Trots

Waar gaat het om bij de Olympische Spelen? Om (de prestaties van) de sporters, toch? Nou, nee, dat zie je helemaal verkeerd. In Sotsji en aanpalende slikken en zompen is het nog warmer dan hier. Bij mijn favoriete sport, schaatsen, hebben ze daar gelukkig geen last van, want dat vindt toch niet in de buitenlucht plaats. Maar dankzij het warme weer ligt de skipiste in de bergen er niet helemaal ideaal bij. Er werd voor gepleit het tijdstip van de Super G te vervroegen. Dan zou de sneeuw wat beter zijn dan op het geplande tijdstip. Maar dat kon niet want daar hadden de tv-maatschappijen geen rekening mee gehouden en hun uitzendingen worden (financieel) mogelijk gemaakt door sponsors en die kunnen niet hebben dat de kijkers nog op één oor liggen als de afdaling van start gaat. Nu konden ze er getuige van zijn dat de ene na de andere skister viel of buiten de baan terecht kwam. Die hadden vier jaar lang naar die afdaling toegewerkt, maar dat maakte natuurlijk niets uit in vergelijking met de financiële belangen van de sponsors.

Nu heb ik ook weer niet al te veel medelijden met de sporters, want die ontvangen veelal van hun sponsors ook een bedrag dat ruim boven het gemiddelde inkomen ligt in het land waar ze vandaan komen en dat ze met zo veel trots vertegenwoordigen. Dankzij hun kunnen wij, de kijkers, ons af en toe ook een beetje trots voelen.

Topsporters vertegenwoordig allang geen land meer, ze vertegenwoordigen  een bedrijf. Als Sven Kramer of Ireen Wüst weer een gouden medaille wint, hoef je je pas trots te voelen als je een verzekering bij TVM hebt afgesloten. TVM immers, niet de KNSB, of NOC/NSF, heeft hun prestaties mogelijk gemaakt. En 'beslist.nl' heeft er mede voor gezorgd dat de NOS het allemaal kan laten zien.
x

IJshockey

De Nederlanders zijn goed in schaatsen. Ook op het terrein van hockey staan ze hun mannetje, maar merkwaardig genoeg stellen ze, internationaal gezien, helemaal niets voor op het terrein van ijshockey. Let wel: ik vind dat niet merkwaardig, maar de International Business Times (IBT). Die Amerikaanse krant wijdt een uitgebreid artikel aan het Nederlandse schaatsen en de successen die ‘wij’ daarin bereiken. Winter Olympics 2014: Speed Skating Continues To Be Dominated By The Netherlands, But Why?

Op veel plaatsen ter wereld, met name in Noord-Amerika, wordt schaatsen, volgens de IBT, beschouwd als vervelend en monotoon, maar de Nederlanders beschouwen schaatsen als een deel van hun nationale identiteit. Het was de auteur van het artikel niet ontgaan dat koning en koningin de Nederlandse schaats(st)ers enthousiast aanmoedigden. Hij wist daarbij te vertellen dat Willem-Alexander Máxima op schaatsen ten huwelijk heeft gevraagd. Dat wist ik niet, maar ik ben dan ook geen trouw lezer van de bladen die daar alles van weten.

Maar hoe komt het nou dat de Nederlanders zo goed zijn in schaatsen? Lange afstanden schaatsen is volgens de schrijver van het artikel een normale gewoonte in Nederland. In de wintermaanden is schaatsen een verstandige manier van transport. Omdat een groot deel van het land beneden de zeespiegel ligt, is op schaatsen reizen vaak een fluitje van een cent. Nederlanders beginnen als kleuter al te schaatsen, dus voor sommigen is schaatsen net zo normaal als lopen. Die journalist heeft zich of helemaal niet goed voorbereid of zich laten voorlichten door een grapjas. Als hij nu even een bezoek aan Nederland zou brengen, zou hij alleen actieve schaatsers op schaatsbanen zien. Tot nu toe is deze winter geen Nederlander per schaats naar zijn werk of op familiebezoek gegaan.

Voordat 'Ard en Keessie' ten tonele verschenen, waren het vooral de Noren die medailles wonnen en terecht wordt in het artikel geschreven dat buitenlandse winnaars met hetzelfde respect worden behandeld als Nederlandse. Ik herinner me nog dat de Rus Guljajev wereldkampioen werd in de allereerste overdekte schaatswedstrijd in Thialf. Toen het Russische volkslied werd gespeeld, werd dat door het overwegend Nederlandse publiek meegeneuried. Shani Davis is in Nederland bekender dan in zijn eigen USA.

Overigens is er al een stap gedaan naar Nederlands succes bij ijshockey. Sven Kramer heeft al geruime tijd een relatie met Naomi van As, die al eens is uitgeroepen tot beste hockeyster van het jaar en ook, met het Nederlandse team, een gouden Olympische medaille heeft behaald. Als die relatie stand houdt en tot nageslacht leidt, beschikt dat over een aardige combinatie van genen.  
x

Bochten

Min of meer per ongeluk viel ik midden in een nabeschouwing van het shorttrackschaatsen bij de mannen. De deskundige van dienst merkte over een weinig succesvolle Nederlandse deelnemer op dat deze moeite had met de bochten.

Ik kijk graag naar het langebaanschaatsen, maar het shorttrackschaatsen doet me niets. Ik weet er dan ook niets van. Toch vind ik die opmerking over 'moeite met de bochten' wat merkwaardig. Immers, uit wat ik van shorttrack heb gezien krijg ik de indruk dat het vooral bestaat uit het schaatsen van bochten. Als je daar moeite mee hebt, moet je je niet met shorttrack bemoeien, zeker niet op Olympisch niveau.Of zie ik dat nu weer verkeerd?
x

Corpsballen

Roelien Dekker, volgens Linkedin "Procesadviseur, Healer, Schrijver" schrijft een brief naar de Volkskrant en dat wordt de 'brief van de dag'. Omdat het hondenweer is, keek ik afgelopen weekeinde wat verveeld met een half oog naar het Nederlandse schaatsfeestje in Sotsji. Een camera zoomt in op twee overdreven juichende mannen van middelbare leeftijd die hun corpsballentijd nooit zijn ontgroeid.

Roelien wekt niet de indruk een liefhebster van/kijkster naar schaatsen te zijn. Dat is haar goed recht, maar als je de pest in hebt omdat het hondenweer is en je kijkt min of meer toevallig naar een schaatswedstrijd, bevind je je niet helemaal in de juiste stemming om een weloverwogen brief te schrijven. Die "twee overdreven juichende mannen" zijn Willem-Alexander van Oranje-Nassau en minister-president Mark Rutte. Roelien had ook kunnen schrijven 'drie overdreven juichende mannen', want op de foto bij haar brief zie je ook Camiel Eurlings, ex-minister van Verkeer en Waterstaat, huidig president-directeur van de KLM en lid van het IOC. Hij juichte braaf mee. Aan hun zijde bevindt zich een lekker blond 'mokkel', zoals het hoort. (...) In godsnaam, je bent koning, je bent minister-president, trek een pak aan, en gedraag je!

De scene die Roelien beschrijft heb ik 'live' gezien, want ik zie al het schaatsen in Sotsji. Ik ben republikein, geen aanhanger van de VVD en vlieg net zo lief met een andere maatschappij dan de KLM, maar ik heb me niet geërgerd aan het gedrag van die drie mannen en dat 'blonde mokkel'. Ik heb niks met 'dress codes' en had echt niet verwacht dat die mannen in een krijtstreepkostuum en 'dat mokkel' in een mantelpakje op de tribune zouden zitten. Ze juichten niet anders of overdrevener dan andere Nederlandse supporters op de tribune en ze deden dat ook nog eens 'qualitate qua'. Ze gedroegen zich, kortom, zoals iedereen, behalve Roelien, verwachtte. De Nederlandse schaatsers, of ze nu een medaille wonnen of niet, vonden het, volgens mij, prachtig.

Ik weet niet of die 'corpsballen' en 'dat mokkel' 18 februari nog in Sotsji zijn, maar als dat zo is, raad ik Roelien aan niet naar het schaatsen te kijken, want dan winnen de Nederlandse schaatsers weer goud, zilver en brons. Dit maal op de 10.000 m en dan gaan alle Nederlandse supporters opnieuw uit hun dak.x

Mieremuiten

"Nou is er fantastisch mooi schaatsen te kijken en zit je er toch weer over te mieremuiten." Dat was de reactie van Roel uit Zoetermeer op mijn 'Beggartalk' van maandag. De term 'mieremuiten' is helemaal nieuw voor mij, maar ik vermoed dat het niet betekent dat Roel volledig instemt met wat ik in dat blog te berde breng. Dat vind ik prima. Ik heb graag tegenspraak. Het betekent immers dat ik mensen heb aangezet tot nadenken.

Ik wil wel het misverstand voorkomen dat ik (het verslag van) de 5.000 m niet 'fantastisch mooi' vond. Ik vond het schitterend. Ik ken Roel goed genoeg om te weten dat hij zat te smullen bij de beelden van Margot Boer toen ze zat te kijken naar de laatste rit op de 500 m. Zou ze derde (BRONS!) worden of toch weer vierde? Ze werd derde en daarmee de eerste Nederlandse vrouw die een Olympische medaille haalt bij de 500 m. Dat is minstens zo bijzonder als de '1, 2, 3' van de mannen bij de 5.000 en 500 m. Ik heb daar bewondering voor. Maar ik heb net zo veel bewondering voor de Koreaanse Sang-Hwa Lee, die voor de tweede keer goud op de 500 m won. Wat ik maar zeggen wil - en vaak genoeg ook gezegd heb - is, dat het mij niet uitmaakt of een Nederlander (m/v), bij welke sport dan ook, iets wint of verliest. Vanmiddag rijden de mannen de 1.000 m. Daar zou zomaar weer een Nederlander kunnen winnen, maar ik kan er best mee leven als Shani Davis voor de derde keer goud op deze afstand zou winnen. De Kazak Denis Koezin zou het ook kunnen worden. Of Stefan Groothuis. Of Michel Mulder. Moge de snelste winnen.
x

500 m

Als je naar mijn website kijkt, weet je dat ik iets met schaatsen heb. Voor de Nederlandse schaatsliefhebbers was gisteren een bijzondere dag. Nederlandse schaatsers hebben in de loop der jaren al heel wat prijzen behaald, waaronder behoorlijk wat Olympische medailles.Vrijwel altijd werden die prijzen behaald bij het allround schaatsen of bij de twee langste afstanden. De afgelopen jaren kwam het al eens voor dat een Nederlander wereldkampioen sprint werd, maar de basis daarvoor lag niet bij de 500 m, maar bij de 1000 m.

Afgelopen zaterdag was niemand er verbaasd over dat de drie medailles voor de 5.000 m alle naar een Nederlander gingen.Gisteren was het een unicum dat de drie medailles voor de 500 m ook alle drie naar een Nederlander gingen. Bijkomende bijzonderheid was dat twee van de drie winnaars niet alleen broers zijn, maar tweelingbroers.

'We' hebben nog drie afstanden te gaan. Je kunt er vergif op innemen dat bij de 10.000 m opnieuw drie medailles naar Nederland gaan. Bij de 1.000 en de 1.500 m zullen 'we' ons ook niet geheel onbetuigd laten, vermoed ik.

Als je wat nationalistisch/chauvinistisch bent aangelegd vind je al die medailles natuurlijk prachtig. Ik vrees dat ze daar in het buitenland, voor zover ze daar iets aan schaatsen doen,wat anders over denken. Waarom zou je je al die moeite en opofferingen getroosten als de hoofdprijzen toch door een Nederlander gewonnen worden?

Wat ik hiervoor schreef gaat over mannen.Bij de vrouwen is er ook al een gouden medaille naar Nederland gegaan en daar kunnen er ook nog wel wat bij komen. Misschien vanmiddag al. Het wordt tijd dat we wat meer tijd en aandacht (en geld!) gaan besteden aan het skiën, snowboarden, rodelen, bobsleeën en wat je nog meer aan wintersporten hebt.

Gelukkig

Uiteraard besteedden de kranten uitgebreid aandacht aan het goud, zilver en brons (1, 2, 3) van de Nederlandse schaatsers op de 5000 m. Op de Internetversie van de Volkskrant kun je online reageren op de artikelen in de krant. Dit was een van die reacties.: z i e l s g e lu k k i g met Sven, Jan en Jorit.

Hoe zit je in je vel, als je door de uitslag van een schaatswedstrijd niet zomaar een beetje blij, maar 'zielsgelukkig' wordt. En dat was zaterdag al. Hij of zij heeft gisteren Ireen Wüst ook nog eens goud op de 3000 m zien behalen. En toen werden de medailles uitgereikt voor de 5000 mannen. Ze werden uitgereikt door niemand minder dan het erelid van het IOC, Willem-Alexander. Tijdens het Wilhelmus gingen er drie rood-wit-blauwe vlaggen omhoog. KIPPENVEL!

Sorry hoor, ik heb niet zo gauw last van kippenvel. Het Wilhelmus heb ik eerder gehoord en ik heb eerder drie Nederlandse vlaggen omhoog zien gaan. (Nagano 1998, 10.000 m.) En laat ons niet vergeten dat Cheryl Maas er bij het slope style snowboarden niets van terecht bracht.

Voor mij was het hoogtepunt van de zondag het feit dat Vladimir Vladimirovich Putin, president van de Russische federatie, hoogstpersoonlijk naar het Holland Heineken Huis kwam om Ireen Wüst te feliciteren. Dat had hij vast niet gedaan als wij niet met zo'n 'zware' regeringsdelegatie naar Sotsji waren gegaan.
x