woensdag 10 augustus 2016

VOORBEELD

Topsporters moeten een voorbeeld zijn voor ons gewone mensen. Een sporter die door het IOC/NSF naar de Olympische Spelen wordt afgevaardigd is, per definitie, mag je wel zeggen, zo'n topsporter. Yuri 'Lord of the Rings' van Gelder ging ook naar Rio de Janeiro, dus is topsporter. Hij drong ook door tot de eindronden van het allerlei atlethische dingen aan de ringen doen.Twee voorgaande Olympische Spelen moest hij, mede door eigen toedoen, aan zich voorbij laten gaan. Nu was hij dus, mag je aannemen, reuze blij en wilde hij dat wel vieren. Hij ging dus 's avonds het (Olympisch) dorp uit en de grote stad in en nam daar ook wat alcohol tot zich. Hij hoefde immers pas over een week opnieuw ten overstaan van een miljoenenpubliek aan de ringen te gaan hangen.

Helaas had Yuri buiten de waard, i.c. chef de mission Maurits Hendriks, gerekend. Die was achter Yuri's nachtelijke uitstapje gekomen en heeft een duidelijke mening: "Onze sporters hebben een voorbeeldrol en daar past dit gedrag absoluut niet bij." Yuri mag niet meer meedoen en werd naar huis gestuurd.

Voor alle duidelijkheid: geen enkele sporter, zelfs geen schaatser als Ard Schenl of Eric Heiden, heb ik ooit als voorbeeld gezien. Als zij zich buiten hun leven op de baan voortdurend hadden beziggehouden met 'sex and drugs and rock 'n roll' had dat op mijn leven geen (negatieve) invloed gehad. Er zijn talloze (jongere) Nederlanders voor wie Yuri, Epke, Ranomi, Daphne en welke sporter (m/v) dan ook helemaal geen voorbeeldrol vervult. Daar komt nog wat bij: als Maurits c.s. niet besloten hadden Yuri op het vliegtuig naar Nederland te zetten, zou vrijwel niemand in Nederland geweten hebben dat Yuri zijn voorbeeldrol niet helemaal juist gespeeld had. Wie heeft er nu eigenlijk voor gezorgd dat Yuri dat slechte voorbeeld kon geven?


dinsdag 9 augustus 2016

HOTSPOT


Je moet echt wel een kenner zijn om in één oogopslag te zien dat deze foto is gemaakt in Amsterdam. Het is toch echt de Sloterplas in Nieuw-West. De foto is te zien boven een  artikel in Het Parool, waarin onder meer te lezen valt:"Kosten noch moeite worden gespaard om van de Sloterplas een nieuwe hotspot te maken. (...) Foodtrucks, sport en spelletjes voor kinderen, beachvolleybal, picknicktafels en vanaf nu ook strandstoelen en parasols." (De laatste kunnen gratis gebruikt worden.) Er komen ook "speeltoestellen, fietsparkeervoorzieningen en paden die het onder andere mindervalide bezoekers makkelijker maken het strand op te komen." Het laatste zou mij ertoe kunnen doen besluiten dit strandje te bezoeken, want toegankelijk met mijn scootmobiel. Het ligt bovendien, net als mijn flat, in Amsterdam.

Er zijn diverse redenen waarom ik dit strandje toch niet zal bezoeken. In de eerste plaats ligt het enkele kilometers verder van mijn huis dan het strandje dat ik vaker hebt bezocht in 't Twiske in de gemeente Oostzaan. In de tweede plaats word ik wat huiverig bij het woord 'hotspot'. Dan zie ik heel veel mensen heel dicht bij elkaar in het zand liggen; hoor ik heel veel radio's die allemaal op andere zenders zijn afgesteld. In de derde plaats hoef ik op ht strandje in 't Twiske geen enkel kledingstuk te dragen en dat vind ik nu eenmaal plezierig. Voor zover ik kon nagaan, ik heb druk gegoogeld, is naaktrecreatie in en om de Sloterplas niet mogelijk. Ik vond één webpagina die hoopgevend leek, maar die foto is dertig jaar oud en op een andere (Wikipedia)pagina, over het Sloterparkbad vond ik de tekst: "Op één van de eilanden was naaktrecreatie toegestaan." (Onderstreping toegevoegd.)

Nu alleen nog wat meer zon en wat hogere temperaturen, zodat heel Nederland een hotspot wordt.

maandag 8 augustus 2016

GAT

Deze zomer wordt, anders dan in voorgaande jaren, het gat dat Jeroen Pauw achterliet niet opgevuld door Eva Jinek. Programmatehnisch was dat, geloof ik, allemaal wat moeilijk, vanwege alle tijd die deze zomer aan de sport moest worden besteed.

Ergens las ik een tijdje geleden dat er bij de NPO klachten waren binnengekomen over het gedurende enige tijd ontbreken van een dagelijkse talkshow om 23:00 uur. Ik wist al dat er mensen zijn die moeilijk in slaap vallen als ze niet, bijvoorbeeld, vlak voor het naar bed een glas warme (chocolade)melk tot zich hebben genomen. Hier en daar wordt in medische kringen 'talkshowdeprivatie' al als eigentijdse, postmoderne oorzaak van slapeloosheid aangemerkt. In kringen van de NPO schijnt al overwogen te worden het gehele jaar door Jeroen en Eva om en om (dagelijks, wekelijks, maandelijks of seizoenelijks, dat weet ik niet), de avondlijke talkshow te doen 'hosten'.

Afficionado's van Matthijs van Nieuwkerk kennen geen soortgelijk probleem als hiervoor geschetst. Als DWDDrrrrr niet dagelijks te genieten valt, wordt het in ieder geval bijna wekelijks vervangen door DWDDrrrrr summerschool. De 'bladen' hebben het nog niet gemeld, maar in doorgaans goedgeïnformeerde kringen wordt gefluisterd dat binnenkort "Omroep DWDDrrrrr' zal worden gepresenteerd met - wie anders? - Matthijs van Nieuwkerk als directeur. Hij volgt daarmee het illustere voorbeeld van Jan Slagter die zijn wens om BN'er te worden realiseerde door Omroep Max op te richten en daar zelf een aantal programma's te presenteren. Natuurlijk, Matthijs is al SBN'er (Super Bekende Nederlander), maar net als Kruidvat en SpecSavers weet hij dat je, als je niet vrijwel dagelijks in beeld verschijnt, je voor je het weet behoort tot de categorie 'Wie-was-dat= ook-weer?' en slijt hij zijn dagen als tv-recensent van het Winschoter Weekblad.

Dat Matthijs een relatie zou hebben met de kleindochter van Jan Terlouw moet overigens naar het rijk der fabelen worden verwezen.

zondag 7 augustus 2016

VERKIEZINGEN

In november gaan ze in de VS een nieuwe president kiezen. De Nederlandse media zullen daar ook heel veel aandacht aan besteden. Na vandaag zal ik dat niet vaak meer doen.

Trouwe lezers van Beggartalk herinneren zich wellicht dat ik acht jaar geleden niet vreselijk enthousiast was over kandidaat Obama. Hij riep me iets te vaak over "change", zonder dat mij duidelijk werd, wat hij nu precies wilde veranderen. (Trump doet nu eigenlijk hetzelfde.) Ik vermoed dat Obama niet als een van de grote presidenten van de VS de geschiedenis zal ingaan.

Obama had natuurlijk als voordeel dat na George W. Bush vrijwel iedereen een betere president zou zijn, maar op zeker één punt heeft hij het zelfs slechter gedaan dan Bush.

Na 9/11 was (en is nog steeds) een van de hoofdpunten in de politiek van de VS de 'War on Terror'. Aan Amerikaanse kant werd die 'oorlog' in zijn beginfase vooral geleid door (de machtigste) vice-president (ooit) Dick Cheney en minister van defensie Donald Rumsfeld. Het beleid dat zij ontwikkelden wordt uitvoerig beschreven in het boek dat ik gisteren al noemde: Dirty Wars, The World is a Battlefield van Jeremy Scahill. Speerpunt van dat beleid was de oprichting van een Joint Special Operations Command (JSOC). Hierin werkten samen personeel van de CIA, de Navy Seals en andere 'elite'-eenheden, zoals het Korps Mariniers. Het JSOC moest leden van Al Quaida (resp. verdachten van lidmaatschap) opsporen en uitschakelen en mocht daarbij ongeveer alles doen wat door God, Allah, Jahweh, nationale wetgeving en de Conventie van Geneve was verboden. Dankzij het optreden van eenheden van het JOSC werden veel. wellicht nog twijfelende, moslims overgehaald tot de overstap naar de jihad, dus (toen) Al Quaida. Het martelen van gevangen, het veroorzaken van 'collateral damage' (en veel burgerslachtoffers) door aanvallen met kruisraketten en drones in Afghanistan, Pakistan, Irak, Somalië en Jemen  konden net zo goed beschouwd worden als terreur, als de aanslagen van Al Quaida en hebben waarschijnlijk tot meer slachtoffers geleid.

Obama kreeg dit beleid in de schoot geworpen toen hij president werd, maar van 'change' was geen sprake. Hij ging er gewoon mee door en soms zelfs heftiger. Toen hij de Nobelprijs voor de vrede ontving hield hij een speech die door een columnist werd omschreven als "the most explicitly pro-war speech ever delivered by anyone while accepting the Nobel Peace Price."

Natuurlijk is het mooi dat met Hillary Clinton een vrouw president van het machtigste land ter wereld wordt. Maar als minister van buitenlandse zaken was zij medeverantwoordelijk voor, bijvoorbeeld, de moord op Osama bin Laden. Ik heb het hier bewust over 'moord'. Bin Laden had gevangen genomen kunnen worden en voor een rechter gebracht kunnen worden, zoals dat in een beschaafd land hoort te gebeuren. Maar gewoon doodschieten gaf de Amerikaanse bevolking wat sneller een 'gevoel van veiligheid'.

President Hillary Clinton zal meer met (aanhangers van) IS dan met Al Quaida te maken krijgen, neem ik maar even aan. Zij zal, vrees ik, de 'War on Terror' voortzetten, wellicht nog intensiferen, ter verdediging van 'Amerikaanse belangen', wat die ook mogen zijn. Dat zal onder moslims de behoefte aan een jihad tegen de VS (en tegen de bondgenoten van de VS) alleen maar doen toenemen. Houd er dus maar rekening mee dat de komende jaren in ons land, trouw bondgenoot immers van de VS, het 'dreigingsniveau' minimaal substantieel blijft. Wen er maar aan dat je steeds meer politie en militairen met automatische wapens tegenkomt. Wen er maar aan dat burgelijke vrijheden (verder) worden ingeperkt 'om onze veiligheid te waarborgen'. Wen er maar aan dat het uitgeven van boeken als die van de Belgische activist Abou Jahjah tot heftige tegenreacties leidt. Wen er maar aan dat je buurman van Turkse, Marokkaanse, Somalische of Syrische afkomst integratie in de Nederlandse maatschappij niet zo makkelijk vindt.
 

zaterdag 6 augustus 2016

BEETJE

Gisteren kwam ik weer 'terug van weggeweest'. Mijn verblijf in Zwartewaal is grotendeels volgens plan verlopen. Alleen was er minder zon dan waarop ik gehoopt had. De camping beschikt niet over een kampwinkel, dus ik moest toch een keer boodschappen doen bij de AH in Brielle voor het ontbijt en de lunch. Het diner gebruikte ik dagelijks in het restaurant. Het was geen haute cuisine, maar de verhouding prijs/kwaliteit was zeer in orde.

Ik heb vele uren lezend doorgebracht, zo veel uren dat ik diverse malen mijn e-reader aan het infuus moest leggen. Het was weer van alles wat:
  • horror: The Door to December van Dean Koontz;
  • thriller: Triple van Ken Follett;
  • non-fiction: Dirty Wars: The World is a Battlefield van Jeremy Scahill (over de Amerikaanse 'War on Terror'; ik kom daar nog wel eens op terug);
  • een 'gewone' roman: A Little Life van Hanya Yanagihara.
'A Little Life' is vertaald als 'Een Klein Leven'. Als de vertaling van de titel symptomatisch is voor de hele vertaling, vrees ik het ergste. Is het dan niet gewoon een correcte, letterlijke vertaling?

De zinsnede 'a little life' wordt ergens in het verhaal gebruikt. Ik zeg niet waar, want dat zou een 'spoiler' kunnen zijn. In de betreffende passage zegt iemand tegen Jude, de hoofdpersoon: "you're with [.. .], you have to show a little life". (Onderstreping toegevoegd.) Het kan haast niet anders dan dat de auteur deze passage tot titel heeft gekozen, maar in de betreffende context zou "a little life", naar mijn mening, vertaald moeten worden als "een beetje leven" en dus ook in de titel. "Een klein leven" zou in die context nergens op slaan.

Het is trouwens bepaald geen klein leven dat in het boek beschreven wordt. Het gaat om het leven van de hoofdpersoon Jude en dat van zijn drie vrienden, met name zijn beste vriend Willem. Jude heeft een zeer traumatische jeugd achter de rug, maar weigert daarover met wie dan ook te spreken. De belangrijkste 'lijn' in het verhaal is dan ook dat toch stapje bij stapje de werkelijkheid van die jeugd duidelijk wordt. Dit geeft het verhaal een thrillerachtige spanning.

Het verhaal heeft ook wat smartlapachtige aspecten. Jude verwondt zichzelf regelmatig, wordt ook een keer door een homorelatie zwaar mishandeld, pleegt een keer niet succesvol suïcide, moet beide onderbenen missen na een amputatie i.v.m. een botontsteking en verliest zijn vriend (inmiddels levenspartner) Willem en een andere vriend en diens vrouw door een auto-ongeluk. Kortom, een ongelukkiger leven heb je nooit gezien.

Het verhaal gaat hoe dan ook over relaties. Tussen Jude en zijn voormalige professor rechten, die Jude, als hij (Jude) dertig is, adopteert. (Hij en zijn vrouw hebben eerder een zoontje op jonge leeftijd verloren.) Tussen Jude en zijn arts. En tussen de andere personen onderling. Van tijd tot tijd worden zowel Jude als de anderen als ik-figuur opgevoerd. Het duurt soms even voor je achter bent wie aan het woord is, maar het went gauw.

Het boek werd internationaal zeer positief ontvangen. In ons eigen land werd het zelfs DWDDrrrrr-boek van de maand! Bij bol.com las ik: "Ondanks de 700+ bladzijden in 10 dagen uitgelezen." Ik heb het in twee dagen uitgelezen, ook nog eens in het Engels. Beter kan ik het niet aanbevelen.


woensdag 13 juli 2016


maandag 2 mei 2016

PAUZE

Zo langzamerhand ben ik wel al tien jaar aan het bloggen, elke dag maar weer, met zo nu en dan een korte onderbreking, maar ook wel eens met twee blogs tegelijk.

Het is, vind ik, tijd voor enige herbezinning,"Reculer pour mieux sauter", zoals de Fransen dat zo mooi zeggen. ("Een stapje terug doen, om beter te kunnen springen".)

Mijn eerstvolgende Beggartalk kun je lezen op zaterdag 6 augustus. Dan ben ik net terug van twee, ik hoop zonnige, weken in Natukreek.