Schrikken

Inmiddels rijd ik al ruim twee jaar op een elektrische fiets en ik ben er nog altijd zeer enthousiast over. Maar afgelopen zaterdag sloeg mij de schrik om het hart. Ik had net mijn boodschappen bij AH in mijn fietstassen geladen, stapte op en drukte op het knopje om de accu aan te zetten. Er gebeurde niets, d.w.z. de accu werkte niet mee. Ik zette mijn versnelling op de kleinste stand en fietste de paar honderd meter naar huis. Dat viel nog lang niet mee, want de fiets is, met name door die accu, nogal zwaar. De combinatie lichamelijke inspanning - copd is geen gelukkige. Toen de fiets eenmaal in de box stond, stond ik naar adem te happen. Het enige wat ik op dat moment kon bedenken was: de accu aan het infuus hangen. In mijn flat nam ik een extra 'pufje' ventolin en bij het kijken/luisteren naar EenVandaag kwam ik weer op adem.

Ik word 's nachts altijd enkele keren wakker. Meestal slaap ik ook weer snel, maar dat duurde deze nacht wat langer. Ik lag allerlei scenario's te bedenken voor het geval ik de accu niet aan de praat kreeg. Ik ben lid van de ANWB geworden zodat ik in noodgevallen de 'Wegenwacht voor de fiets' (de Wegenwacht Fietsservice) kan bellen. Maar die komt niet op je woonadres. Zouden ze toch komen als ik behoorlijk zielig zou weten over te komen? Zou ik zondag zonder ondersteuning een eindje gaan fietsen en dan de ANWB bellen?

Ik heb geen goede fietsenmaker in de buurt en de zaak waar ik de fiets gekocht heb bevindt zich in een ander deel van Amsterdam-Noord, een afstand van 3,3 km. Veel te ver, voor mij, om zonder elektrische ondersteuning te halen. Zouden ze bij mij aan huis naar de fiets willen kijken of zouden ze per automobiel mijn fiets kunnen ophalen? Ik was bereid om daarmee verband houdende kosten te betalen. Ik zag ook al  voor me dat ik weer mantelzorg moest inschakelen voor de boodschappen. Zondagavond zou ik iets bij 'Thuisbezorgd.nl' kunnen bestellen.

Gisteren rond twaalf uur zakte ik af naar de box. Ik drukte verwachtingsvol op een knopje en Ja! Er was weer contact met de accu. Ook als ik de fiets van het infuus afhaalde? Ja! Een paar uur later fietste ik, elektrisch ondersteund, naar AH.  (Ik doe nooit voor twee dagen boodschappen. Als die winkels toch open zijn op zondag dan dwing ik mezelf om ook op zondag een keer de deur uit te gaan.)

Toen ik de boodschappen had ingeladen, drukte ik weer op het knopje (De accu gaat automatisch 'uit' als je een tijdje niet rijdt.) en ja, ik kon weer zonder inspanning naar huis fietsen. In feite fungeert mijn fiets als een scootmobiel. Ik kan nog net voldoende lopen om zo'n apparaat nog niet te hoeven aanschaffen. Maar hoe lang gaat dat nog duren?

Niks

Vandaag heb ik weer eens niks te melden.

Geschokt

Wat is er mis met mij? Donderdagmiddag zat ik naar de Tour de France te kijken. Onderin beeld verscheen de mededeling dat na enkele ogenblikken het programma onderbroken zou worden door een extra nieuwsuitzending. Dat gebeurt niet iedere dag, dus er moest wel iets belangrijks gebeurd zijn. Vreselijk belangrijk kon het ook weer niet zijn, want er werd rustig gewacht tot de winnaar van de etappe over de streep was. Toen kwam dus de mededeling over dat neergestorte/neergeschoten vliegtuig.

Na een tijdje kwamen ook de eerste reacties van bekende personen: de koning, de premier, fractieleiders in de Tweede Kamer. Stuk voor stuk waren ze diep geschokt en ieders gedachten gingen uit naar de slachoffers en hun familie en vrienden. Waarom heb ik dat niet?

Begrijp me goed: ik betreur het als mensen het leven verliezen door zo'n ongeluk. Ik weet dat het erg is voor familie en vrienden. Maar persoonlijk ben ik niet geschokt. Mijn gedachten gaan niet uit naar mensen die ik niet ken. Ben ik nou zo ongevoelig?

De wielrenners van de 'Nederlandse' ploegen in de Tour de France reden gisteren met een rouwband of -strikje. Waarom deden de vakkenvullers bij AH en Jumbo, de conducteurs bij de NS, de baliemedewerkers bij de gemeenten en zoveel andere werknemers dat niet? Zouden 'we' net zo geschokt zijn als er één Nederlander en 193 Nieuw-Zeelanders waren omgekomen?

Ben ik weer eens verkeerd bezig?

Buslijnen

Het GVB gaat in enkele wijken in Amsterdam het openbaar verbeteren. In Amsterdam-Noord worden de wijken Elzenhage en Overhoeks beter bereikbaar. Het PAROOL schrijft daarover en noemt dit relatief nieuw wijken. Inderdaad 'relatief' want daar wonen al geruime tijd mensen. 'Vaak gaan deze mensen nu met de auto of moeten ze een heel eind fietsen voordat ze bij een bushalte komen. Wij willen dat iedereen in de stad gebruik kan maken van het openbaar vervoer,' aldus een woordvoerder van de GVB.

Zoals gebruikelijk loopt het openbaar vervoer weer eens achter de feiten aan. Naar mijn mening moet er in een nieuwe wijk openbaar vervoer beschikbaar zijn vanaf het moment dat de eerste nieuwe huizen in gebruik zijn. Anders gaan de mensen gebruik maken van de auto en probeer ze daar dan maar weer eens uit te krijgen als er (eindelijk) wel voldoende openbaar vervoer is.

Waarschuwing

De ANWB, lees ik in de Volkskrant, sluit (...) zich aan bij de beweging die reizigers waarschuwt dat kindersekstoerisme nooit is goed te praten. Laat me eerst maar even, voor alle duidelijkjeid, zeggen dat ik uiteraard kindersekstoerisme afschuwelijk vindt. Maar wat moet ik verder met die 'waarschuwing'? Als ik als oude man naar bijvoorbeeld Thailand of de Filippijnen zou gaan, zou ik ongetwijfeld in aanmerking komen om gewaarschuwd te worden. Echter, ik ga daar niet heen en als ik al zou gaan, zou ik mij verre houden van sekstoerisme.

Er zijn aardig wat mannen die wel aan sekstoerisme doen. Die weten verdomd goed hoe de maatschappij in het algemeen over hun activiteiten denkt en dat die activiteiten strafbaar zijn. Zij zullen toch doen wat ze van plan waren, ondanks de waarschuwing van de ANWB en de beweging waarbij die zich heeft aangesloten. Wat is het effect van die waarschuwing? Wat verwacht de ANWB ervan?

Nederlands

Vroeger probeerden we met ons allen zo goed mogelijk Nederlands te spreken en te schrijven.

Tegenwoordig doen we met z'n allen ons best de fouten van anderen zo snel mogelijk over te nemen en te herhalen.

Koken

Ik wist echt niet wat ik hoorde. Ik keek naar 'De groeten van Max', een consumentenprorgamma over vakantieperikelen. Dat begon met een verhaal over gaskookstellen, die zomaar konden ontploffen. Vervolgens gingen ze drie elektrische kooktoestellen testen. Kamperen en elektrisch koken. Waar haal je het vandaan? Wat heeft elektrisch koken met kamperen te maken? Je kunt zelfs apparaten aanschaffen waarmee je, 'kamperend' kunt inductiekoken. Dan moet je wel tijdelijk je koelkast uitschakelen, want inductiekoken vraagt veel stroom. Ik heb nooit een tent gehad waar een koelkast in paste en bovendien: hoe neem je die mee in een rugzak of fietstas?

Bij 'echt' kamperen kook je op hout. Maar zo'n purist ben ik nu ook weer niet. Bovendien: waar ik kampeerde was in het algemeen niet voldoende hout te vinden. Ik heb op houtvuur gekookt de allereerste keer dat ik kampeerde, bij de padvinderij. Daarna was er de primus. Daar ging petroleum in. Met het ingebouwde pompje zette je de petroleum onder de druk. De brander werd eerst voorverhit met spiritus of benzine, waardoor de petroleum die er onder druk uitkwam vergast werd. De vergassing hield zichzelf in stand tot je de druk via een ventiel verlaagde.

De primus werd op een gegeven moment vervangen door een benzinebrander. Die was kleiner en daar hoefde je geen lucht in te pompen. De benzine zorgde voor zijn eigen verdamping en druk.

Tenslotte kwam er het ideale kampeerkooktoestel: de spiritusbrander. Die had geen druk nodig. De spiritus ging in een bakje en je stak het aan. Je moest er wel een paar druppels water bij doen, want anders werden de pannen vreselijk zwart. Dat kon je weer voorkomen door in plaats van spiritus methanol te gebruiken, dat ook nog meer hitte gaf.

En nu is er dus het elektrische kooktoestel. Ik kampeer niet meer, maar zou me doodschamen als ik zo'n ding zou gebruiken. Wordt er eigenlijk nog wel gekampeerd?