Inflatie

Het is inmiddels al weer een jaar of twee geleden dat ik voor het laatst in het Concertgebouw was. Een ruim aantal jaren daarvoor kwam ik er zo'n tien keer per jaar. Wat me toen al niet alleen opviel, maar zelfs irriteerde, was dat zelf na het meest gewone concert het publiek massaal opstond bij het applaus. Omdat ik er nog altijd van uitging dat een staand applaus alleen gegeven werd bij een uitzonderlijk prestatie, bleef ik altijd hardnekkig zitten.

In Trouw van gisteren werd geschreven: Applausinflatie: het fenomeen heeft de laatste jaren sluipenderwijs bezit genomen van bijna alle Nederlandse theater- en concertzalen.

Waar ik me inmiddels bij neergelegd, zelfs aan geconformeerd, heb is wat ik de 'zoeninflatie' noem. Vroeger zoende je, als man, je vriendin/verloofde/vrouw, je moeder, je oma, eventueel een tante en dan had je het wel zo ongeveer gehad. Ik kan me niet herinneren dat ik mijn drie zusters vaak zoende. Het was naar mijn idee zelfs niet erg gebruikelijk de vriendin/verloofde/vrouw van een vriend te zoenen.

Op een gegeven momen werd het eenzijdig zoenen vervangen door het tweezijdig zoenen en nog weer een paar jaar later werd het drie maal zoenen. Bovendien werd er ineens veel meer gezoend, waarmee ik bedoel dat zelfs oppervlakkige kennissen werden gezoend. Eén eerdere ontmoeting was voldoende voor enkele zoenen. Ik zal best te weinig sociaal zijn, maar hoe geef je het tegenwoordig, als man, nog aan dat je het echt,  heel erg bijzonder fijn vindt die vrouw, op dat moment, op die plaats te ontmoeten? Moet dat verbaal? Dat worden na een tijdje ook weer clichés, want we gaan de teksten van enkele trendsetters overnemen. Moeten we er een bos bloemen tegenaan gooien? Maar wat doe je dan bij een toevallige ontmoeting? "Wat drink je van me?" is ook niet erg origineel.

Geruime tijd later
Ik heb een tijdje zitten nadenken en toen wist ik het: als je het echt leuk vindt haar te ontmoeten, schakel je je smartphone of je gewone mobieltje uit voor de tijd die de ontmoeting duurt.

Tering!

Gisteren was ik in het Sint Lucas Andreas ziekenhuis voor de uitslag van de PET-scan en de bronchoscopie die op 13 augustus werden uitgevoerd. Nou, pas over twee maanden is duidelijk of ik tbc heb. Gelukkig kon ik me inhouden en riep ik niet 'Tering, hé, moet dat echt zo lang duren?' Geintje! Ik had uiteraard helemaal niet aan tbc gedacht, maar aan andere kwalen. Daarover bestaat ook nog geen duidelijkheid. Daarom moet ik volgende week donderdag terugkomen voor een longpunctie.

Als alles meezit blijft het bij een dagopname. Zit het tegen, dan krijg ik een klaplong en mag ik wat langer blijven. Na die punctie zal het ook nog wel een weekje duren voor ik een uitslag krijg.

De komende weken ga ik niet zitten doen of er niets aan de hand is. Ik realiseer me wel degelijk dat ik te horen zal kunnen krijgen dat ik longkanker heb. Als je die link hier boven heb gevolgd zie je dat je een longpunctie daarmee mag associëren. Ik had er sterk rekening mee gehouden dat ik die diagnose gisteren al te horen zou krijgen. Maar ik schreef hier al eerder, dat ik na een herseninfarct en een hartinfarct goed doorstaan te hebben niet zo snel in paniek raak. Ook de komende twee weken zal ik wel weer goed doorkomen. Daarna zie ik wel verder.

UPDATE (11.05 uur)
Zojuist werd ik gebeld door de longpoli van het Lucas. De uitslag van de longpunctie hoor ik vrijdag 12 september om 14.00 uur.

Elektrisch

We noemen hem tegenwoordig 'e-bike', de elektrische fiets. Ik heb er nu ruim twee jaar een en ben er nog steeds heel blij mee. Ik ben dan ook 75, heb artrose en COPD en dan kan je wel een steuntje gebruiken. Maar wat las ik nu in Trouw? Stoer en snel zijn ze, de nieuwe elektrische fietsen. Allang niet meer alleen geschikt voor ouderen die wel een steuntje kunnen gebruiken. Nieuwe modellen spreken juist jongeren aan. Maar ja, mijn e-bike (merk Giant) stopt met onderteuning zodra ik een snelheid van 25 km/u bereik.  Ik vind dat buiten de stad (in de stad rijdt ik nooit sneller dan 15 km/u) snel genoeg, maar met zo'n snelheid krijg je jongeren niet op de e-bike.

Er zijn inmiddels e-bikes waarmee de gewone doordeweekse fietser een snelheid van 45 km/u kan halen. Moeten we daar blij mee zijn? In een bepaald opzicht wel. Je hebt kans dat meer mensen voor woon-werkverkeer en bezoeken over niet te grote afstanden de (elektrische) fiets gaan gebruiken i.p.v. de auto en dat is natuurlijk mooi.

Boven het artikel in Trouw staat de kop: Hippe e-bike maakt vervuilende brommer en scooter overbodig. De snorfietsen, die officieel niet harder mogen dan 25 km/u, maken nu al de fietspaden onveilig, omdat er veel harder mee gereden wordt. Als de jongeren die met een snorfiets de maximumsnelheid overschrijden massaal gaan overstappen op de 'hippe' e-bike, houd ik mijn hart vast. Door zijn hoge maximumsnelheid (bij 45 km/u houdt de trapondersteuning op) geldt de speed pedelec (een Duits merk e-bike) formeel als een snorfiets, die binnen de bebouwde kom op het fietspad hoort en daar niet harder mag dan 25. Een bromfietsrijbewijs en blauwe kentekenplaat zijn verplicht, maar niet bepaald 'cool', en wie gaat dat controleren? (Onderstreping toegevoegd.)

Scheiding

Preses (= voorzitter van de synode) Karin van den Broeke van de Protestantse Kerk in Nederland (PKN) vindt volgens Trouw dat ieder mens het geloof 'nodig heeft om op een bepaalde manier te wortelen'. Vandaar dat ik zo ongeworteld ben. Gek genoeg heb ik daar helemaal geen last van. Veel gelovigen lijden nog altijd aan het misverstand dat ongelovigen er nooit echt in zullen slagen een min of meer gelukkig leven te lijden.

Het desbetreffende artikel in Trouw gaat overigens over iets heel anders. Koning Willem-Alexander zou er goed aan doen om meer te getuigen van zijn geloof. Vooralsnog brengt hij God in toespraken zelden ter sprake. Dat is 'opvallend', vindt Karin. Moet hij het voorbeeld volgen van Barack Obama, en veel andere Amerikaanse politci, die te pas en te onpas roepen: "God bless you and God bless America." ? Hoe vaker je zoiets roept, hoe krachtelozer het wordt.

Karin zou geen preses zijn als ze niet had doorgeleerd. Ze moet dus weten dat hier in Nederland, ook in de VS trouwens, kerk en staat gescheiden zijn. Het gaat dan niet aan, vind ik, dat een hoge vertegenwoordiger van de staat, bijvoorbeeld de koning, de premier, bij het uitoefenen van zijn/haar functie voortdurend zijn/haar persoonlijke geloof in zijn/haar God betrekt. Daarom heeft destijds het kabiner Den Uyl de zogenaamde 'bede' uit de troonrede verwijderd, Bij het afleggen van de eed hoef je al veel langer niet meer de wens uit de spreken dat God Almachtig je helpt. Er zijn nog wat van die rare restanten. Willem-Alexander is "bij de gratie Gods" koning der Nederlanden. ("Gratie Gods" kun je beter vervangen door "Gratie van de Oranjeverenigingen".) De 'koninklijke boodschap' waarmee het staatshoofd een wetsvoorstel naar de Tweede Kamer stuurt eindigt nog altijd met "En hiermede bevelen Wij U in Godes heilige bescherming."

We zouden met ons allen toch wat vreemd opkijken (Geert Wilders zou over zijn nek gaan) als een Nederlandse hoogwaardigheidsbekleder in het openbaar "Allahoe akbar" (الله أَكْبَر) zou roepen.

Doordraaien

Ergens las ik dat het komende TV-seizoen, dat binnenkort van start gaat, niets nieuws te bieden heeft. De wereld zal dus weer gewoon doordraaien, een aantal boeren zal wel weer een vrouw gaan zoeken, op Schiphol zullen mensen elkaar weer in de armen vallen, er zullen weer taarten gebakken worden en BN'ers zullen weer gekke capriolen gaan uithalen.

Het meest nieuwsgierig schijnt 'iedereen' te zijn naar 'Pauw zonder Witteman'. TV-critici stellen stuk voor stuk de brandende vraag: zal Jeroen (Pauw) het redden tegen Humberto (Tan). Alsof het om een wedstrijd gaat tussen publiek/VARA/Pauw en commercieel/RTL4/Umberto. Dan hebben we het natuurlijk niet over de kwaliteit van de shows, maar over het aantal kijkers dat beide weten te trekken.

RTL Late Night heb ik nog nooit gezien. Umberto 'ken' ik alleen uit de tijd dat hij iets deed bij Studio Sport.  Tegen de tijd dat 'Pauw & Witteman' begon lag ik meestal al in bed. Ik zag wel eens een herhaling. Jeroen heb ik dus ook niet zo vaak bezig gezien. Het zal dus nog geruime tijd duren voor ik een enigszins afgewogen oordeel over de pres(en)taties van beide heren kan geven. Aan welke criteria moet een talkshow overigens voldoen? Ik vermoed dat het boeiende ervan staat of valt met de gasten. Ik vrees dat wat dat betreft beide heren in hetzelfde vijvertje vissen. Ze zijn allebei, geloof ik, wel redelijk bekwame 'vissers'. Het is dus uiteindelijk de persoonlijke smaak van de kijkers wie de beste kijkcijfers haalt. En daarop moet het hele bedrijfsleven zijn reclamebeleid baseren. En wie de meeste commercials genereert 'wint'. Ik blijf redelijk op tijd naar bed gaan.

Irritant

Er was ooit een tijd waarin tv-commercials voor wasmiddelen als de meest irritante werden beschouwd. Wat mij betreft wordt die rol tegenwoordig met verve gespeeld door de ketens van brilleveranciers als Pearl, Specsavers, Eyewish etc.

Specsavers is naar mijn beleving de meest irritante van allemaal. Zij immers doen het voorkomen alsof je met een bril van een andere leverancier, of zonder bril, niet kunt zien dat je voor een groep bejaarden staat i.p.v. voor een stel mensen die graag als idioten wensen te bewegen.

Pearl voert een aantal onnozele overvallers ten tonele die zich druk maken over het al of niet aanschaffen van een nieuwe bril, terwijl de politie met gillende sirenes tot op enkele meters is genaderd.

In de commercial van Eyewish wordt de klant een hartelijk "Welkom!" toegeroepen en zijn hand wordt geschud. Onlangs was ik bij Eyewish om mijn bril wat te laten bijstellen. Het duurde even voordat een van de twee aanwezige en zo te zien beschikbare krachten mij wilde opmerken, hij riep geen "Welkom!" en hij schudde mij ook niet de hand. Het enige aardige van opticiens is dat je altijd en overal niet hoeft te betalen als je enig klein onderhoud aan je bril laat verrichten.

Norm

Trouw schrijft over het salaris dat Jan Peter Balkenende verdient (gemiddeld zeker 466.000 euro per jaar) als partner van accountants- en adviesbureau Ernst & Young (E&Y), duidelijk boven de naar hem vernoemde salarisnorm.

Je kunt dit bericht op twee manieren bekijken. Je kunt het als tamelijk tendentieus beschouwen. De zgn. Balkenendenorm geldt immers voor banen in de publieke sector. Ernst & Jong is een private onderneming en mag haar partners of medewerkers zoveel betalen als zij wil.

We kunnen het ook anders bekijken. E&Y, net als soortgelijke bedrijven KPMG en PWC, worden ook heel veel door organisaties in de publieke sector ingeschakeld. De prijs die daarvoor betaald moet worden, wordt mede bepaald door de salarissen die die bedrijven aan hun partners en medewerkers betalen. De bedrijven in de publieke sector berekenen dat door in de prijs die zij ons laten betalen. Mutatis murandis geldt dat natuurlijk ook voor de private bedrijven die zo'n accountants en -adviesbureau inschakelen. Kortom het zijn altijd jij en ik die de hoge salarissen betalen. Ook de salarissen van de bankdirecteuren, de CEO's van de oliemaatschappijen, de supermarktketens, noem maar op. Waarom zouden we de toepassing van de balkenendenorm niet wat uitbreiden?