TEGENHOUDEN

In Oekraïne zijn ze niet op hun achterhoofd gevallen. Ze sluiten zich aan bij de grote groep vluchtelingen die naar Nederland trekt. Eenmaal hier wordt al gauw vastgesteld dat ze helemaal geen vluchteling zijn en worden ze teruggestuurd. Daar zitten ze niet mee. Sterker nog: dat was de bedoeling. Die slimmeriken weten immers dat wanneer ze meewerken aan hun uitzetting, ze ruim € 3.000,00 mee krijgen. Errug, toch, dat ze zo misbruik maken van onze goedgevigheid?

Nu zijn de Oekraïners ook weer niet de allerslimsten. We bieden hier nog veel meer mogelijkheden aan buitenlanders. Google bijvoorbeeld. Slim gebruik van onze belastingwetgeving heeft dit bepaald toch niet noodlijdende bedrijf vorig jaar een bedrag van € 2.500.000.000,00 opgeleverd. met dat bedrag kun je ruim 750.000 vluchtelingen die toch weer naar huis willen een groot plezier doen.

Wie wil jij het liefst tegenhouden?

VOORWAARDEN

Ben je bijna 77 en pas dan hoor je dat Nederland, Suriname en Zuid-Afrika de enige landen op de wereld zijn waar trouwen in gemeenschap van goederen de standaard is. Dat wil zeggen: NOG de standaard is, want een meerderheid van de Tweede Kamer wil dat veranderen, trouwen op huwelijksvoorwaarden wordt 'normaal'. Op  de tv hoorde ik zeggen dat trouwen in gemeenschap van goederen 'romantisch' is. Je trouwt immers 'voor altijd', of 'tot de dood erop volgt' and all that jazz.

Boukje en ik trouwden in 1968, in gemeenschap van goederen. Waar we bij de burgerlijke stand ook voor getekend hebben, we hadden met ons tweeën vastgesteld, dat we veel van elkaar hielden, dat we heel graag samen door het leven wilden gaan, maar dat we geen flauw idee hadden hoe lang we dat zouden kunnen volhouden en dat het dus nonsens was om elkaar te beloven dat we dat voor altijd zouden doen. Wellicht juist omdat we geen overspannen verwachtingen koesterden van de duurzaamheid van onze relatie heeft deze standgehouden tot de dood van Boukje ons in 1996 scheidde.

Als ik het goed begrepen heb is juist de gemeenschap van goederen een belangrijke oorzaak van vechtscheidingen en moet die daarom als 'standaard' worden adfeschaft. Nu geloof ik best dat bezit, met name van geld, een belangrijke reden voor ruzie is, maar los daarvan zijn er nog voldoende andere redenen om elkaars leven na het huwelijk te verzieken. Voor sommigen is de zeggenschap over de kinderen zelfs voldoende reden om het leven van de ex-partner en de kinderen te beëindigen. Over de juiste uitleg van huwelijkse voorwaarden zul je, als de relatie verzuurd is, ook nog wel een tijdje kunnen bakkeleien. Advocaten hoeven niet te vrezen voor hun broodwinning.

Negen jaar geleden schreef ik: "Liefde voor elkaar leidde niet tot allerlei 'automatische' gevolgen. "Maar je houdt toch van mij?" kon geen argument zijn om iets van de ander gedaan te krijgen. "Ik houd van jou" kon wel een motief zijn voor: "Al ben ik het niet met je eens, we doen het toch maar op jouw manier." We vroegen wel eens wat van elkaar, maar we eisten nooit iets van elkaar. Liefde was de basis van onze relatie, niet meer en niet minder. Liefde was de basis voor afspraken en beslissingen waarop we ons samen leven en samenleven verder zouden inrichten. Dat ging van simpele dingen als "Zullen we naar de film gaan?" tot iets meer ingewikkelde als "Zullen we een ander huis kopen?" Ik heb wel eens gezegd, ook tegen Boukje, dat een goede relatie staat of valt met eerlijke 'ruilhandel': jij doet wat voor mij en als tegenprestatie doe ik wat voor jou; al het andere is liefdadigheid of afpersing. Natuurlijk gebruikten we geen meetlatjes, maar in grote lijnen was de balans altijd in evenwicht." Dat zou je huwelijksvoorwaarden kunnen noemen. Ze stonden nergens zwart op wit, maar ze hebben bijna dertig jaar wel gewerkt.

KABELBAAN

Er ligt nu eenmaal een groot stuk water tussen Amsterdam-Noord en de rest van de stad. Om van de ene kant naar de andere te komen, kun je, met een auto, gebruik maken van drie tunnels: Coen-, IJ- en Zeeburgertunnel of van de Schellingwouderbrug. Die brug kun je ook gebruiken als voetganger of fietser, maar in veel gevallen zal dat een behoorlijk eind om zijn. Je kunt dus beter kiezen voor een van de zeven ponten. Het meest frequent vaart die tussen het Centraal Station en de Buiksloterweg: een groot deel van de dag gaat er iedere zes minuten een pont.

De ponten worden veel gebruikt. Er is te weinig capaciteit, vindt de gemeente. De oplossing? Ik schreef daar al eerder over, twee bruggen, voor fietsers en voetgangers, over het IJ. Dat wil de gemeente laten onderzoeken. Als dat project doorgaat zal het vast veel geld gaan kosten en zal het ongetwijfeld later worden afgerond dan gepland. Dus hebben, las ik in Het PAROOL, twee Amsterdammers een alternatief. Zij willen onderzoeken of kabelbanen niet een veel goedkopere realisatie zijn dan de twee bruggen die nu gepland staan. Volgens de twee heren is de keuze voor de brug-optie niet onlogisch, maar 'het duurt nog wel even voordat die bruggen er liggen'.

Dit is dus een 'artist's impression' van hoe de kabines die aan die kabelbaan gaan hangen er uit zullen gaan zien. Volgens mij kan die kabine niet meer fietsers en voetgangers bevatten dan de ponten die nu varen. Je vervangt dus een varende door een hangende pont. Het is mij niet duidelijk hoe de situatie hiermee verbeterd wordt.

Het is me trouwens altijd ontgaan waarom ze naast de tunnel die vrij recent is aangelegd voor de Noord-Zuidlijn niet meteen een tunnel voor fietsers en voetgangers hebben aangelegd. Toen was toch ook wel duidelijk dat de ponten aan hun top zaten?

EINDE

Na het NOS-journaal van 8 uur schakelde ik gisteravond over naar NPO 2 om naar de film over de Levenseindekliniek te kijken. Na een minuut of twintig heb ik de tv uitgezet. Ik vond de film zeker niet slecht en het onderwerp is boeiend genoeg. Maar ik hoefde niet meer overtuigd te worden.

Het  meest opvallend vond ik nog het spinnetje dat links boven op het scherm te zien was geweest. De film was te 'eng' voor jonge kijkers. Is het beter om met kinderen niet te spreken over leven en dood of over een menswaardig levenseinde? Bij DWDDrrrrrr was het einde van de film al getoond, waarin te zien was hoe euthanasie daadwerkelijk werd toegepast bij een vrouw met een vorm van Alzheimer. Afgelopen zondag heb ik er uitvoerig over gepraat met mijn broers en zussen die bij mij op bezoek waren.

Er is nog altijd geen protocol voor het geval twee mensen hebben besloten dat zij één of meer kinderen op de wereld zullen zetten. Zij hoeven aan niemand verantwoording af te leggen voor hun beslissing, hoewel we weten dat er in veel gevallen niet zo'n goede beslissing genomen is, zeker niet goed voor het kind dat het gevolg was van zo'n beslissing. Eenmaal volwassen geworden mag een persoon niet helemaal in zijn/haar eentje beslissen dat het wel genoeg is geweest. Er zijn nog altijd veel mensen die geloven dat alleen een God waarin zij geloven daarover  mag beslissen. Die regel moet dan ook gelden voor mensen die het bestaan van die God überhaupt niet erkennen.

Er zijn trouwens ook nog voldoende ongelovigen, die het om hen moverende redenen ethisch niet verantwoord vinden, dat anderen voor zichzelf beslissen dat het wel genoeg geweest is. Ze hebben de politici ervan weten te overtuigen dat alleen uitzichtloos en ondraaglijk pijn lijden voldoende reden voor euthanasie is. Je moet dus wel eerst een behoorlijke periode echt fysiek pijn lijden voor het zover is en alleen twee artsen mogen beslissen of jouw lijden voldoende uitzichtloos en ondraaglijk is.

Ik kan nu wel vinden dat ik niet verder wil leven als ik dement ben, maar wie zegt dat ik het dan ook niet meer wil? Ik kan nu wel vinden dat ik ondraaglijk psychisch leed ondervindt, maar het zou zomaar kunnen dat ik er over een paar maanden weer heel anders over denk, toch?

Ja, en? Het is mijn leven en mag ik dan misschien bepalen of ik het nog de moeite waard vind? 29 juli a.s. is het precies twintig jaar geleden dat Boukje overleed. 14 mei a.s. is het precies twintig jaar geleden dat ze te horen kreeg dat ze niet lang meer te leven had. Sindsdien is mijn leven echt niet zo mooi meer als het had kunnen zijn. IK kan me voorstellen dat in een gelijksoortige situatie andere mensen het verder leven niet meer de moeite waard vinden. Zo kunnen er nog veel meer redenen zijn, die niet de mijne zijn, maar waar ik ook niet over ga en waar ook artsen niet over zouden moeten gaan. Daar gaat ieder voor zich over.

LICHT

Dat is heel lang geleden: als ik dit begin te schrijven is het al bijna acht uur en heb ik zelfs nog geen thee gedronken. (Die staat nog te trekken.) Vrijwel elke dag ben ik rond zes uur mijn bed uit, hoe laat ik ook naar bed ging en hoe kort ik ook geslapen heb. Ik heb dus ook nog geen letter gelezen van welke krant dan ook. Daar ben ik gisteren ook nauwelijks toe gekomen. Want ik had 'eters' op bezoek, zeven man/vrouw maar liefst, om precies te zijn: twee zussen, twee broers en drie schoonzussen. Het was, met andere woorden, mijn beurt die familieden te ontvangen. We doen dat een paar keer per jaar, afwisselend bij een van ons. We kunnen natuurlijk alle verjaardagen afgelopen. Ik heb daar sowieso een pesthekel aan en bovendien waren we het er met ons allen over eens dat je elkaar bij die verjaardagen niet of nauwelijks spreekt. Dan zijn er immers ook kinderen en kleinkinderen van de jarige, familie van de, voor mij en mijn broers en zussen, 'koude kant', vrienden, kennissen, buren, noem maar op.

Het was een plezierige bijeenkomst en de door mij gemaakte (maaltijd)kippensoep viel bij iedereen in de smaak. En nu schijnt er zelfs een zonnetje. Het zou best een aardige dag kunnen worden.

VALENTIJN

Valentijnsdag is er vooral voor de middenstand, maar ik wil ook wel eens gek doen. Dus vandaag een bloemetje voor alle trouwe lezers van Beggartalk.

Vooral doorgaan!

TENTOONSTELLING

Vanaf vandaag kun je  de tentoonstelling van werken van Jeroen Bosch bezoeken. Dat is absoluut de moeite waard, maar ik zal de moeite niet nemen. Op 20 augustus 2010 schreef het Brabants Dagblad: Ongeveer 267.000 nieuwsgierigen bezochten in 1967 de grote Jeroen Bosch-tentoonstelling in het Noordbrabants Museum.(...) Van veel werken die tijdens de expositie als originele Jeroen Bosch zijn gepresenteerd is bij nader onderzoek jammer genoeg gebleken dat ze niet van de meester zelf afkomstig zijn. In totaal zijn er zes originele werken te zien geweest. Het is maar de vraag of dat de organisatie van het herdenkingsjaar 2016 gaat lukken: musea zijn tegenwoordig niet meer zo happig om hun werk uit te lenen.

Onder die "267.000 nieuwsgierigen" waren ook Boukje en ik, maar van de tentoongestelde werken hebben we nauwelijks iets gezien, vanwege de gigantische drukte. Die drukte zal er, mag je aannemen, nu ook zijn, zeker nu de organisatie er kennelijk wel in geslaagd is originle werken van Bosch in huis te halen.

Ik kan me voorstellen dat, gezien de verwachte drukte, het niet mogelijk zal zijn de tentoonstelling vanuit een scootmobiel te bekijken. Wellicht wel vanuit een rolstoel, maar daarin zittend zou ik nog minder zien dan destijds staand. Via YouTube kon ik toch wat van Bosch' bijzondere werk bekijken.