BEESTENBOEL

Vanmorgen. Het (Vondel)park ligt er troosteloos bij: weides vol plastic verpakkingen en lege bierflesjes. Schoonmaker Edwin in herkenbaar fluorescerend oranje staat in het perkje aan de voeten van het standbeeld van Joost van den Vondel. Met een grijper vist hij de restanten van de vorige dag tussen de tulpen vandaan. 'Het lijkt wel oorlog,' zucht hij. 'Wat een slagveld.' Dat las ik in Het PAROOL. (...) Het Vondelpark is vuil. De gemeente bezuinigt en de schoonmakers krijgen het park niet meer schoon. Het schoonmaakpersoneel is van 6 tot 2 personen teruggebracht.

Moet ik nu kwaad worden op de gemeente omdat die niet voldoende geld wil steken in het schoonhouden van dit populaire, veel bezochte park? Eerlijk gezegd ben ik kwader op de vele bezoekers die er steeds weer een beestenboel van maken.

Dit valt dan nog mee. Men heeft tenminste nog de moeite genomen het afval op een centrale plaats achter te laten. De meeste smeerpijpen laten hun afval achter op de plek waar ze een tijdje verbleven. En dat doen ze niet alleen in het Vondelpark.

TRAMRAILS

In Amsterdam zijn heel veel fietsers en er liggen vele kilometers tramrails. De ervaren fietser in Amsterdam kent het risico van die rails: je moet er niet met je (voor)wiel in komen, want je gaat vrijwel onherroepelijk tegen de grond.

Het PAROOL heeft een serie artikelen onder de titel 'Wat Amsterdam mist'. Daarin gisteren 'gesloten tramrails'. Het is de 'only in Amsterdam'-ervaring die iedereen kan missen als kies­pijn: met je fiets in de tramrails rijden en genadeloos op je bek gaan. Eén verkeerde beweging en je wiel zit klem. (...) Daarom moeten de tramrails dicht zijn wanneer er geen tram overheen rijdt. Bijvoorbeeld door een ingenieus schuifsysteem over de rails, dat opent wanneer de tram eraan komt en direct daarna weer sluit. Want we moeten er met zijn allen voor zorgen dat de boodschappen veilig thuis kunnen aankomen, en net opgepikte scharrels al helemaal. De stad is al eng genoeg met zijn witte heroïne en overassertieve bakfietsouders.

Er zijn meer steden in Nederland waar een tram rijdt en volgens mij rijden die over dezelfde rails, dus dat 'only in Amsterdam' lijkt me nonsens. Ik heb 23 jaar lang vrijwel dagelijks door Den Haag gefietst. Ik geef direct toe dat Den Haag meer 'vrije' trambanen heeft dan Amsterdam, maar toch zijn ook daar stukken rails, waarin je, als je niet oplet, met je wiel terecht kunt komen om vervolgens een flinke smak te maken.

Ik ga hier niet uitleggen hoe je met de fiets de tramrails moet 'nemen'. Als je dat niet weet, kun je beter niet met de fiets door Amsterdam rijden. Dat "ingenieuze schuifsysteem" zal waarschijnlijk klauwen met geld kosten en gedurende jaren kilometers opgebroken straten veroorzaken, waarvan we er al voldoende hebben in Amsterdam.  Laat die tramrails maar voor wat ze nu zijn.

SNEL

Hoe kun je iets goed verpesten? Ik heb het er hier al eens eerder over gehad: de elektrische fiets, oftewel e-bike, die steeds sneller gaat. Wat hebben 'we' toch met snelheid? Veel automobilisten vinden 100 km/u niet snel genoeg. Brommers en snorfietsen worden opgevoerd, zodat ze veel harder kunnen dan de wettelijk toegestane snelheid. Er zijn al e-bikes die wettelijk in de categorie snorfiets vallen. Het PAROOL wijdde er gisteren weer eens een artikel aan. Supersnelle e-bikes rukken op in het stadsbeeld. Gevaarlijke rijwielen, zeggen sommigen. Maar wel enorm praktisch voor forenzen, zeggen anderen. 'Het vraagt enige beheersing.'

Ja, beheersing. Die willen veel mensen juist niet. Die willen niet snel op hun werk, of waar dan ook zijn, ze willen racen! De e-bike is een prachtige uitvinding voor mensen als ik (dagje ouder, fysieke problemen) die toch graag willen fietsen en daarbij wel een beetje ondersteuning kunnen gebruiken, bij hellingen, tegenwind of grotere afstanden. Mijn e-bike stopt met ondersteunen als ik 25 km/u rijdt. Snel genoeg, toch?

Ralf Braakman van V-fiets, die bestaande fietsen elektrisch maakt, weigert resoluut als zich een klant meldt met de vraag of zijn fiets kan worden opgevoerd naar 45 kilometer per uur of meer. 'Opvoeren doen we niet aan. Wat we wel doen, is snelheid toevoegen. Maar maximaal tot 25 kilometer per uur. Harder moet je niet gaan in de stad, dat is gevaarlijk. Wij maken bijvoorbeeld wel een elektrische bakfiets waarmee mensen gemakkelijk tegen een steile brug op kunnen fietsen.'

Roderick van den Berg van Juizz, op de Overtoom, ziet niet per se de gevaren. Hij verkoopt in zijn winkel veel speed pedelecs, waarmee een snelheid kan worden gehaald van 45 kilometer per uur. 'Het is een enorm goed alternatief voor de auto, bijvoorbeeld voor mensen die dagelijks afstanden moeten rijden van tien tot dertig kilometer. Ter ver voor de fiets, maar niet praktisch met de auto.'

Ik vrees dat Roderick van den Berg meer klanten krijgt dan Ralf Braakman. En er zijn altijd ondernemers die graag verdienen aan het toegeven aan de slechtste instincten van de mens.

Ik rijd tegenwoordig dagelijks op een scootmobiel. Het moet mogelijk zijn dat ook 45 km/u te laten rijden. Ik zie ze al scheuren door het winkelcentrum. Ik houd het maar op een wandeltempo. Alleen op fietspaden ga ik een ietsje sneller.

PRETPARK

Er gaat tegenwoordig bijna geen dag voorbij of er verschijnt wel ergens, vaak in Het PAROOL, een artikel over de almaar toenemende drukte in het centrum van Amsterdam. Nu blijkt er een petitie te zijn van de Vrienden van de Amsterdamse Binnenstad, die oproept tot het verbieden van de bierfiets.

Ik heb die rijdende bar, die de bezoekers zelf moeten voortbewegen, een keer of twee gezien en ik geef direct toe dat die geen verheffende aanblik biedt, maar Het PAROOL schrijft (m.i. terecht):  'Probleem wordt niet opgelost met een verbod op de bierfiets'. Een petitie van de Vrienden van de Amsterdamse Binnenstad heeft binnen twee dagen al 3000 reacties gekregen. Maar hoe erg is het nu eigenlijk? Heeft Amsterdam werkelijk geen grotere problemen dan de bierfiets?

(...) Het voertuig is (...) het zinnebeeld geworden van 'het verkeerde soort toerisme', de pretparkisering die van Amsterdam een veredeld Disneyland maakt, waar toeristen vergeten dat er ook nog mensen zijn voor wie de stad niet alleen een citytrip is.

De afgelopen tien jaar heb ik met drie vrienden (Jan, Jan en Jan) trips gemaakt naar diverse buitenlandse steden die net als Amsterdam veel door toeristen, uit eigen land en buitenland, bezocht worden. Steden als Madrid, München, Sevilla en Florence, om er enkele te noemen. Zowel in Parijs als Londen ben ik diverse malen geweest. In al die steden bezocht(en) ik/wij vooral het centrum, maar ik heb nooit het gevoel gehad mij te bevinden in een pretpark of Disneyland, plaatsen waar ik niet dood gevonden zou willen worden.

Stephen Hodes (adviseur cultuur, toerisme, recreatie en horeca op het gebied van strategie en beleid, conceptontwikkeling, marketing, trendwatching, businessplanning, marktonderzoek en haalbaarheidsstudies) maakt zich wel degelijk zorgen. Dat de Amsterdammer zo graag aantrapt tegen de bierfiets, is volgens hem het gevolg van een botsing tussen bewoners en bezoekers. 'We hebben nu al veel meer toeristen dan tien jaar geleden. En over tien jaar komen er twee keer zoveel bezoekers als nu. Dat schuurt en de bierfiets is daarvan een symbool. Net als overigens Airbnb en de massa's op het Damrak bijvoorbeeld. Het is een optelsom van ontwikkelingen die de stad doormaakt.'

Ik kan me best voorstellen dat bewoners van het centrum wat moeite hebben met al die bezoekers. Mijn jongste zus woont nu al een paar jaar in een 250 jaar oud hofje in Haarlem. Dat bevalt haar prima, maar uiteraard ergert ze zich aan bezoekers die af en toe met hun neus tegen de ramen naar binnen loeren. Ga eens praten met de bewoners van Giethoorn of Orvelte.

Er is een aantal dagen per jaar tijdens welke ik het centrum van Amsterdam mijd als de pest: Koningsdag, de Uitmarkt, de Gay Pride Canal Parade. Dan mogen de toeristen hun gang gaan.

Als je als bewoner van het centrum niet tegen die dagelijkse toeristendrukte kunt, kun je altijd nog verhuizen naar Swifterbant, daar komt echt geen toerist. Doodstil is wellicht ook het proberen waard.

BEWEGEN

Sinds enkele weken bezoek ik een fysiotherapeute die mij leert beter te ademhalen. Dat is niet alleen goed voor mijn longen, maar ook voor mijn algemene conditie. Zij  legt er ook voortdurend de nadruk op dat ik zo veel mogelijk moet bewegen. Zij ziet gelukkig wel in dat lopen momenteel niet mijn favoriete manier van bewegen is, omdat dan mijn rug gaat protesteren. Fietsen is een goed alternatief, maar het stukje heen en weer naar AH zet niet echt aan en het weer nodigt ook niet altijd uit tot een flink eind fietsen. Dan moet ik dus thuis fietsen, waarvoor ik, dacht ik, zo'n hometrainer zou moeten aaanschaffen. De prijs voor zo'n apparaat komt al gauw in de buurt van € 200,00 en zo'n ding in je huiskamer is geen gezicht.

Tijdens de sessie van vorige week zei de fysiotherapeute dat ik even moest gaan fietsen op de 'stoelfiets'. Wat is nu weer een stoelfiets? Zie hier:

Je zet dat ding voor de stoel waarop je zit en je gaat trappen.

In een hoekje in de huiskamer valt het ding nauwelijks op en terwijl je oefent kun je dus rustig naar de tv kijken. En het kost minder dan € 50,00

Weer of geen weer, ik kan fietsen wanneer en zo lang als ik wil.

WERKWOORD

Tongen tussen de kattenbrokken bij de eerste Disco Boodschappen. Dat was een kop in Het PAROOL. Ja, poesen houden van vis, dus waarom zouden er geen tongen bij de kattenbrokken liggen? Moet je daar een heel artikel aan wijden?

'Tongen' is niet alleen een zelfstandig naamwoord, het is ook een werkwoord. Tongzoenen tussen de kattenbrokken, dus. Waar slaat dat nu weer op?

De Dirk van den Broek aan het Marie Heinekenplein stelde zich gisteravond dapper open voor de eerste Amsterdamse Disco Boodschappen. Toegang was verboden voor mensen zonder gastenlijstplek, of boodschappenlijstje.

Tussen de kattenbrokken en het bleekmiddel wordt om tien over tien al flink getongd.

(...) Vijfhonderd mensen, en misschien wel een paar meer, stonden vanavond vanaf negen uur te wachten voor een dichte Dirk van den Broek op het Marie Heinekenplein. De deelnemers aan de eerste supermarktdisco zijn goed ingedronken en hebben er zin in. Jongens en een meisje staan te dansen in de passage om ze nog verder op te zwepen.

Het Marie Heinekenplein ligt tegen de Heineken Experience aan. Harde muziek tijdens je boodschappen is natuurlijk weer een andere 'Experience' dan de gebruikelijke Muzak die de supermarkten te bieden hebben. Als deze Disco Boodschappen een (commercieel) succes blijken te zijn, gaan de supermarktketens natuurlijk tegen elkaar opbieden. Voor je het weet staat DJ Testo bij AH en Armin van Buuren bij Jumbo. LEUK!

BURGERMOED

Ik kende die term nog niet: 'burgermoed', maar Trouw had er een artikel over. Maatschappelijk en bij justitie is er voor die burgermoed sinds een jaar of tien wel meer begrip. Medewerkers van Albert Heijn die een winkeldief in elkaar sloegen konden op sympathie rekenen, prins Bernhard betaalde hun boete. De vrouw die op een tasjesdief inreed kreeg bijval, net als recent de juweliersvrouw in Deurne die twee overvallers doodschoot. Politici braken een lans voor mensen die zelf optreden tegen geweld. Zij voeden daarmee de publieke opinie ten gunste van de burgermoed. Nu moet die burgermoed zich ook in de trein gaan manifesteren, wanneer NS-personeel agressief wordt bejegend.

De Stichting Maatschappij en Veiligheid liet uitzoeken of burgers kunnen worden ingezet bij het vergroten van de veiligheid in het openbaar vervoer. De conclusie op basis van het rapport 'Burgermoed als oplossing voor onveiligheid in het openbaar vervoer?' is duidelijk. Ja, een bijdrage van burgers is redelijk en mogelijk. Burgers hebben een eigen verantwoordelijkheid voor veiligheid, en die kunnen ze waarmaken als zij maar geleerd hebben hoe ze moeten handelen. Dat kunnen ze volgens voorzitter Pieter van Vollenhoven in een halfuurtje leren.

Mocht ik ooit zo'n geval van agressie in de trein, of ergens op straat, meemaken, dan heb ik natuurlijk een goed excuus om mij daarin niet te mengen. Het kan tot fysieke inspanning leiden, maar na enkele ogenblikken sta ik al naar adem te happen. Los daarvan ben ik nooit erg sterk geweest, dus ik ben nooit in staat geweest een agressief persoon onder de duim te houden.

Het is dus makkelijk voor mij om te zeggen: 'Ik zou wel willen optreden, maar ik kan het niet.' Maar zou ik werkelijk het lef hebben? Pieter van Vollenhoven heeft makkelijk praten: volgens mij maakt hij niet veel gebruik van het openbaar vervoer en hij zal ook niet vaak alleen over straat gaan. Ik zal het maar eerlijk zeggen: 'Ik ben blij dat ik een goed excuus heb.' Gelukkig heb ik ook nog nooit van dichtbij zo'n geval van agressie meegemaakt. We moeten ook niet doen alsof het voortdurend en overal voorkomt.