlöö.

Is het niet een beetje (eigenlijk een heel veel) goedkoop je bij voorbaat van aandacht te verzekeren door een populair karakter van een ander te jatten? Wat dacht je van een romantische soap 'Romeo en Julia', gebaseerd op karakters van William Shakespeare of een spannende serie 'Het beleg van Amsterdam', gebaseerd op karakters, met name ene Gijsbrecht, van Joost van den Vondel? Kfrijgen we ooit nog een serie 'Met C O C K", gebaseerd op karakters van Appie Baantjer?