Ontmoetingen

Ineens staat mijn dagelijks leven in het teken van ontmoetingen. Gisterochtend stond ik te wachten op een tram die maar niet kwam en vanaf de halte zag ik op de stoep een vrouw waarmee ik al weer een aantal jaren geleden met vrij veel plezier had samengewerkt in het Amsterdams Patiënten/Consumenten Platform. We hadden wat langer de tijd om bij te praten, omdat de tram die we in de verte al zagen niet dichterbij kwam: een defect, hoorden we van een man die daarvandaan kwam lopen. Al pratend liepen we naar een andere plek, waar we andere tram konden nemen die dezelfde route volgde. Het duurde niet lang, maar het was leuk haar na zoveel jaar weer eens te ontmoeten en spreken.

Gistermiddag had ik een al een jaar geleden gemaakte afspraak in Den Haag met zes ex-collega's uit de tijd dat ik bij de provincie Zuid-Holland werkte: vijf mannen en één vrouw. Dit was al weer de zesde jaarlijkse ontmoeting. Het was mooi zonnig weer, zodat we op een terras konden borrelen. Dat  was daarom plezierig omdat, tegen alle statistieken in, zes van ons zevenen nog altijd roken. Die ene, niet de vrouw, heeft nooit gerookt. Vier van de zeven werken nog steeds bij de provincie, al zijn ze ook aan hun laatste jaren bezig. De vrouw, met wie ik jarenlang vrijwel dagelijks in de bedrijfskantine lunchte, was de grootmoeder van het meisje dat het landelijke nieuws haalde omdat ze het eerste slachtoffer was van de Mexicaanse griep. Dat hadden we vorig jaar al gehoord. Het was haar enige kleinkind en ze zal niet opnieuw grootmoeder worden, want haar beide dochters zijn daar inmiddels te oud voor.

Natuurlijk verlopen die jaarlijkse ontmoetingen altijd volgens hetzelfde stramien. Er worden persoonlijke nieuwtjes uitgewisseld, zoals het feit dat de enige niet-roker over een aantal maanden voor het eerst opa wordt. Zijn andere zoon  heeft nog steeds een relatie een met de dochter van Gerrit Zalm, de voormalige minister van Financiën. Het huwelijk van een ander is nog steeds niet zo best, maar dat weten we al meer dan twintig jaar. We kunnen er gezamenlijk grappen over maken.

Het was voor de niet meer werkenden geen verrassing dat bij de provincie zwaar bezuinigd gaat worden, waardoor veel arbeidsplaatsen verloren gaan. We hebben al een reeks van die bezuinigingen meegemaakt. Als (ex-)ambtenaren weten we toch iets beter dan de gemiddelde Nederlander waarom die wel of niet terecht zijn, althans waarom we die wel of niet terecht vinden. We zitten niet allen op dezelfde politieke lijn, dus er was stof genoeg voor discussie, waarbij we, zoals we altijd al deden, op vriendschappelijke wijze de nodig steken boven en onder water konden geven.

En natuurlijk is het ook leuk veel herinneringen en oude 'roddels' weer eens naar boven te halen. Het was, kortom, gisteren een zeer aangename dag.
x

Gesprek

Soms verbaas ik mezelf, omdat ik iets doe wat ik maar zelden doe. Een van die dingen is praten met mensen die ik 'in het wild' ontmoet. Gisteren gebeurde dat weer eens.

Ik was nog vrij laat in de stad en dacht: ik drink wat bij Reijnders op het Leidseplein, eet daar een eenvoudig hapje en om acht uur ben ik thuis voor het NOS-journaal. Ik was even na twaalven thuis.

Hoe dat zo? Een romantische ontmoeting? Nee. Ik dronk een biertje en zat, zoals gebruikelijk, een boek te lezen. Aan het tafeltje naast me - op het terras, het was aangenaam weer - zat een man van een jaar of veertig, die op een gegeven moment, in het Engels, een opmerking maakte over de schrijver van het boek dat ik aan het lezen was. Ik zei wat terug, ook in het Engels. Aan zijn Engels hoorde ik niet waar hij vandaan kwam, maar hij bleek wel degelijk een vijfde- of zesde generatie Amerikaan te zijn uit Portland, Oregon. Hij was geen toerist, want hij werkt en woont hier al ruim twee jaar, voor een Amerikaans advertentiebedrijf. Zijn vrouw werkt hier als onderwijzeres aan een internationale school. Gisteravond was ze ergens in de stad met een collega aan het eten.

Het ene woord haalde het andere uit. We praatten over Amerika, over politiek en uiteindelijk over 'Life, the universe and everything', zoals boeken en films, relaties, vakanties. Noem maar op. En dat het een geanimeerd gesprek was mag blijken uit het feit dat ik totaal onverwacht zo'n vijf uur lang zat te praten met een totaal onbekende, wat bepaald niet 'mijn ding' is.

Jeremy, zo heet hij, bleek ook buitengewoon enthousiast te zijn over het wonen en leven in Amsterdam en daarmee krijg je mij al gauw plat, natuurlijk. Maar dat was zeker niet het enige. Evenmin het feit dat hij erop stond al mijn consumpties te betalen. Kort voordat ik naar huis ging, kwam Amanda, zijn vrouw ook nog langs, op de fiets. Ze hadden al gauw ontdekt dat fietsen de beste manier was om je door Amsterdam te bewegen.

Ik ben er nog niet uit, hoe het allemaal zo kon gebeuren. Ik moet daar nog eens over nadenken. Wellicht kom ik er nog op terug.

Jeremy, if you read is: thanks for the drinks, but most of all, thanks for a nice evening. Let's meet again and talk some more. Drinks are on me then.

X

Medelijden

Een tijdje geleden vernamen we dat een Nederlands ex-fotomodel in Tripoli uit een hotelkamer was gevallen en gewond was geraakt. Dan ben je geneigd enig medelijden met haar te hebben. Wat later blijkt dat ze een vriendin was van een zoon van Kaddafi. Dan wordt je gevoel van medelijden al een stuk minder.

In het gratis dagblad De Pers schrijft journalist Arnold Karskens dat hij Talitha van Zon geholpen heeft het land uit te te komen (met een boot naar Malta), door haar te voorzien van iets wat op een perskaart leek. Talitha vond het wel niet heel plezierig in Libië, maar: Riante cadeaus maakten de ongemakken goed. Dat zal best, want die zoon van Kaddafi was een levensgenieter die in een weekend een paar ton stuksloeg. Ze was trouwens niet uit het hotel gevallen, maar gesprongen en had niet meer dan een gekneusde arm en wat blauwe plekken. Ze was bang voor de rebellen. Ja, vind je 't gek?

Talitha is veilig op Malta aangekomen. Het artikel van Karskens eindigt met: En een bedankje bij het van boord gaan? Dat kan er niet af. Niet het type vrouw waar ik medelijden mee heb
x

Stadscamping

'The Rock' is een negentig meter hoog kantoorgebouw aan de Amsterdamse Zuidas. De Zuidas is een kantorengebied. Er ligt nog een leeg terrein naast The Rock en kennelijk is daar voorlopig nog geen bestemming voor. De Amsterdamse dienst Zuidas heeft daarom een prijsvraag uitgeschreven voor de beste tijdelijke invulling van dat terrein. "And the winner is", las ik in Het Parool: een overdekte stadscamping. Een tijdelijk gebouw met vijf etages zal behalve kampeerders ook een restaurant, een nachtclub en culturele activiteiten huisvesten.

Omdat de Zuidas een kantorengebied is, is er 's avonds en in het weekend geen bal te te beleven. De daar aanwezige horeca moet het hebben van de noeste kantoorwerkers. Oase, een combinatie van kampeerflat, horeca en cultuur, zal de gewenste reuring brengen, zegt prijswinnaar Erik Hehenkamp van Ontwerpers A'dam. En kennelijk vindt de dienst Zuidas dat ook. Er wordt gemikt op nieuw publiek, onder wie buitenlandse toeristen, jongeren en studenten.

Ik weet natuurlijk niets van stadsontwikkeling, horeca, toerisme en cultuur. Toch heb ik zo mijn bedenkingen bij dit plan. Die kampeerflat zullen ze misschien nog wel vol krijgen, want een overnachting zal daar goedkoper zijn dan in een hotel. Maar gaan die 'kampeerders' voor reuring zorgen? Ik betwijfel dat, want die komen niet naar Amsterdam om de Zuidas te bewonderen. Die komen voor de coffeeshops, de Wallen en alles wat de binnenstad aan kunst en cultuur te bieden heeft. Met een paar minuten lopen zijn ze bij een halte van de trams 16, 24 of 5 en binnen de kortste keren zitten ze in het centrum. De in Amsterdam woonachtige jongeren en studenten zie ik ook nog niet direct hun vertier gaan zoeken in de Oase. De VU en het VU Medisch Centrum liggen op een steenworp afstand van de de geplande Oase. Die trekken ook aardig wat mensen, maar 's avonds en in het weekend zorgen die niet voor reuring. Na je studie ga je de stad in en na het ziekenhuisbezoek ga je naar huis en niet gezellig naar de Oase. Let op mijn woorden: die Oase wordt niets.
x

Onafhankelijk

Ybo Buruma wordt binnenkort lid van de Hoge Raad der Nederlanden, ons hoogste rechtscollege. Buruma was lid van de PvdA. Hij heeft zijn lidmaatschap opgezegd om te voorkomen dat PVV-aanhangers hem 'te links' of 'te politiek' (en dus geen geen goede rechter) zouden vinden. Hij had al eens duidelijk laten blijken niet enthousiast te zijn over de ideeën van Geert Wilders. “Er zijn nu misschien wel anderhalf miljoen mensen die denken dat ik geen goed recht over ze spreek omdat ik bij de PvdA ben. Dat wil ik niet”, zegt hij vandaag in NRC Handelsblad. (Het citaat is van de NRC-website.)

De redenering van Buruma is me niet geheel duidelijk. Het opzeggen van zijn PvdA-lidmaatschap zal toch niet betekenen dat hij meteen het complete gedachtegoed van de PvdA overboord heeft gegooid. Je moet bovendien een wel heel domme PVV'er zijn, als je denkt dat Buruma nu ineens een stuk onafhankelijker - of misschien wel echt onafhankelijk - is geworden.

Ik kan me ook niet zo goed voorstellen dat er mensen zijn die veronderstellen dat je pas echt onafhankelijk bent als je er überhaupt geen politieke of maatschappelijke ideeën op na houdt. Kijk naar de VS. Daar wordt bij de benoeming van leden van de Supreme Court wel degelijk naar de politieke en maatschappelijke achtergrond van een kandidaat gekeken. De invloed van dat Hof is nog wat groter dan bij ons omdat het wetten mag toetsen aan de Grondwet. Probeer dat maar eens te doen zonder politieke ideeën te hebben.

Dat Buruma zijn lidmaatschap van de PvdA heeft opgezegd betekent in de praktijk helemaal niets. Hij werkt er echter wel aan mee dat Wilders tegen zijn achterban kan zeggen dat hij weer eens een overwinning heeft behaald in zijn voortdurende strijd tegen 'links'. Het aardige is dat niemand bezwaar kan maken tegen de benoeming van een PVV-aanhanger tot lid van de Hoge Raad, want daar kun je geen lid van worden.
x

Muziek

Hier valt weer weinig te lezen vandaag. Maar als je hier klikt, zie je dat ik niet stil gezeten heb. Je kunt er ook nog maar een muziekje luisteren.
x

Dom

Gistermiddag kwam ik thuis na een zeer aangename en onderhoudende lunch met 'Zuster Klivia', ook bekend als 'Silly Me' van het gelijknamige blog. De lunch vond plaats op een terras 'ergens in de Randstad', waar het tussen alle buien door wonderwel droog bleef en de temperatuur aangenaam was. Het werd wel weer eens tijd, want het was al weer maanden geleden dat we elkaar face to face ontmoet hadden. Dat hield geen contactarmoe in, want er gaan maar weinig dagen voorbij waarop er niet diverse e-mailtjes uitgewisseld worden. Ik was dan ook blij dat ze een week geleden terugkwam van haar vakantie in Frankrijk met Vlam en dochter.

Maar goed, dat heeft allemaal niets te maken met het 'Dom' hierboven. Thuisgekomen zette ik de pc aan. Nadat ik een theezakje in heet water had gehangen, klikte ik op het icoontje van Firefox. Dat leidde tot de mededeling dat Firefox geen server konden vinden. Ook Internet Explorer en Chrome slaagden er niet in mij met het wereldwijde web te verbinden. 's Ochtends had ik nog volop verbinding gehad. Ik keek naar mijn Experiabox, die ervoor zorgt dat ik kan internetten, bellen en tv kijken. Alle lampjes die daarop moeten branden deden dat ook.

Kort voor ik 's ochtends mijn woning had verlaten, was daar min of meer recht boven en aardig felle onweersbui voorbij getrokken die zijn reis over de rest van het land vervolgde. Ik kon mij voorstellen dat ergens inslaande bliksem de verbinding tussen mij en KPN verbroken had. Ik besloot de helpdesk te bellen. Voor ik dat besluit tot uitvoer bracht realiseerde ik mij wat er aan de hand was. Ik heb ooit eens gelezen dat de elektrische ontladingen die het onweer veroorzaken er ook toe kunnen leiden dat gevoelige elektrische apparaten als pc en tv beschadigd worden. Ik heb geen idee of dat een bakerpraatje is of keiharde wetenschap. In ieder geval: je zou die beschadiging kunnen voorkomen door de apparaten los te koppelen van alles waarmee ze verbonden zijn. Dat schoot mij dus 's ochtends, met dat onweer recht boven mijn hoofd, te binnen. Better safe than sorry, dacht ik toen.

Enkele seconden later vond Firefox de server.
x