LUXE

Stel, je zit op Schiphol en het kan nog wel even duren voor jouw vlucht vertrekt. Plotseling word je overvallen door de onbedwingbare lust kleding te bestellen. Kan dat en kun je die dan ook nog meenenem op je reis? Nu nog niet, denk ik, maar vanaf september 2016 kan dat wel! In Het PAROOL las ik dat in die maand Frans van der Kraan, modeliefhebber, bedrijfskundige en ondernemer het warenhuis Haussmann op het Rokin opent. Haussmann gaat luxe producten verkopen en exclusieve diensten verlenen. Wachtende reizigers op Schiphol kunnen bijvoorbeeld kleding bestellen en daar laten bezorgen. (...) De reden dat Van der Kraan koos voor een nog luxere variant van de Bijenkorf, is 'de ondervertegenwoordiging' van luxe in Amsterdam en Nederland.

Ik voelde uiteraard al lang dat ik iets miste, niet alleen in Amsterdam, maar ook toen ik onlangs enkele dagen in de Achterhoek verbleef. Metz en Maison de Bonneterie zijn uit Amsterda verdwenen en volgens mij zijn ze in de Achterhoek zelfs nog nooit geweest. In juni ga ik twee weken naar Zeewolde. Je kunt er donder op zeggen dat een beetje luxe daar ver te zoeken zal zijn. Je kunt in het restaurant van Naturistenpark Flevo Natuur voor € 13,00 een Schnitzel "Sam" bestellen (€ 13,00) met champignon, ui en kaas uit de oven, maar dat zou ik niet direct luxe willen noemen. Paté de foie gras, kaviaar of truffels zie ik niet op het menu staan. Trouwens, geen idee waar ik die producten in Amsterdam kan vinden.

Van der Kraan werkte in de jaren negentig als verkoopdirecteur bij V&D.Toen zat V&D ook al op het Rokin. Had Frans daar toen al het roer moeten/willen omgooien?

Een aanzienlijk deel van het bedrijf richt zich op voedsel: mei 2016 opent een grote food hall aan de Nes en de Brakke Grond (de achterkant van de panden aan het Rokin), in wat in de zeventiende eeuw de Vleeshal werd genoemd. De food hall verkoopt kleine gerechten, maar dient ook als traiteur en als markt. Ook opent een chic restaurant op de bovenste verdieping van het pand. Daar zat ik nou echt op te wachten.

In gedachten zie ik een bijstandsmoeder voor me die in (een gevonden exemplaar van) Het PAROOL dit artikel leest. Voor haar is een biefstukje tartaar al 'luxe'. Voor haar is luxe in Amsterdam (en in de rest van Nederland) oververtegenwoordigd. Ik zit me plaatsvervangend rot te schamen.

ROLLATOR

Na de 'val met fiets' was het al gauw duidelijk dat er wat ribben gekneusd waren. Enige dagen later bleek dat ook het linkerbeen geblesseerd was. Daar vertoonde zich een forse bloeduitstorting, die later 'bekroond' werd met een fors uitgevallen bloedblaar.

Bij het lopen voelde ik toenemende pijn in het linkerbeen. Dat begon al in het ziekenhuis, waar ik i.v.m. een longontsteking was opgenomen, reden waarom ik bij een thuiszorgorganisatie een rollator in bruikleen bestelde, die de dag na mijn thuiskomst bezorgd werd.

De rollator verschafte een stuk zekerheid bij het geschuifel in huis tussen huiskamer, toilet, keuken en slaapkamer, maar de pijn in het linkerbeen nam niet af. Integendeel, ik had de indruk dat die pijn toenam. Gisteren dus maar weer eens contact opgenomen met mijn huisarts. Daar kon ik om 15:30 uur terecht. Intussen was mijn mantelzorgende zusje gearriveerd en samen begaven we ons, met mijn scootmobiel, via het Aanvullend Openbaar Vervoer naar de huisarts. Die prikte de bloedblaar lek, maar hij wilde toch wel weten of de pijn mogelijk veroorzaakt werd door een breuk(je) in het (scheen)been.

Op naar het BovenIJ ziekenhuis. De daar gemaakte (röntgen)foto's lieten niets blijken van een breuk. Nou, fijns, terug naar huis maar weer. Detail: zou ik zelf de rit van ziekenhuis naar huis regelen, dan zou dat pas na een uur kunnen. Laat je dat de receptie van het ziekenhuis doen, dan kan dat binnen een half uur. Welke logica zit daar nu weer in?

O ja: de thuishulp die ik binnen 48 uur na mijn gesprek met de WMO-helpdesk zou ontvangen is na 2 X 48 uur nog steeds niet gearriveerd. Ben benieuwd of ze binnen 3 X 48 uur halen.

ZIN

Noch gistermiddag, noch gisteravond, noch vannacht, noch vanochtend had ik enige zin om hier iets te schrijven. Bedenk zelf maar iets.

ZORG

De (thuis)zorg in dit land is toch wel geweldig georganiseerd. Het leek mij wel handig enige tijd (zolang de ribben wat tegenwerken) thuiszorg te verkrijgen. Ik belde dus een thuiszorgorganisatie die werkzaam is in Amsterdam-Noord (Evian). Ik werkte het gebruikelijke keuzemenu af. Na het laatste ingetoetste cijfertje (voor huishoudelijke hulp) kreeg ik te horen dat ik voor huishoudelijke hulp een ander nummer moest bellen.

Ik belde dat andere nummer en kreeg een of ander alfabet aan de lijn. Ik legde uit dat ik via Evian bij hen terecht was gekomen en wat mijn vraag was. Ik zei er ook maar bij dat ik in Amsterdam woon. Nou, daar deed die instelling niets. Dan moest ik bellen met Osira Amstelring.

Osira gebeld en vraag voorgelegd. Oh, dan moest ik eerst de helpdesk-WMO van de gemeente Amsterdam bellen. Toen ik die aan de lijn kreeg en vroeg of ik, waarschijnlijk voor korte tijd huishoudelijke hulp kon krijgen, moest daarover eerst intern overlegd worden. Dat bleek te kunnen. Toen ik vertelde van de wat ongelukkige combinatie van COPD en gekneusde/gebroken ribben, bleek COPD een onbekende term te zijn. Ik zei: "Schrijf maar gewoon op. Zorgverleners weten wel wat het is." Mijn verzoek zou per e-mail worden voorgelegd aan 'MO-zaak' een adviserende (maar in de praktijk beslissende) instantie. Binnen 48 uur zou er een beslissing genomen worden.

Ik wacht wel weer af.

KORT

Ik houd het kort vandaag.

Gisterochtend rond 11:30 uur verliet ik het BovenIJ ziekenhuis  en enkele minuten later was ik weer thuis. Nog een paar dagen een antibioticum slikken en de longen zijn weer schoon. Maar ik zit voorlopig nog niet lekker in mijn ribbenkast. Bewegen is pijnlijk. Ik heb wel een wat sterker pijnbestrijdingsmiddel gekregen, oxycodon. In combinatie met paracetamol 1000 mg moet dat helpen. Ik wacht af.

MURPHY

De tekst onder de streep heb ik gistermiddag al getypt. Toen veranderde er iets. Rond vijf uur arriveerde, op mijn verzoek, een huisarts. Rond zes uur kwam er een ambualance die mij naar het BovenIJ ziekenhuis bracht. Er werd bloed geprikt, thoraxfoto's en een ECG gemaakt. Dat ik mijn ribben gekneusd had wist ik al, maar in een ervan bleek ook een breukje te zijn. Maar was ook iets ernstigers aan de hand: weer een longontsteking. Ik blijf hier nog wel enkele dagen. Wellicht schrijf ik hier af en toe iets, maar reken er niet op.
------------------------------------------
Murphy's law: wat fout kan gaan, gaat ook fout. Mijn reis naar Lochem liet ik regelen door Valys, dat deed ik on line. Ik zou dinsdagochtend om 07:78 uur opgehaald worden door de taxi die me naar Amsterdan Centraal zou brengen. Valys zou ook regelen of dat NS mij en mijn scootmobiel in de trein(en) zou brengen. Van Zutphen zou een taxi mij naar Lochem brengen.

Om 08:15 uur was er nog geen taxi. Ik belde Valys. Daar wisten ze niets van mijn on line regeling. Dus maar nieuwe afspraken gemaakt. Ik kwam ruim optijd op Centraal voorde Intercity van even naar half elf. Maar: er was een seinstoring  tussen Amsterdam en Utrecht. Alleen de Intercity's naar Maastricht reden. Ik kon mee met die van 11:08 uur en bereikte zonder verder oponthoud Zutphen.

Ik zag een taxi staan en reed daar op af. Ik reed van de stoep af met een forse klap en prompt stond mij scootmobiel stil en kwam niet meer op gang. Die taxi wachtte overigens niet op mij. Ik belde de pechhulp van de ANWB. Over een uurtje zou de Wegenwacht komen. Ik belde de taxi af en zei dat ik weer zou bellen als mijn scootmobiel weer functioneerde. Dat deed hij na ruim een uur. Er was een stekkertje los geschoten.

Ik moest weer een uurtje wachten op de taxi en had de tijd om een broodje te eten. Uiteindelijk arriveerde ik om 16:15 op het bungalowpark waar ik om 10:45 uur had willen arriveren. Jan, Jan en Jan waren er inmiddels al en ook bier en wijn. Het bungalow park beschikt (bleek al gauw) over een uitstekend restaurant, waar we ook de tweede andere avonden gegeten hebben. Mijn gehuurde elektrische fiets was 's ochtends al bezorgd.

Woensdachtochten zouden wij naar Zutphen fietsen. Om het bungalowpark te verlaten moesten we met de fiets om een slagboom heen rijden:

Let ook op dat rekje dat het fietspaadje nog wat versmalde. Ik ben het rijden op een elektrische fiets wel gewend, maar ze reageren niet allemaal op dezelfde manier op het handelen van de berijder. Dat leidde tot mijn val waarbij ik met mijn borstkas op dat rijtje stenen terecht kwam. Het was allemaal wat gevoelig, maar ik fietste dapper mee met mijn reisgenoten. Zo af en toe stopten we bij een kruispunt om de juiste route te bepalen. Elke keer als we weer startten, bleken de gevoeligheid van mijn ribbenkast en de daar ervaren pijn toegenomen.

Bij de lunch in Zutphen besloot ik dat het niet verantwoord was terug te fietsen naar Lochem. Ik nam een taxi. Jan en Jan gingen later de fiets met een auto halen.

De volgende dag (donderdag) fietste ik niet mee, maar heb ik gelezen. De daaraan vooraf gaande nacht had ik tot mijn verwondering nog redelijk goed geslapen. De laatste nacht niet. Ik verliet mijn bed om 03:30 uur en heb aan tafel zitten lezen. Ik had al besloten niet met de trein terug te gaan, maar de gehele weg naar huis met de taxi van Valys af te leggen (voor de billijke prijs van 14 euro's).

De nacht van vrijdag op zaterdag heb ik niet in bed gelegen. Ik heb zo goed en zo kwaad als het ging in een stoel zitten slapen. Maar niet lang. Om 02:00 uur heb ik de huisartsenpost gebeld, met de vraag wat ik het beste kon doen. Er kwam een huisarts die nog wat veranderingen in mijn (pijnstillende) medicatie voorstelde. De benodigde pillen had ik al in huis. En gelukkig heb ik ook nog mantelzorgende zussen.

Was dat verblijf in Lochem nu teleurstellend? Absoluut niet. Jan schreef  in een mailtje: "het was ondanks Evert's malheur toch weer een genoeglijk samenzijn." Waarop Jan reageerde met "Dit genoeglijk samenzijn kan ik bevestigen." Ik ben het geheel met hen eens.


  

TERUG

Gistermiddag kwam ik thuis na enkeke dagen in Lochem doorgebracht te hebben. Het verblijf werd niet geheel wat ik me daarvan had voorgesteld. Dat is een heel verhaal. Daar kom ik nu nog niet aan toe. Dat lees je hier morgen uitgebreid, hop ik.