16 ton

Ik was een jaar of zeventien toen het een 'tophit' was, hoewel dat begrip toen volgens mij nog niet bestond. Tegenwoordig zou je het een maatschappijkritisch liedje kunnen noemen. Een mijnwerker vraagt aan Petrus hem nog niet naar de hemel te roepen, want hij heeft nog schulden af te betalen bij de bedrijfswinkel. Het gaat hier om 'gedwongen winkelnering', waarbij werknemers verplicht waren een deel van hun loon te besteden in winkels van het bedrijf, waar de prijzen hoger waren dan elders. In Nederland werd dit in het begin van de twintigste eeuw bij wet verboden.

Internationale

Af en toe denk ik wel eens aan mijn toekomstig overlijden, want eens zal het er toch van komen. Eigenlijk denk ik niet zo zeer aan het overlijden, maar aan wat er omheen gebeurt. Tegen mijn familie heb ik gezegd dat ik geen wensen heb m.b.t. wat er voorafgaande aan en volgend op mijn crematie gebeurt. Waarom zou ik me gaan bemoeien met iets wat ik zelf niet kan meebeleven? Zij en andere belangstellenden/aanwezigen mogen helemaal zelf uitmaken hoe ze mijn uitvaart willen vormgeven.

Bij een begrafenis/crematie schijnt muziek te horen. Ik denk omdat die de emoties een zekere richting kunnen geven. Ik heb dus wel eens bedacht welke muziek ik zou willen horen bij mijn crematie. Ik heb wel eens gezegd dat ik het wel leuk zou vinden als dan de 'Internationale' ten gehore zou worden gebracht. Een heel mooie, vind ik, uitvoering daarvan was te zien in de film 'Reds', gebaseerd op het boek 'Ten days that shook the world' van de Amerikaanse journalist John Reed, die hierin zijn eigen ervaringen tijdens de Russische Oktoberrevolutie van 1917 beschrijft. Het was een avondvullende film, dus met een pauze. Het eerste deel werd afgesloten met scenes, waarin de 'Internationale' gezongen werd. Het is de mooiste uitvoering die ik ken.

Dollar

Het Kingston Trio had in 1958 een internationale tophit met het liedje 'Tom Dooley', dat ook een plaats kreeg op de eerste lp van het trio. Het genre muziek dat zij brachten was 'folk music', dat destijds zeer populair was.

Een van hun, volgens mij, aardigste liedjes - Greenback dollar - hoorde ik pas voor het eerst in de zeventiger jaren, toen ik bij een collega op bezoek was. Het sprak mij aan omdat het precies paste bij mijn houding t.o.v. geld: het is heel plezierig als je er voldoende van hebt, maar je moet er nou ook weer niet teveel belang aan hechten.

Parkiet

Nina en Frederik vormden in de zestiger jaren van de vorige eeuw een zingend duo, dat in verschillende Europese landen optrad. Zij was een Deense, hij een Nederlander. (Zijn vader was verbonden aan de Nederlandse ambassade in Denemarken.) Zij hadden bij mijn weten geen duidelijk eigen repertoire, maar zongen voornamelijk 'covers'. Het nummer van vandaag is volgens mij geen 'cover'; ik heb het in ieder geval nooit van iemand anders gehoord. Het beschrijft het treurige verhaal van een parkiet, wiens verjaardag door niemand herinnerd wordt: "Nobody remembers a parakeet's birthday.".

Samba

Ik ben al een tijdje bezig op Youtube muzieknummers bij elkaar te zoeken die ik ooit eens op een dvd bij elkaar hoop te zetten. Het gaat daarbij vooral om nummers van lang geleden, van inmiddels vergeten artiesten. Maar niet door mij vergeten. De komende dagen zal ik een aantal van die nummers hier presenteren.

Brazilië is tegenwoordig veel in het nieuws. De belangrijkste, althans de bekendste, muzieksoort uit Brazilië is de samba. Ik heb moeten kiezen uit twee samba's: a.) 'Samba de Orfeu' uit de film 'Orfeu Negro' (1959), gebaseerd op de mythe van Orpheus en Euridice, waarvan het verhaal zich afspeelt tijdens het carnaval in Rio de Janiero; b.) the 'One note samba', gespeeld door de Braziliaanse gitarist Laurindo Almeida met het Modern Jazz Quartet. Ik heb gekozen voor de tweede, omdat ik dan twee vliegen in één klap sla. Bedenk zelf maar welke vliegen.

Gek

Gisteravond kwam ik al zappend even terecht op Nederkand 1, waar een voetbalwedstsrijd (Spanje-Nederland) aan de gang was. Toevallig viel daarin het moment dat Van Persie de gelijkmaker scoorde. Ik keek nog enkele minuten, was niet onder de indruk en zapte weer verder.

Vanochtend vroeg zag ik de kop van de digitale Volkskrant: Oranje zet de wereld op z'n kop: 1-5 tegen Spanje. Sorry hoor, maar ik ben daar niet blij mee. De trouwe lezers van Beggartalk weten intussen wel dat ik een hekel heb aan alle gekte rond sport en die gekte bereikt nu eenmaal zijn hoogtepunt als het om een voetbaltournooi gaat waaraan 'Oranje' deelneemt. Dit jaar viel, naar mijn gevoel, de gekte nog enigszins mee, omdat maar weinigen in grote successsen  van 'onze jongens' geloofden. Maar na de wedstrijd van gisteren ziet zelfs de meest voorzichtige fan Nederland probleemloos doorstomen naar de finale, waaarin Brazilië overtuigend verslagen wordt. Wie nog geen oranje vlaggetjes aan zijn gevel had hangen gaat ze vandaag nog aanschaffen. Dat doelpunt van Van Persie (het begin van de zegetocht!) zullen we nog honderden malen herhaald zien. Het PAROOL schreef: De stad kleurt weer oranje aan de vooravond van het WK. Voor wie niet thuis voor de buis wil zitten, zijn er eindeloos veel kroegen, pleinen, zalen en parken met grote schermen. En dat was nog vóór de winst op Spanje. Ik hoef al dat oranje niet.

Als je gek bent op oranje kun je je hart ophalen. Vandaag en morgen kun je twee wedstrijden zien waarin 'we', bij de mannen en bij de vrouwen, een goede kans hebben op een wereldkampioenschap. In Den Haag wordt gehockeyd. Minstens zo leuk om naar te kijken als voetbal.
x

Ambtenarij

Ik ben twintig jaar ambtenaar geweest. Je zukt mij dus niet gauw uitgebreid horen klagen over ambtenaren. Maar nu heb ik weer eens een, volgens mij, gegronde reden voor klagen. Vorige week vrijdag ging ik naar het Stadsdeelhuis van Amsterdam-Noord, omdat mijn identiteitsbewijs over zijn houdbaarheidsdatum heen was. Bij de receptie kreeg ik een nummertje. Na ongeveer anderhalf uur verscheen mijn nummertje in een display en begaf ik mij naar balie acht, waar ik vertelde dat ik een nieuw identiteitsbewijs begeerde.
"Heeft u het verlopen identiteitsbewijs bij u?" Dat had ik.
"Heeft een pasfoto bij u?" Die had ik die ochtend nog laten maken, dus die had ik ook bij me.
Ik overhandigde oud identiteitsbewijs en pasfoto. De pasfoto werd op een formulier geplakt, waarop ik ook mijn handtekening moest zetten.
"Heeft u uw paspoort bij u?" Nee, waarom zou ik mijn paspoort bij me hebben?
"Dat moet u bij u hebben als u een nieuw identiteitsbewijs aanvraagt." O. Waarom heeft niemand mij dat verteld, bijvoorbeeld de man aan de balie, dan had ik niet voor niets anderhalf uur zitten wachten.
"Bij de balie weten ze niet dat u ook een paspoort heeft." Dat begrijp ik, maar ik ben toch niet de enige inwoner van Amsterdam-Noord, noch de eerste, die over beide reisdocumenten beschikt. Dus voor alle zekerheid kunnen ze dat bij de balie even vragen als iemand zegt dat zhij een nieuw identiteitsbewijs moet hebben.
"Kunt u dat paspoort even gaan halen?" Dat kon ik doen, maar het liep al tegen sluitingstijd en mijn longen gaan protesteren als ik me ga haasten. Ik zei dus dat ik daar geen zin in had. Ik kon een afspraak maken. Die maakte ik voor gistermorgen 9.00 uur.

Gistermorgen meldde ik mij ruim op tijd weer bij de receptie met de mededeling dat ik een afspraak voor negen uur had. "Dat kan niet, meneer, want op donderdagen kunt u pas om 13.00 uur bij Burgerzaken terecht." Ik had mij echt niet vergist en kon dat aantonen met een briefje waarop vorige week vrijdag de ambtenaar achter balie acht dat tijdstip geschreven had. Natuurlijk kon er niets aan gedaan worden. Ik kon een nieuwe afspraak maken voor hedenmorgen kwart over negen. Ik ben er vrijwel zeker van dat het formulier waarop al mijn pasfoto geplakt is en ik mijn handtekening al heb gezet niet meer terug te vinden is.
x