Minderheid

In Engeland kijkt men traditioneel met enig wantrouwen naar alles wat zich aan de andere kant van de Noordzee, het Continent, afspeelt. Wat wij het Kanaal noemen is voor de Engelsen 'the English Channel'. Ik kan me nog herinneren dat het Europese paspoort werd ingevoerd. Daar deed het Verenigd Koninkrijk niet aan mee. Ik zie nog de beelden voor me van een Engelse dame die bijna in tranen uitbarstte bij het idee, dat ze haar vertrouwde Britse paspoort zou moeten verruilen voor iets van Europese makelij. Het is dus niet zo vreemd dat de Engelsen niets moeten hebben van de het plan, dat ergens in Brussel wordt uitgemaakt of ze nationale schulden mogen maken en hoe groot die dan mogen zijn.

De zeventien landen van de Eurozone en de andere EU-leden (excl. het Verenigd Koninkrijk) vinden wel dat er centraal iets moet worden geregeld over de nationale begrotingen. De anti-Europeanen hebben er weer een argument bij. De regeringsleiders die de besluiten over die Europese controle hebben genomen hebben zich daarbij, voor zover ik weet, niet afgevraagd of de bevolking van hun landen het daarmee wel eens zou zijn, maar hoe de beleggers zullen reageren. Die beleggers vormen slechts een minderheid van de bevolking en zij kijken eerst naar wat de kredietbeoordelaars, zoals Standard & Poors, ervan vinden. Als die zo hun twijfels hebben, wordt het voor overheden weer moeilijker geld te lenen en als ze dat toch doen, moeten ze zich nog verder in de schulden steken.


Ik heb natuurlijk geen verstand van economie en financiën, maar zo langzamerhand bekruipt mij het gevoel dat de economische crisis te wijten is aan die beoordelaars. Zij zorgen er immers voor dat de rentes steeds verder worden opgedreven, door hier en daar een A'tje weg te halen, zoals de Michelingids hier en daar sterretjes toekent en weghaalt en zo een restaurant kan maken of breken.

Nu mag je van restauranthouders niet verwachten dat ze een gezamenlijk kookbeleid gaan voeren, zodat ze allemaal een sterretje krijgen. Maar van overheden mag je wel verwachten dat ze een gezamenlijk financieel-economisch beleid voeren, zeker als ze een gezamenlijke munt hebben. Zonder in de Michelingids te kijken weet ik altijd wel een restaurant te vinden waar ik prima kan eten in een aangename sfeer. Maar als de Euro straks niets meer waard is, kan ik bij de Bijenkorf nog geen kopje koffie met een slagroomtompoes bestellen en dat zou ik toch wel jammer vinden.
x

Trivia

'Zelf ben ik nog nooit met een Bekende Nederlander naar bed geweest, dat hoop ik zo te houden'

Het bovenstaande is geen openhartige mededeling over mijn privéleven, maar de kop boven de column van Sylvia Witteman in de Volkskrant. Van Sylvia had ik nog nooit gehoord en ook nog nooit iets gelezen. Zij ergert zich aan de openhartigheden van BN'ers, zoals Gerard Joling en Patricia Paay, die in bepaalde media hun seksleven uit de doeken doen. Zo heeft Gerard, de 'relnicht', het wel eens met Tatjana Simic, wie dat dan ook moge wezen, gedaan heeft en kijkt Patricia graag naar porno. Paay (62) vertelt aan AT5 dat haar veel jongere vriendje Nicky (27) haar nog steeds porno (sic) vindt. Dat komt door haar kleine kontje en haar grote borsten, denkt ze.'

Dankzij een column in een 'kwaliteitskrant' weet ik nu dus dat Patricia een klein kontje en grote borsten heeft en nu weten de lezers van dit blog het ook. Maar wat moet ik met die wetenschap? Als ik daarin geïnteresseerd zou zijn, zou ik wel een abonnement  nemen op de Story of de Privé, die voortdurend over dit soort zaken berichten. Er zijn immers zeer veel OBN'ers die alles over BN'ers willen weten.

Gisteren was ik bij de kapper, maar moest nog even wachten. Ik pakte het bovenste oude tijdschrift van een stapel. De titel was, geloof ik, 'Nederland.nl'. Nu weet ik ook weer dat ene Ben Saunders een 'Voice of Holland' is en dat hij ten onrechte, volgens hem dan, beschuldigd wordt van huiselijk geweld. Hij wordt geïnterviewd samen met het fotomodel Kim Feenstra, een fan van Ben. Zij vindt dat er zo langzamerhand wel genoeg geschreven is over haar carrière als ster in pornofilms. Dat zal best, maar ze zijn desondanks bereid daar met dat blad uitvoerig over te praten, omdat ze weten dat 'het publiek' vooral in dat soort trivia geïnteresseerd is.  Al die BN'ers weten dat en ze doen niets liever dan de media te voorzien van die trivia. Dan krijg je dus dit( de columniste citeert uit een uitzending van AT5):

'Ja, zij wist natuurlijk wel hoe ik in elkaar zat', mekkerde onze nationale relnicht. 'Maar we hadden een wijntje op, het was gezellig... en ik dacht, ik ga toch eens even kijken hoe het met zo'n vamp is...'

'Maar toen viel jij toch al op mannen?', geilde de interviewer. 'Duurt het dan niet langer om tot een hoogtepunt te komen, met een vrouw?' 'Nou...', ging Gerard voort, 'je denkt natuurlijk dat het een tutje is, hè... maar ze weet het allemaal wél te vinden hoor!'

Wat heeft Tatjana nou allemaal gevonden?

x

Vakbond

Nog altijd ben ik lid van een vakbond, de AbvaKabo. Maar ik heb ik totaal geen idee wat er nu precies met de FNV gebeurt.  Die wordt kennelijk opgeheven en vervangen door 'De nieuwe Vakbeweging. Wat mij nogal tegenstaat is dat daarover is beslist door de voorzitters van de aangesloten vakbonden en dat de leden daarover niets konden zeggen. Ik had het vage vermoeden dat de hele operatie vooral ten doel had Agnes Jongerius (voorzitter van de FNV) en de voorzitter van de grootste bond (Bondgenoten), die met elkaar overhoop lagen een 'nette' aftocht te gunnen.

Het begon allemaal met het pensioenakkoord dat Jongerius afsloot en waar Bondgenoten en de AbvaKabo, die samen, qua ledental, een meerheid binnen de FNV vormen, tegen waren. Ik was aanvankelijk, gevoelsmatig, ook tegen verhoging van de pensioenleeftijd, maar na enig nadenken vond ik die verhoging wel verdedigbaar.   In Trouw lees ik vandaag, dat er nog wel iets meer speelt bij dat pensioenakkoord, nl. mogelijk verdere verhoging in de toekomst, én volledig vrijgave van de pensioenkasgelden aan beursspeculanten, op risico van de werknemers.(...) De leden wacht een onzekere toekomst, de leiders een hoge beloning.


Momenteel komt mijn inkomen voor het grootste deel van een drietal pensioenfondsen, waaronder de twee grootste van Nederland: ABP en Zorg en Welzijn. Sinds het begin van financiële en economische crisis had ik toch al niet zo veel vertrouwen meer in banken en beleggingsfondsen en de mensen die daar de beslissingen nemen. En van de huidige rechtse regering verwacht ik niet dat zij alles in het werk zal stellen om mijn belangen veilig te stellen. Die laat de markt (de speculanten dus, die hun eigen inkomen opschroeven) zijn gang gaan. Het ligt niet in mijn aard me zorgen te maken over financiën. Als mijn inkomen te laag wordt en ik de huurpenningen en de diverse premies niet meer zou kunnen opbrengen, kan ik aantonen dat ik daar niets aan heb kunnen doen, omdat de markt en de overheid ervoor gezorgd hebben dat mijn pensioen verlaagd is. En ik verdom het daar nu al vast op vooruit te lopen door te stoppen met roken, nooit meer wijn te kopen en afwisselend bij AH en C1000 boodschappen te doen, afhankelijk van de goedkope aanbiedingen die ze hebben. Ik leef op de oude voet voort en o, ja, ik blijf lid van de vakbond, want als de leden weer mogen meebeslissen, wil ik daar wel bij zijn.
x

Principes

Trouw schrijft: Al 46 jaar woont de 81-jarige priester Jan Peijnenburg uit Eindhoven, in weerwil van zijn celibaatbelofte, samen met Threes van Dijck (86). Nooit was dat een probleem: de relatie werd van hogerhand oogluikend toegestaan. Maar nu is er een hulpbisschop in Den Bosch, die de priester gaat schorsen als hij zijn vriendin niet de deur uitzet.

Wat moet je nou weer met zo'n bericht? Heeft zo'n hulpbisschop geen dringender zaken om zich mee bezig te houden? Puur principieel heeft hij natuurlijk gelijk. Die priester heeft ooit beloofd celibatair te leven en heeft die belofte gebroken. Dat deden een kleine 50 jaar geleden meer priesters. Diverse gingen nog een stap verder en gaven hun priesterschap op en als ze heel consequent waren, verlieten ze de kerk.

Ik ben zo'n type van: als je lid bent van een club, houd je je aan de regels van die club. Je mag binnen de club de regels ter discussie stellen, maar als je de meerderheid niet achter je krijgt, heb je pech. Dan kun je beter lid van een andere club worden. Wie graag een 'gemengde' sport wil beoefenen, moet niet gaan voetballen, maar korfballen. De man die het geloof in God wil verbreiden met een vrouw aan zijn zijde, moet geen rooms-katholiek priester, maar dominee worden. Hetzelfde geldt voor vrouwen die een religieus ambt willen uitoefenen.

De rooms-katholieke kerk zou overigens weer eens moeten leren niet met twee monden te spreken, al doen ze het dan soms stilzwijgend. Als die priester in dat bisdom 46 jaar lang mocht samenwonen mag je dat lopend beleid gaan noemen. Dat moet je als hulpbisschop niet ineens willen veranderen, al heb je dan formeel gelijk. Ik ken het kerkelijk recht niet zo goed, maar spreekt die hulpbisschop nu mede namens de bisschop, die het gedrag van die priester tot nu toe heeft getolereerd?

Waarom zit ik me hier op de vroege ochtend eigenlijk druk om te maken? Ik ben geen lid van die club, of  van een soortgelijke club, omdat ik sowieso geen lid wil zijn van een club die regels hanteert die niet gebaseerd zijn op feiten, maar op opvattingen die 'de leiding' er al eeuwen lang op na houdt.

Die priester wil nu zijn gelijk halen door een kort geding en desnoods door te gaan tot het Europese Hof voor de Rechten van de Mens. Ik kan me voorstellen dat het Hof vindt dat iedereen het recht heeft samen te wonen met de partner naar wens, maar het zal zich niet bezig willen houden met de spelregels van welke club dan ook. Voor je het weet gaat een voetballer beweren dat het zijn onvervreemdbare recht is een doelpunt te maken vanuit een situatie die nu nog als 'buitenspel' beschouwd wordt.
x

Kandidaten

In economisch moeilijke tijden heeft een Amerikaanse president het altijd moeilijk om herkozen te worden. De kiezers immers laten hun keuze grotendeels bepalen door de inhoud van de portemonnee en als het slecht gaat wordt automatisch de zittende president als schuldige aangewezen, ook al trof hij bij zijn aantreden een puinhoop aan die in vier jaar tijd niet is te herstellen.

Obama zal het volgend jaar niet bepaald makkelijk krijgen, maar zijn republikeinse tegenstanders maken het hem wel erg gemakkelijk door de ene blunder na de andere te begaan. Caine, de pizzakoning die toch al zwaar onder vuur lag, blijkt ook nog eens dertien jaar lang een buitenechtelijke relatie te hebben gehad. Zo'n relatie is in Amerika uiteraard net zo gewoon als in Europa, maar dan moet je er wel in slagen het geheim te houden, zeker als je de politiek in wil of een andere functie ambieert waarvoor je gekozen moet worden, zoals rechter of officier van justitie.

Een presidentskandidaat moet tijdens de vele debatten ook wel laten blijken dat zhij weet waar zhij het over heeft. Het is natuurlijk altijd leuk als er ook een vrouwelijke kandidaat is, Michelle Bachman. Die dacht handig te kunnen inspelen op de anti-Irangevoelens en zei dus dat de regering de ambassade in Teheran moest sluiten. Ze had niet goed gekeken, want dan zou ze geweten hebben, dat er al jaren, sinds de bezetting ervan in 1980, geen functionerende ambassade van de VS in Teheran is.

Een aantal jaren geleden vond ik al dat Obama, zeker hier in Europa, zwaar overschat werd. Dat "Yes, we can!" was niet meer dan een redenaarstrucje en je kunt niet zeggen dat hij het echt waar gemaakt heeft. Dat is niet alleen zijn schuld, maar het is niet zo handig verwachtingen te wekken, als je niet volkomen zeker bent dat je ze kunt realiseren. Ook in Amerika heeft de president vaak nog de medewerking van de oppositie in het parlement nodig om iets te kunnen doen. En die oppositie zit ook nog wel eens in zijn eigen partij: er zijn ook rijke democraten die niets van belastingverhoging willen weten. De Amerikaanse journalist Hedrick Smith schreef in 'The Power Game' dat Amerikaanse congresleden na hun aantreden maar één doel voor ogen hebben: herverkiezing. Daarvoor moet je niet doen wat in het landsbelang is, maar wat je achterban van je verwacht. Ze kunnen nog wat leren van Geert Wilders, die het ook moet hebben van af en toe een loze kreet.
x

Erfgoed

Het moet niet gekker worden. In Trouw las ik dat het Sinterklaasfeest een beschermde status moet krijgen en op de immateriële werelderfgoedlijst van de UNESCO moet komen. Wat mij betreft mag het hele feest verdwijnen, maar ik ben bang dat het ook wel zal blijven als het niet op die erfgoedlijst komt. We vierden het immers al lang voordat de UNESCO bestond. En mocht het feest dreigen te verdwijnen, dan gaat de UNESCO echt geen cent uitgeven om het in leven te houden. Daar hebben we immers de middenstand voor die dit jaar al in september, dacht ik, begon met pepernoten in de schappen te leggen. Bij mijn weten is het diezelfde middenstand, niet de UNESCO, die ervoor gezorgd heeft dat we ons hier ook druk gaan maken over Valentijnsdag en Halloween. Dat is dan zo langzamerhand ook immaterieel erfgoed. Het is maar wat je onder immaterieel verstaat. Trouwens, als Sinterklaas erfgoed is, wat dacht je dan van de Kerst? Dat wordt immers over de gehele wereld gevierd. Als je een Sinterklaas in Verweggistan tegenkomt, zit het er dik in dat er een Nederlandse expat onder die mijter en baard verborgen zit. Maar het zijn overal de autochtonen die een kerstboom in huis halen of een veel grotere op een centraal plein in dorp of stad zetten. En bij al dat culturele erfgoed horen dan ook die kitscherige kerstversieringen, de Engelse plumpudding, de gebraden kalkoenen  en niet te vergeten het gourmetstel.

We moeten, op wereldschaal, de zaken natuurlijk wel een beetje in evenwicht houden. Zullen we het Suikerfeest ook maar niet op die erfgoedlijst zetten?
x

Begroten

Schippers baalt van te veel geleverde zorg.

Dat is een kop in Trouw vandaag. Huisartsen, fysiotherapeuten en diëtisten leveren meer zorg en kosten dus meer geld dan Schippers had begroot en daar gaan zij en de zorgverzekeraars nu wat aan doen. Het zou dus volgend jaar zo maar kunnen dat de huisarts je vertelt dat je met een bepaalde klacht niet nog een keer naar hem/haar moet komen, want hij zit aan zijn zijn taks. Als zhij doorgaat met jou te behandelen krijgt hij daar niet voor betaald en moet dus kiezen: jou voor niets behandelen, de rekening naar jou sturen of je doorverwijzen naar een specialist, die vervolgens een nog wat hogere rekening naar de verzekeraar stuurt.

Hoe berekent Schippers eigenlijk hoe vaak je bij een huisarts mag komen? Of: hoe berekenen de verzekeraars dat? Gaan ze per geval de dossiers van de huisarts bekijken? "Nou, dokter, u heeft die patiënt met die klacht wel heel erg vaak laten komen." Dat kunnen leuke discussies worden. Of gaan ze dat statistisch bekijken? In mijn tijd in het ziekenfondswezen kon je per huisarts zien, hoe zijn/haar praktijk was samengesteld wat betreft de leeftijden van de patiënten. Zo kon je verklaren waarom een huisarts meer verwijskaarten voor een kinderarts gaf dan anderen: veel kinderen in zijn/haar praktijk. Toen had je ook nog het zogenaamde abonnementshonorarium: een vast bedrag per jaar per patiënt. Het maakte de minister of het ziekenfonds niet uit of die patiënt nou één of tien keer per jaar bij de huisarts kwam. Toen was de vraag: hoeveel doet de huisarts zelf en hoeveel schuift zhij door naar de specialist?

Meer huisartsenzorg, was destijds de gedachte, betekende minder specialistische zorg, dus minder kosten. Een fysiotherapeut lijkt me ook goedkoper dan een orthopedisch specialist en een goede diëtiste kan voorkomen dat iemand aan obesitas gaat lijden, wat ook weer specialistische hulp kan voorkomen. Snijden in de eerstelijnszorg betekent naar mijn idee nog altijd verhoging van de kosten in de tweedelijnszorg.

Ook in Trouw stond het bericht dat de GGD Midden Nederland vanwege bezuinigingen gaat stoppen met seksuele voorlichting. Jongeren kunnen daar ook niet meer terecht met vragen over geslachtsziekten. Je ziet bij wijze van spreken de bui al hangen. Dan moeten de jongeren met hun vraag maar naar de huisarts. Die ziet ze aankomen, terwijl zhij al tegen de grens van het budget aanzit dat de zorgverzekeraar ter beschikking had gesteld.

Huisartsen halen de patiënten niet naar zich toe. De patiënten komen naar hun toe als zij zich niet goed voelen. Schippers en de verzekeraars vinden dus eigenlijk dat wij te veel naar de huisarts gaan. Ik heb een aardig idee: we gaan met ons allen de verzekeraars helemaal gek maken. Voordat we naar de huisarts gaan, gaan we eerst even aan onze verzekeraar vragen of we wel terecht gaan. "Heeft mijn dokter nog genoeg budget? Kan ik beter naar een andere gaan? Of naar de huisartsenpost? Of naar de spoedeisende hulp?" Gewoon even wachten tot het avond of weekend is. Als alles meezit, kun je ook nog een ambulance bestellen. En zo bezuinigen we maar door.

x