MOOI

Ik denk dat er iets moois ligt. Dat zei, volgens nu.nl, Diederik Samsom over het akkoord dat de regeringsfracties bereikt hebben over het 'brood, bed, bad'-probleem.

Wat is er dan precies mooi aan? Is het mooi voor de uitgeprocedeerde asielzoekers, die geen kant op kunnen? Is het mooi voor die zes grote gemeenten, waar de asielzoekers heen gaan die nu nog in andere gemeenten verblijven? Is het mooi voor de VVD die naar haar achterban kan zeggen dat 'ons' beleid nu veel minder aanzuigende werking zal hebben? Ja, die Palestijnen in Yarmoek zullen hun vluchtelingenkamp, waar het Syrische regeringsleger vecht met IS en Jabhat al-Nusra, zeker preferen boven de straten, pleinen en parken van zes Nederlandse gemeenten. Is het mooi voor de Nederlandse bevolking die een kabinetscrisis bespaard is gebleven en de huidige coalitie door kan gaan met haar zegenrijke beleid?

Of is het mooi voor de PvdA, die weer zal roepen dat ze haar 'sociale gezicht' weer eens heeft laten zien. In ieder geval hoeft ze niet op korte termijn aan verkiezingen mee te doen, die haar alleen nog maar meer zetelverlies kan opleveren. Mooi megenomen, toch?

MISDRUK

'Vroeger', toen je je kennis nog voornamelijk uit boeken haalde, had je ook medische encyclopedieën. Er waren mensen die, zodra ze maar iets voelden, direct naar de encyclopedie grepen om te kijken wat voor ziekte ze nou weer hadden en wat daaraan te doen viel. Er waren zelfs dezulken die meer vertrouwen in hun encyclopedie hadden dan in hun arts. Er is een aardige uitspraak die wordt toegeschreven aan Mark Twain: "Be careful about reading health books—you may die of a misprint."

Encyclopedieën zijn wat in onbruik geraakt. Als we nu iets willen weten, gaan we googelen en je kunt het tegenwoordig zo gek niet bedenken of er is wel een app voor bedacht. Er wordt nu zelfs al, las ik in Trouw, gesproken over 'eHealth'. De Raad voor de Volksgezondheid en Zorg maakt zich daar zelfs een beetje ongerust over: Overheid en artsen moeten niet stilzitten terwijl steeds meer burgers via bijvoorbeeld mobiele applicaties zelf hun gezondheid testen. (...) Van veel applicaties is niet duidelijk of ze betrouwbare en zinvolle metingen leveren. Er moet daarom snel een keurmerk komen, zegt de raad. Bovendien dreigt het gevaar dat alle metinguitslagen vooral worden gebruikt door commerciële bedrijven - niet allereerst om mensen beter te maken maar vooral voor de marketing.

Zou Mark Twain nu geleefd hebben, dan zou hij gezegd kunnen hebben: 'Wees voorzichtig met de gezondheidsapps die je gebruikt. Je kunt overlijden aan een bug.'

TYPEMACHINE

Ik heb hier al eens geschreven dat ik geen groot bewonderaar ben van de schrijver W.F. Hermans. Gisteravond kwam hij ter sprake bij DWDDrrrrr, niet vanwege zijn literaire werk, maar vanwege zijn verzameling typemachines. Te gast was een boekhandelaar uit Gent, die die verzameling (circa 150 stuks) in zijn bezit had en tentoonstelde in zijn winkel. Voor € 60,00 kon je zo'n ding 'adopteren'.

Je hebt mensen die postzegels verzamelen, of sigarenbandjes, of theezakjes. Waarom zou iemand dus geen typemachines  verzamelen? Maar wat is er nou zo bijzonder aan een typemachine die W.F. Hermans heeft verzameld? Slechts vier van die hele verzameling heeft hij daadwerkelijk gebruikt voor het schrijven van zijn boeken. Ook voor een van die vier exemplaren zou ik geen cent over hebben.

Ik heb alle boeken die A. Koolhaas heeft geschreven. Ik heb 'The Lord of the Rings' en 'In de Ban van de Ring' in diverse uitvoeringen, maar de pen(nen) waarmee deze werken geschreven zijn doen me niets. Rembrandt en Van Gogh hebben ongetwijfeld heel wat penselen gebruikt voor het schilderen van hun meesterwerken, maar zijn die penselen, als die nog te traceren zijn, iets waard?

De meeste hedendaagse schrijvers zullen hun werk op een pc schrijven en hun concepten wellicht printen. Zijn over pakweg twintig jaar hun pc's en printers (en eventueel hun tablets of smartphones) ook collectors items?

AFSCHEID

Er is geen stadium V.' Met die woorden vat Sarie Vervoort haar kankerdiagnose (niet-kleincellig longcarcinoom, stadium IV) samen. Ze gaat sterven. In plaats van een behandeling kiest ze voor een reis: terug naar het Zweedse Öland waar zij en haar man Barend elkaar ooit ontmoetten, in de zomer van 1968. Het wordt een wonderbaarlijke reis. In het idyllische zomerlandschap waar ze indertijd verliefd werden, moeten ze nu afscheid nemen. Stadium iv is een verhaal over twee mensen die hun liefde in onmogelijke omstandigheden staande proberen te houden.

Dat schrijft Bol.com bij het boek 'Stadium IV' van Sander Kollaard. Het werd zaterdagochtend besproken in de Tros Nieuwsshow. De situatie die het boek beschrijft is me helaas maar al te goed bekend. Wil ik dat boek lezen? Moet ik dat boek lezen?

Ik weet niet of de schrijver uit ervaring spreekt. Dat hoeft natuurlijk niet. Homerus heeft niet meegevochten bij Troje. Cervantes heeft niet tegen windmolens gevochten. Beiden hebben nochtans zeer lezenswaardige verhalen geschreven. De plaats "waar zij en haar man Barend elkaar ooit ontmoetten," ligt op een eiland voor de Zweeds Zuidwestkust. Boukje en ik hebben elkaar ook op een eiland ontmoet, Texel, waar in ieder geval ik acuut stapelverliefd werd. Bij Boukje duurde dat ietsje langer.

Wij gingen niet terug naar Texel om afscheid te nemen. Boukje heeft de tijd die haar nog restte gebruikt om van anderen afscheid te nemen. Wij hebben eigenlijk nooit afscheid van elkaar genomen. Ik heb daarover, al weer lang geleden, geschreven. Ik zou het nu nog precies zo kunnen schrijven. Dat boek ga ik niet lezen.

GESTOORD

Toen we in Den Haag woonden gingen we enkele keren per jaar naar het strand bij Kijkduin. Veel mensen laten het bij bezoek aan het strand niet bij alleen maar in de zon liggen. Ze zijn actief, slaan bijvoorbeeld balletjes heen en weer of ze doen iets met een frisbee. Behoorlijk populair is ook volleyballen. Daaruit is zelfs een sport ontstaan die op wereldniveau beoefend wordt: beachvolleybal.

Van 27 juni t/m 2 juli wordt in Nederland het WK Beachvolleybal gespeeld. Nederland heeft heel veel strand, dus waar wordt dat WK gespeeld? In Den Haag, Rotterdam, Apeldoorn en Amsterdam!

Den Haag heeft aardig wat strand, maar daar wordt niet gespeeld. Dat doen ze op een 'stadion' dat op de Hofvijver drijft. Logisch, toch?

Rotterdam en Apeldoorn zijn geen typische kustplaatsen met een florerend strandleven.

Amsterdam heeft hier en daar een kunstmatig strand, bijvoorbeeld op het puntje van IJburg. En waar in Amsterdam wordt dat WK nu gespeeld? Op de Dam! Daar wordt een hoop zand gestort en daar worden tribunes omheen gebouwd.

Trouwe lezers weten intussen dat er in Amsterdam nogal eens geklaagd wordt over te grote drukte in het centrum. Ik vind dat ietwat overdreven. Als je per se 'Sail' wilt organiseren, dan moet dat haast wel op het IJ plaatsvinden, maar je moet wel volmaakt gestoord zijn, als je de Dam een geschikte plek vindt voor beachvolleyball.

BEESTENBOEL

Vanmorgen. Het (Vondel)park ligt er troosteloos bij: weides vol plastic verpakkingen en lege bierflesjes. Schoonmaker Edwin in herkenbaar fluorescerend oranje staat in het perkje aan de voeten van het standbeeld van Joost van den Vondel. Met een grijper vist hij de restanten van de vorige dag tussen de tulpen vandaan. 'Het lijkt wel oorlog,' zucht hij. 'Wat een slagveld.' Dat las ik in Het PAROOL. (...) Het Vondelpark is vuil. De gemeente bezuinigt en de schoonmakers krijgen het park niet meer schoon. Het schoonmaakpersoneel is van 6 tot 2 personen teruggebracht.

Moet ik nu kwaad worden op de gemeente omdat die niet voldoende geld wil steken in het schoonhouden van dit populaire, veel bezochte park? Eerlijk gezegd ben ik kwader op de vele bezoekers die er steeds weer een beestenboel van maken.

Dit valt dan nog mee. Men heeft tenminste nog de moeite genomen het afval op een centrale plaats achter te laten. De meeste smeerpijpen laten hun afval achter op de plek waar ze een tijdje verbleven. En dat doen ze niet alleen in het Vondelpark.

TRAMRAILS

In Amsterdam zijn heel veel fietsers en er liggen vele kilometers tramrails. De ervaren fietser in Amsterdam kent het risico van die rails: je moet er niet met je (voor)wiel in komen, want je gaat vrijwel onherroepelijk tegen de grond.

Het PAROOL heeft een serie artikelen onder de titel 'Wat Amsterdam mist'. Daarin gisteren 'gesloten tramrails'. Het is de 'only in Amsterdam'-ervaring die iedereen kan missen als kies­pijn: met je fiets in de tramrails rijden en genadeloos op je bek gaan. Eén verkeerde beweging en je wiel zit klem. (...) Daarom moeten de tramrails dicht zijn wanneer er geen tram overheen rijdt. Bijvoorbeeld door een ingenieus schuifsysteem over de rails, dat opent wanneer de tram eraan komt en direct daarna weer sluit. Want we moeten er met zijn allen voor zorgen dat de boodschappen veilig thuis kunnen aankomen, en net opgepikte scharrels al helemaal. De stad is al eng genoeg met zijn witte heroïne en overassertieve bakfietsouders.

Er zijn meer steden in Nederland waar een tram rijdt en volgens mij rijden die over dezelfde rails, dus dat 'only in Amsterdam' lijkt me nonsens. Ik heb 23 jaar lang vrijwel dagelijks door Den Haag gefietst. Ik geef direct toe dat Den Haag meer 'vrije' trambanen heeft dan Amsterdam, maar toch zijn ook daar stukken rails, waarin je, als je niet oplet, met je wiel terecht kunt komen om vervolgens een flinke smak te maken.

Ik ga hier niet uitleggen hoe je met de fiets de tramrails moet 'nemen'. Als je dat niet weet, kun je beter niet met de fiets door Amsterdam rijden. Dat "ingenieuze schuifsysteem" zal waarschijnlijk klauwen met geld kosten en gedurende jaren kilometers opgebroken straten veroorzaken, waarvan we er al voldoende hebben in Amsterdam.  Laat die tramrails maar voor wat ze nu zijn.