Zorg(?)

Ik ontving deze mail. Je mag hem ook lezen.

‘Er is niets ergers dan je partner in een verpleeghuis te zien. Daar gaat van alles mis. Ik kan er vreselijke verhalen over vertellen... zo is het leven.’

Dat was de reactie van VVD-senator en toezichthouder bij WoonZorgcentra Haaglanden (WZH) Heleen Dupuis in het tv-programma Pauw. Ze reageerde op de noodkreet van Ben Oude Nijhuis over de falende zorg voor dementerenden in het verpleeghuis van zijn vrouw.

Zo is het leven?

Nee mevrouw Dupuis. Zo is het leven niet, zo is de verpleeghuiszorg zoals dit kabinet en voorgaande kabinetten het georganiseerd hebben.

In de verpleeghuizen wordt hard gewerkt. Heel hard gewerkt. Maar door de berg aan bureaucratie en het tekort aan personeel loopt de werkdruk op en daalt de kwaliteit van zorg voor dementerenden.

Daar kunnen we wat aan doen. Grote zorginstellingen moeten we kleiner maken, dat scheelt bureaucratie, PR, management en papierwerk. We kunnen een streep zetten door al die zinloze keurmerken in de zorg. Ze hebben niks om het lijf en zijn (net als bij WZH) geen bewijs van goede zorg.

En laten we tot slot eindelijk ervoor zorgen dat de werkdruk in zorginstellingen daalt en dat er meer personeel komt. Een vaste norm voor het aantal medewerkers per groep bewoners, net als in de kinderopvang. Niet achter een bureau, maar aan het bed en in de woonkamers van de bewoners. Het leven voor hen hoeft niet zo te zijn als mevrouw Dupuis het beschrijft. Goede zorg is een keuze, een politieke keuze. Net zoals het ook een politieke keuze is om te blijven bezuinigen op de zorg en de werkdruk voor het personeel te vergroten.

Emile Roemer

Rijk

Bij nu.nl is te lezen: De Franse econoom (Thomas Piketty) is inmiddels niet meer weg te denken uit nationale én internationale media dankzij zijn studie naar ongelijkheid. Het is lang geleden dat een econoom zoveel belangstelling genoot.

Met zijn boek Kapitaal in de 21ste eeuw, dat deze week in het Nederlands verscheen, mag hij overal aanschuiven om zijn belangrijkste conclusies te bespreken met beleidsmakers, wetenschappers en journalisten. Zo schoof hij onlangs aan bij de Tweede Kamer. Bij bol.com kun je lezen: "Piketty is hot op blogs, websites en twitter, waar honderden commentaren en beschouwingen zijn verschenen."

Ik heb het boek niet aangeschaft en zal het ook niet aanschaffen. Mijn eerste reactie toen ik erover las of hoorde was: 'Is er geen frisser nieuws?'

Belangrijke reden voor de oprichting van communistische, socialistische en sociaaldemocratische (zeg maar: linkse) partijen (en die zijn er echt al een behoorlijk lange tijd) was de ongelijkheid in inkomen en vermogen. Ook christelijke partijen kon je daarover wel eens horen.Was dat boek van Piketty echt een 'eye opener' voor de meeste leden van de Tweede Kamer? Wilden ze daarom nog meer van hem weten? Ze gaan binnenkort weer praten over nieuwe plannen voor de belasting. Wordt het dan beter voor de minst verdienenden? Ik geloof er barst van!

Woordenboek

Ik houd van (verklarende) woordenboeken en heb er dus divesre:

1. de dikke Van Dale;
2. Woordenboek van neologismen;
3. Bargoens woordenboek;
4. Groot woordenboek van synoniemen;
5. Etymologisch woordenboek;
6. Concise Oxford Dictionary;
7. New Webster's dictionary and thesaurus;
8. Woordenboek der Nederlandsche taal (op cd).

Gisteren las ik in Het PAROOL dat het 'Mokums Woordenboek' is verschenen. Er is iets geks aan de hand met dat Amsterdamse dialect, weten de auteurs. 'In Maastricht spreken zowel de dokter en de notaris als het 'gewone volk' het Maastrichtse dialect, maar in een grote stad als Amsterdam bleef of blijft het beperkt tot een lagere sociale groep.'

Het zal wel duidelijk zijn dat ik vind dat dit boek niet in mijn boekenkast mag ontbreken. Als ik al weet wat ik hebben wil, ga ik niet naar de boekhandel, maar naar bol.com. Als ik niet zeker weet of het door de brievenbus kan, laat ik het bezorgen bij de AH waar ik mijn dagelijkse boodschappen haal. Daar kan ik het vandaag halen. Iets om naar uit te kijken.

Dreiging

'Agenten moeten wapen altijd dragen'. Dat schreef Trouw, maar ook in andere kranten viel daarover te lezen en ook het NOS-journaal droeg zijn steentje bij. Alle agenten die een vuurwapen mogen dragen, moeten dit zoveel mogelijk en overal ook doen. Dat advies heeft korpschef Gerard Bouman van de Nationale Politie gegeven, uit voorzorg vanwege de terreurdreiging. Ook als ze niet in uniform zijn, moeten ze het wapen bij zich dragen. Dat lijkt me niet zo handig.

Ik stel me even voor dat ik in de bus of de tram zit.Tegenover mij zit een man in een net pak. Door een beweging die hij maakt zie ik dat hij een pistool bij zich heeft. Nu weet ik het even niet meer. Wat is dit voor man? Er zijn diverse mogelijkheden:

1. een terrorist;
2. een crimineel op weg naar een afrekening in zijn milieu;
3. een bange burger die zich uit voorzorg bewapend heeft;
4. een politieagent in burger.

Moet ik een bestuurder of conducteur waarschuwen? 112 bellen? Of er maar op vertrouwen dat in Nederland alleen de politie een wapen draagt.

Mobiel (vervolg)

Gisteren heb ik de eerste stapjes gezet naar de vergoeding door de gemeente van een een door mij aan te schaffen scootmobiel. In concreto: ik heb gebeld met de 'Helpdesk WMO'. Die heeft wat basisgegevens genoteerd, zoals adres, telefoonnummer, geboortedatum, burgerservicenummer en de reden voor mijn aanvraag.  Dat wordt nu doorgestuurd naar de ambtenaren die daarover gaan en binnen 8 weken word ik schriftelijk in kennis gesteld van de verdere procedure.

Met ingang van 2015 - daarvóór zal ik zeker nog geen scootmobielberijder zijn - dient er een eigen bijdrage betaald te worden. De hoogte daarvan is afhankelijk van het inkomen.

Gedurende het weekend en gisteren ben ik wel veel bezig geweest met  het scootmobiel, ook in de zin van 'Wat betekent dit nou?' Ineens behoor ik duidelijk tot de categorie 'mensen met een beperking'. Dat etiket vind ik niet erg, want feiten zijn feiten. De scootmobiel maakt enerzijds onafhankelijker, ik kan immers overal komen, zonder dat mijn rug en longen tegenwerken. Anderzijds word ik afhankelijker, want ik kom met dat ding niet zonder hulp de trein in.

Ik zal de scootmobiel niet dagelijks gaan gebruiken. Voor de boodschappen blijf ik, als het effe kan, de fiets gebruiken, want bewegen blijft noodzakelijk en dat doe je niet op een scootmobiel. Maar als er een niet te dikke laag sneeuw ligt, hoef ik toch niet voor een paar dagen eten te laten bezorgen. Ik zal blij zijn, als ik over het mobiel kan beschikken.

Wit

Scholen stoten hun mavo- of vmbo-afdelingen af om aantrekkelijk te blijven voor witte leerlingen en vwo'ers. Witte leerlingen krijgen relatief vaker havo/vwo-adviezen, allochtone leerlingen daarentegen relatief vaker een vmbo-advies. Door het vmbo buiten de school te plaatsen of op te heffen, blijft een school makkelijker overwegend wit. Dat las ik in Trouw en daar ga ik dan weer over zitten nadenken.

Als een witte vwo-leerling  het schoolgebouw deelt met een wat minder witte vmbo-leerling gaan zijn/haar prestaties dan achteruit? Kennelijk zijn de ouders daar wel bang voor. Kinderen met vwo-advies in Amsterdam Nieuw-West en de Bijlmer vertrekken naar de vooraanstaande scholen in het centrum of Zuid. De brede scholengemeenschappen in deze buurten hebben allemaal moeite om hun vwo-afdeling te vullen.

Ik hoor het die ouders van die witte vwo-kinderen al zeggen: 'Ik heb niets tegen allochtone kinderen, maar ...' Vul verder zelf maar in. Wat zijn we toch een tolerant, ruimdenkend volkje.

Mobiel

Afgelopen woensdag werd ik weer eens met mijn neus op de feiten gedrukt. Met mijn vrienden Jan, Jan en Jan, ging ik in Gouda, waar een van die Jannen woont, iets drinken in een café op de Markt en daarna iets eten bij een Mexicaans restaurant op diezelfde Markt. Een normaal, gezond mens zou de afstand tussen die twee etablissementen moeiteloos in enkele minuten overbruggen. Vanwege de artrose in mijn onderrug en de met bijna 50% verminderde longcapaciteit deed ik er wat langer over, vanwege pijn in de rug en ademnood. Tijdens het drinken en eten hadden we gesproken over mijn plan om eventueel een elektrische step aan te schaffen. Deze:

Bij een bedrijf in Duivendrecht dat zich toelegt op de levering van diverse elektrische vervoermiddelen heb ik gisteren de CityStep bekeken en er een stukje op gereden. Dat verliep best redelijk. Het ding leek me vooral handig mee te nemen in de trein. Mijn vrienden hadden me al gewaarschuwd dat hij waarschijnlijk te zwaar zou zijn. Ik dacht 40 kg, maar het bleek 35 kg te zijn, maar inderdaad: het ding de trein in tillen zou zeer problematisch zijn, niet alleen vanwege het gewicht, maar ook vanwege de onhandige vorm. Het stuur kun je inklappen, maar dan moet je dat zadel loskoppelen. Je moet voor dat ding ook nog eens een bromfietsrijbewijs hebben, wat ik niet heb. (Merkwaardigerwijs hoef je voor een elektrisch autootje van het type Canta, die sneller rijdt dan de CityStep - 45 km/u, resp. 18 km/u - geen enkel rijbewijs te hebben.)

Geen CityStep dus. Maar ze hadden wel een alternatief, dat ik ook al overwogen had: het scootmobiel. Dat is beduidend duurder en kost al gauw € 5.000,00 (tegen € 800,00 voor de CityStep) maar als alles meezit wordt dat geheel of grotendeels door de gemeente, in het kader van de Wet Maatschappelijke Ondersteuning betaald. Ook zo'n scootmobiel heb ik eens uitgeprobeerd. Ik kom er eind verder mee dan te voet.

De scootmobiel kan in de trein, als je vooraf e.e.a. regelt met de NS, die dan voor een 'oprit' bij vertrek en een 'afrit' bij aankomst zorgt. Een ander voordeel van de scootmobiel is, dat wanneer het, niet al veel, gesneewd heeft, ik schreef daar eergisteren  over, ik toch gewoon boodschappen kan doen. Op vier wielen ben je immers stabieler dan op de twee wielen van de fiets.

Ik fiets morgen of overmorgen maar eens naar het Stadsdeelhuis om daar te spreken over de aanschaf van een scootmobiel.