FILMEN

Begin maart, las ik in Het PAROOL, werd in Noord een meisje van 15 jaar door schooolgenoten op straat mishandeld. Er waren omstanders. Deden die wat om de mishandeling te voorkomen of te beëindigen. Nee, natuurlijk niet. Die omstanders hadden hun mobiele telefoon bij zich en die kun je prima gebruiken om zo'n mishandeling te filmen.

'Behalve alles vastleggen met hun mobiele telefoons, deden de toekijkers helemaal niets om het weerloze slachtoffer te helpen. (...) Het interesseerde ze helemaal niks dat het slachtoffer huilde en probeerde weg te lopen,' schrijft de politie op Facebook. Al weer een tijdje geleden had de politie in Amsterdam-Noord twee jongens van 16 en 17 jaar aangehouden die een meisje met hoofddoek hadden geslagen en geschopt terwijl ze al op de grond lag. (...) Het filmpje is sinds dit weekend al zo'n 1,5 miljoen keer bekeken en 23.000 keer gedeeld.


Ik weet niet veel van Facebook en Twitter. Ik ga er vanuit dat "gedeeld" betekent dat je na het zien van zo'n filmje er een kopie van maakt en die weer via je eigen account aan je 'vrienden'/volgers laat zien. 'Kijk eens, mensen, ik heb nou een geinig filmpje gezien!'

Onlangs hoorde ik via het NOS-journaal dat in Amerika een aantal jongens een meisje mishandelden en dit zelf filmden en het filmje via een van de sociale media meenden te moeten delen met de rest van de wereld.

We zijn geschokt als we beelden zien waarop mensen worden vermoord door IS. Zo ver gaan 'we' nog niet. Maar 'we' steken ook geen poot uit als een meisje door schoolgenoten wordt mishandeld. Sterker nog, als we beelden daarvan onder ogen krijgen, doen we daar niets mee. Het filmpje waarover ik het hier heb is ook aan de politie doorgegeven, maar ik kan me niet voorstellen dat dat 1,5 miljoen keer is gebeurd. We zitten erbij en we kijken ernaar.

SLUISJE

Een paar maanden geleden schrif ik dit over café 't Sluisje aan de Nieuwendammerdijk. Het PAROOL bracht gisteren een arikel dat mij veel plezie deed. Lees het hier. Dat scheelt mij een stuk schrijven.

EERDER

Een vraag die, lijkt mij, de komende tijd aan veel borreltafels uitvoerig bediscussieerd zal worden, is: Wat/wie zullen we eerder hebben, een nieuwe coach voor het Nederlands elftal of een nieuw kabinet?

Zijn die twee even belangrijk dan?  Nou, als er op één dag in het NOS-journaaal, EenVandaag, Studio Sport, DWDDrrrrr en Pauw over gepraat wordt en, naar ik aanneem, in even zo veel praatprogramma's van de commerciële omroepen, dan is de aanstelling van een nieuwe bondscoach bepaald een onderwerp van nationaal belang.

Ik zie bij voorbaat echt niet dat we eerder een nieuwe coach hebben dan een nieuw kabinet. Welke zichzelf respecterende voetbalcoach wil met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid t.z.t. in zijn cv vermeld zien dat hij er niet in geslaagd is het Nederlands elftal naar het WK van 2018 te loodsen? Oké, het zal niet helemaal zijn schuld zijn, maar wie herinnert zich over een aantal jaren nog het voorafgaande debacle van Blind? Daar komt nog eens bij dat het salaris van een bondscoach in voetbalkringen nauwelijks iets voorstelt. Ik hoorde tenminste vertellen dat Ronald Koeman een geschikte kandidaat zou zijn, maar die verdient 10 X zo veel bij Everton. Bij Go Ahead Eagles hebben ze net een coach ontslagen. Die is vast nog beschikbaar en niet zo duur. Zou die het nou veel slechter doen dan Blind? Misschien is er wel sprake van een zeer goede 'chemie' tussen hem en al die stervoetballers.

ZELFVERTROUWEN

Sorry hoor, als de kranten blijven schrijven over een stadion dat vernoemd moet worden naar Johan Cruijff, dan blijf ik er ook over schrijven. Het PAROOL publiceert een brief van een lezer, Bart de Vries. Die schrijft o.a. dat Cruijff eigenlijk heel Amsterdam op de kaart heeft ­gezet en Amsterdammers het zelf­vertrouwen heeft gegeven dat in de provincie zo verafschuwd wordt.

Als geboren Amsterdammer heb ik het idee dat Amsterdam al op de kaart stond lang voordat Cruijff voetbalde, zelfs als voor AFC Ajax bestond. Volgens mij stond Amsterdam al tijdens de Gouden Eeuw duidelijk op de kaart.

Ik heb ook het idee dat het mij niet totaal ontbreekt aan zelfvertrouwen. Ik vermoed zelfs dat ik daar al over beschikte lang voordat ik Johan Cruijff zag voetballen. Ja, ik keek vroeger vrij vaak naar voetballen en ja, ik vond Johan Cruijff echt wel een zeer goed voetballer. Maar prestaties van anderen, op welk terrein dan ook, gaven en geven mij geen zelfvertrouwen. Dat ontleen ik geheel aan mijn eigen prestaties en de waardering die ik daar eventueel voor ontvang. 

Ik kan me voorstellen dat hier en daar in de provincie Amsterdam en de Amsterdammers verafschuwd worden, al denk ik niet dat het iets met Amsterdams zelfvertrouwen te maken heeft. Dat slaat nergens op en de laatste jaren zal die afschuw wel eens vervangen zijn door een hekel aan migranten van middenoosterse, resp. islamitische afkomst, die evenmin ergens op slaat.

Wat ik maar zeggen wil: ik vind het prima dat mensen andere mensen om wat voor reden dan ook bewonderen. Zelfs verafgoden mag van mij. Maar ga er niet direct vanuit dat iederen dat doet, laat staan behoort te doen.

ORANJEGEDOE

Gisteravond keek ik, zoals meestal op zaterdag, naar Kassa. Om acht uur keek ik, zoals gebruikelijk, naar het NOS-journaal. Daaartussen bleef ik maar op NPO1 hangen en zag/hoorde ik dus een voorbeschouwing van Bulgarije - Nederland. Na het journaal besloot ik, bij wijze van uitzondering, weer eens te kijken of het Nederlandse elftal weer eens, ook bij wijze van uitzondering, een aantrekkelijke wedstrijd op de mat zou weten te leggen. Uit het voorbeschouwende geklets had ik begrepen dat we van Bulgarije in ieder geval geen aantrekkelijk voetbal mochten verwachten.

Nederland begon, naar mijn mening, niet met buitengewoon aantrekkelijk voetbal. Het was weer het bekende breiwerk met veel ballen in de breedte en naar achteren. Na zeven minuten maakten de Bulgaren, dankzij een foutje van die veelbelovende zeventienjare debutant 1 - 0. Ik kon me niet voorstellen dat 'onze jongens' (ook wel eens aangeduid als 'onze helden') door het tegendoelpunt geïnspireerd zouden raken en beslot het verder voor gezien te houden. Ik ging naar bed om vast het verloren uurtje slaap vanwege de zomertijd goed te maken.

Om kwart voor elf werd ik wakker. Ik ging eruit, want ik wilde 'De Kwis' wel zien. Ik viel nog in het laatste stukje nabeschouwing en aan de toon van het gesprek hoorde ik al dat ik, qua Nederlands voetbal, helemaal niets gemist had. 'We' waren er zelfs in geslaagd nog een tegendoelpunt te krijgen.

Er is nog veel Studio Sport vandaag, waarin nog uitgebreid nabeschouwd zal worden, o.a. over het ontslag van Danny Blind en wie hem zou kunnen opvolgen. Iemad die er wellicht in zal slagen Nederland te laten deelnemen aan het EK voetbal van 2020.

Ik vind het in ieder geval een plezierig vooruitzicht dat de zomer van 2018 niet ontsierd zal worden door allerlei Oranjegedoe.

CIRCUIT

Zoals ik gisteren al aanduidde is mijn verjaardag al jaren geen feestdag meer te noemen. Gedurende een reeks van jaren was het uitsluitend een goede aanleiding om weer eens lekker met Boukje in de stad te gaan eten. Een jaar geleden kon ik dus moeilijk zeggen dat mijn  verjaardag werd 'overschaduwd' door het overlijden van Johan Cruijff.

Ik weet niet hoe vaak ik nog jarig zal zijn, maar gisteren realiseerde ik me wel dat ik al die keren dat ik dat nog mee zal maken in de media uitgebreid aandacht geschonken zal worden aan de zoveelste overlijdensdag van Cruijff. Omdat het nu nog als een tamelijke recente gebeurtenis beschouw kan worden, wordt er nog allerlei bijkomstigs bij gehaald. Zo maakte sportjournalist Frist Barend zich er gisteren kwaad over dat de Arena nog steeds niet Johan Cruijff Stadion heet. Als dat, volgens hem, te lang gaat duren, moet er maar ergens, bijvoorbeeld in de Haarlemmermeer, een Johan Cruijff Airport komen. Een alternatief lijkt mij Betondorp om te dopen tot Johan Cruijffdorp. Het lijkt me niet realistisch om aan te nemen dat I Amsterdam nog wel eens I am JohanCruijff zal worden.

Begrijp me goed: ik kan me best voorstellen dat er mensen zijn die het betreuren dat Johan Cruijff ons, 'als voetballer', 'als mens' of 'als wat dan ook', is ontvallen en dat op zijn sterfdag meer in het bijzonder willen gedenken, als het even kan op een speciaal daarvoor aangewezen plek. Maar in de 78 jaar die ik hier nu rondloop zijn er toch wel meer opmerkelijke Nederlanders - politici, sporters, schilders, schrijvers - overleden, naar wie op zijn best een straat of plein is vernoemd en wiens overlijden niet jaarlijks op nationale schaal wordt herdacht.

Vanavond wordt er een voetbalwedstrijd gespeeld (Bulgarije - Nederland). Die wedstrij duurt twee keer drie kwartier plus een kwartier pauze, maar op NPO1 wordt daaraan van 19:30 to 23:10 uur aandacht besteed, drie uur en veertig minuten, alleen onderbroken door het NOS-journaal en de Sterreclame. Er is inmiddels ook al weer ruim voorbeschouwd op de race die Max Verstappen morgen gaat rijden. Die Max zou best eens qua populariteit JC naar de kroon kunnen steken. Zijn sport is wat risicovoller dan voetballen. Ze moeten in Zandvoort maar vast eens gaan nadenken over een Max Verstappencircuit.

GEZONDHEIDSZORG

Toen ik twee jaar oud was ging ik voor het eerst naar het ziekenhuis. Ik werd geopereerd aan een liesbreuk. Sindsdien ben ik nog een keer of tien opgenomen. Ik heb ook talloze malen een polikliniek bezocht. Ik heb met diverse soorten specialisme te maken gehad: cardiologie, chirurgie, dermatologie, endocrinologie, interne geneeskunde, longgeneeskunde, neurologie, oogheelkunde en urologie.

De cardioloog onderzoekt me, sinds ik vijftien jaar geleden een hartinfarct had, één keer per jaar, d.w.z. dat hij even naar het gebeuren in mijn borstkas luistert, er een ECG gemaakt wordt en wat bloedonderzoek wordt gedaan. Sinds dat infarct heb ik nooit meer last van mijn hart gehad. (Even afkloppen!)

De afgelopen vijf jaar bezoek ik vrij vaak de longarts, vanmiddag bijvoorbeeld. Op zich niets bijzonders, maar toch heeft het vandaag een enigszins bijzonder tintje: voor het eerst in mijn leven bezoek ik een dokter op mijn (78^e) verjaardag. Dan mag ik in het restaurant van het OLVG West wel iets lekkers bij de cappuccino nemen, toch?

Zoals gebruikelijk laat ik mijn verjaardag vrijwel ongemerkt voorbij gaan. Wil je me per se feliciteren (Van mij hoeft dat absoluut niet!), dan ontvang ik de gelukwensen liever per e-mail dan per telefoon. Voor je het weet is die niet onder handbereik en moet ik eerst op adem komen voordat ik kan reageren.