DOORGAAN

Veroordeelden kunnen vanuit hun cel vrijwel ongehinderd doorgaan met hun criminele handel en wandel. Dat blijkt uit een onderzoek van onder meer justitie en politie dat de researchredactie van RTL Nieuws heeft opgevraagd bij de Nationale Recherche. Dat schreef Het PAROOL van zaterdag. Als ik dat letterlijk neem, kom ik tot de conclusie dat die veroordeelden vanuit hun cel, zonder enige tussenkomst van gevangenispersoneel, kunnen telefoneren, e-mailen en per snailmail brieven kunnen verzenden. Een andere mogelijkheid is dat ze langs paranormale weg contact met criminele vriendjes kunnen onderhouden. Geen van beide mogelijkheden acht ik serieus.

Ik neem aan bedoeld wordt dat criminelen vanuit de gevangenis ongehinderd kunnen doorgaan. Dan is er iets aan de hand en moeten er maatregelen genomen worden.

Ik ben voorstander van een humane behandeling van criminelen. Ze mogen van mij TV kijken, naar de radio luisteren, cursussen volgen, sporten, kranten en boeken lezen etc. Beperking van de bewegings- en handelingsvrijheid is straf genoeg. Persoonlijke contacten met een advocaat of directe familie (partner, kinderen) moeten onder wettelijk bepaalde omstandigeheden mogelijk zijn.

Tweede Kamerlid Gerard Schouw (D66) gaat een spoeddebat aanvragen want zijn fractie wil weten hoe het precies zit. Nou, dat zou ik ook wel eens willen weten. We zijn dagenlang bezig met een persoon die met een nepppistool paniek veroorzaakt. Laten we ook eens zoveel aandacht besteden aan criminelen die tijdens het uitzitten van hun straf gewoon kunnen doorgaan.

KINDEREN

Slechts enkele van mijn vakanties heb ik laten regelen door een reisorganistie. Een paar keer naar een Grieks eiland en keer naar Kroatië. Veel eisen stelde ik nooit vooraf en ik ben geen enkele keer teleurgesteld.

De laatste tijd zie ik vaak een TV-commercial van Corendon, waarin een 'kidsvrije' accomodatie wordt aangeboden. Ik ben niet buitengewoon gek op kinderen, maar ik heb er ook geen buitengewone hekel aan. Een enkele keer raak  ik wel eens geïrriteerd door een blèrend kind in een supermarkt of in het openbaar vervoer.

Het lijkt me niet onmogelijk dat je tijdens je vakantie in Griekenland of Turkije een kamer of appartement heb getroffen precies naast een kamer of appartement met een stel met een 'huilbaby'. Daar zou ik niet blij van worden, maar waarschijnlijk is het probleem te verhelpen met een stel oordoppen. En aan een strand of bij een zwembad zul je wel eens spelende kinderen aantreffen die enig lawaai maken. Dat heb ik wel eens meegemaakt. Nou, en? Je komt ook volwassenen tegen aan wiens gedrag je je behoorlijk kunt ergeren, maar dat kan ook in je stamkroeg gebeuren.

Is de volgende stap dat een reisorganisatie ons een 'ergernisvrije' vakantie aanbiedt?

AARDIG

"Ik heb hem nooit erg gemogen. Volgens mij mocht niemand hier in de buurt hem. Aan gemeenschappelijke activiteiten deed hij nooit mee. Hij was vaak tactloos en respectloos. Eerlijk gezegd heb ik wel eens gedacht dat hij in criminele kringen verkeerde en niet zou terugdeinzen voor fysiek geweld."

Nadat in een ophefmakende zaak een verdachte is gearresteerd en mensen uit zijn omgeving om commentaar wordt gevraagd, hoor je nooit teksten als hierboven weergegeven. Van seriemoordenaar tot terrorist: ze worden bijna zonder uitzondering beschreven als 'aardig', 'netjes', 'stond altijd voor iedereen klaar' en meer postiefs.

In de Volkskrant is een vrouwelijk studente aan het woord die samen met hem de introductieweek doorliep: Ze beschrijft Tarik Z. (...) als een rustige, welbespraakte jongen, die altijd netjes in de kleren was gestoken. 'Hij is heel slim', zegt de vrouw, die anoniem wil blijven. 'Dat merkte je aan de manier waarop hij praatte. Hij dacht duidelijk over dingen na, had overal een mening over.' De NOS-site laat weten dat hij volgens een oud-klasgenoot op een normale manier sociaal was. In Het PAROOL las ik: 'Hij kwam op mij over als een rustige en intelligente jongen', aldus de studiegenoot.

Als we nu even nuchter kijken, wat is er dan helemaal gebeurd? Een kennelijk wat gestoorde jongeman, die zich met complottheoriën bezighield, wilde via het NOS-journaal de Nederlandse bevolking van die theoriën in kennis stellen. Hij is geen moment echt gevaarlijk geweest, al wist hij die indruk wel te wekken, maar er gaat vrijwel geen journaal voorbij of er wordt aandacht aan besteed. Dezelfde beelden worden steeds weer herhaald. DWDDrrrrr, Nieuwsuur en Jinek besteden er aandacht aan. Ik word er geen cent wijzer van.

Zullen we weer normaal gaan doen?

RECHT

Artsen moeten geen extra druk ervaren bij euthanasieverzoeken, en mensen zouden er meer van doordrongen moeten zijn dat euthanasie geen recht is. Dat schrijft, lees ik in het Nederlands Dagblad, minister Edith Schippers (Volksgezondheid) in antwoord op vragen van de Tweede Kamerleden Kees van der Staaij (SGP) en Carla Dik-Faber (ChristenUnie).

Ik kan me heel goed voorstellenn dat er artsen zijn die er moeite mee hebben uitvoering te geven aan een verzoek om euthanasie. Net als ieder ander kunnen zij principiële, religeus gefundeerde bezwaren hebben, maar bovendien zullen zij voor hun beroep gekozen hebben om mensen optimaal te laten leven, niet om hen te laten sterven.

Het probleem is, naar mijn oordeel, dat 'we' euthanasie, gemedicaliseerd hebben. Er moet sprake zijn van "uitzichtloos en ondraaglijk lijden" en dat kan/mag alleen een arts vaststellen en vervolgens mag alleen een arts handelingen verrichten die aan dat lijden een einde maken. Daarbij komt ook nog eens dat 'ons' standpunt over (hulpverlening bij) vrijwillige zelfdoding in niet-onbelangrijke mate wordt bepaald door de christelijke traditie binnen onze cultuur.

Naar mijn oordeel heb IK het onvervreemdbare recht vast te stellen wanneer IK geen enkele goede reden meer zie MIJN leven voort te zetten. IK heb tevens het recht te bepalen wie IK wil verzoeken MIJ bij de beëindiging van MIJN leven bij te staan. Het is niet de overheid die uitmaakt of ik dat recht al of niet heb. Het is, mocht die situatie zich ooit voordoen, mijn plicht naar de buitenwereld duidelijk te maken dat degene die mij helpt mijn leven te beëindigen, dit doet op mijn uitdrukkelijke verzoek en derhalve geen moordenaar is.

HONORARIUM

We moeten die Grieken korthouden, want ze geven geld uit aan de meest waanzinnige dingen. We moeten ze dus zeker niet nog meer geld lenen en erop staan dat ze het reeds geleende geld volledig terugbetalen.

Ook andere Europese landen geven wel eens geld uit, waarbij je je toch wel even achter de oren krabt. Trouw schrijft over zo'n geval: De drie nog levende Franse oud-presidenten kosten de Franse belastingbetaler jaarlijks ruim 6 miljoen euro. Daarbij is geen rekening gehouden met het honorarium van ongeveer 6000 euro per maand dat de drie krijgen en de 12.000 euro die Valéry Giscard d'Estaing per maand ontvangt als lid van de grondwetgevende raad. Op de totale Franse begroting stelt 6 miljoen natuurlijk niet veel voor, maar misschien zijn er wel meer voorbeelden van zulke vreemde uitgaven. Alles bij elkaar telt dat toch op.

Waarom moet een ex-president een honorariuum krijgen? Hij kan toch weer gewoon een baan beginen? Er zijn vast wel grote bedrijven die een 'bekende naam' willen binnenhalen. Voor het een keertje toespreken van een symposium kunnen ze een behoorlijk bedrag vragen (en ontvangen!) En het blijft niet bij dat honorarium: Behalve het geld hebben oud-presidenten recht op een gemeubileerd appartement en op twee politieagenten voor hun bewaking. Ook hebben zij een auto met twee chauffeurs en zeven vaste medewerkers tot hun beschikking.

De werklozen in Griekenland (30 procent van de bevolking) zouden ook wel een gemeubileerd appartement van de overheid willen hebben, maar ik vrees dat de Trojka (EU, ECB, IMF) daar niet voor is.

RECLAME

Ik heb drie jaar in een boekhandel gewerkt. Dat was heel leuk werk. Zou ik vandaag in de boekhandel werken, dan zou ik niet blij zijn. Ik zie ze allemaal al binnenkomen: de klanten met de brandende vraag op de lippen: "Heeft u 'Hallo muur' van Erik Jan Harmens?" Waarom vragen ze dat allemaal? Omdat gisteren vier boekverkopers in DWDDrrrrr dat boek hebben uitgeroepen tot 'Boek van de maand'.

Ik koop en lees ook wel eens een boek, maar ik ga niet zitten wachten tot een of meer mensen op tv een bepaald boek aanprijzen. Ik ken die mensen niet en dus ook niet hun smaak wat betreft boeken. Een goede boekverkoper kent de smaak van zijn  (vaste) klaten en  zal hun van tijd tot tijd een boek kunnen aanraden. Daar zal hij meer tijd voor gebruiken dan de boekverkopers in DWDDrrrrr ter beschikking krijgen.Veel meer dan 'Het is een goed boek.' kunnen ze nauwelijks zeggen.

Op de website 'Must reads' las ik: "Hallo muur is een eerlijk, ontroerend en ook grappig verslag over dwalen, falen en blijven ademhalen, en een hart onder de riem voor mensen die een nieuw leven proberen op te bouwen nadat ze de bodem hebben bereikt." Het zal wel aan mij liggen, maar dat zegt me niets, want wie dit geschreven heeft weet ik ook niet.

Op zondagochtend kijk ik nog wel eens naar het VPRO-programma 'Boeken'. Daar nemen ze tenminste nog de tijd om een boek te bespreken (met de schrijver). Bij DWDDrrrrr krijgt niemand die tijd. Matthijs vindt zich al een hele piet, als hij drie korte, uit hun verband gerukte, stukjes uir 'De Vuurvogel' van Strawinsky laat horen, omdat iemand daaar filmbeelden bij gemaakt heeft. Hij kan dan roepen dat het schitterend is en zo laten blijken dat hij iets van muziek en zelfs van Strawinsky weet. Popzangers of -groepen krijgen ook nooit veel meer dan anderhalve minuut om een deel van hun laatste succesnummer ten gehore te brengen.

DWDDrrrrr krijgt steeds meer het karakter van het gratis verspreide buurtkrantje, waarin ook de redactioneel aandoende artikelen gewoon reclame zijn.

Tevreden

De trouwe lezers van Beggartalk zitten zich natuurlijk al een tijdje af te vragen: 'Krijgen we nog eens een foto te zien van Evert op zijn scootmobiel?' Kijk eens aan: hier zie je hoe ik afgelopen vrijdag uit de intercity het perron van het station Arnhem opreed:

Intussen kan ik ook weer iets meer vertellen over mijn longen die door hun slechte functioneren (Ja, ik weet het: eigen schuld!) mij tot het gebruik van het scootmobiel nopen. De CT-scan die vorige week is gemaakt, gaf te zien, dat het vlekje dat ongeveer een half jaar geleden op mijn rechter long te zien was, inmiddels vrijwel geheel is verdwenen.

Het functieonderzoek dat gisteren werd uitgvoerd liet zien dat er, vergeleken met het vorige onderzoek, niets veranderd is, dus ook niets verslechterd. Al met al mag ik dus niet ontevreden zijn. Over vijf maanden moet ik mij opnieuw bij de longarts melden.