Sorry, trouwe lezers van 'Beggartalk', vandaag valt hier niets te lezen. Je wilde enige afleiding door mijn dagelijks gezeur tot je nemen bij de koffie of thee, of gewoon omdat je even wat afleiding wilde.
Natuurlijk heb ik voor een alternatief gezorgd! HET IS WEER ZO VER! Wanneer 'Beggartalk' je teveel wordt, schakel je gewoon over naar 'ID-fixe', het nieuwe vervolgverhaal, dat vanaf heden dagelijks bij 'Beggar.nl' gaat verschijnen. We gaan ons uiterste best doen je reikhalzend te doen uitkijken naar de volgende aflevering. "We" gaan ons best doen? Jazeker, dat is de eerste verrassing. Wacht niet langer. Je hebt toch tijd over? Klik nu hier.
Gisteren gaf ik bij AH beduidend meer uit dan normaal. Al een tijdje vond ik dat ik toe was aan nieuwe ochtendjas. Bij AH denk je niet meteen aan ochtendjassen, maar gisteren hadden ze die in de aanbieding. Dat maakte mij ineens razend populair bij kleine jongetjes. Tegenwoordig hangen die jongetjes in hun vrije tijd rond bij de kassa's van AH, want de klant krijgt bij iedere tien euro aan boodschappen een aantal voetbalplaatjes. Ik heb noch kleinkinderen, noch naburige achterneefjes, noch favoriete buurjongetjes. Aan mij zijn die voetbalplaatjes dus niet besteed. Kleine jongetjes hebben al gauw door dat er meer klanten zijn als ik, dus vandaar dat rondhangen bij de kassa. Zelfs buiten op straat werd ik nog twee maal aangesproken met de vraag of ik over die plaatsjes beschikte. Dankzij de aankoop van de ochtendjas had ik maar liefst drie setjes met plaatjes ontvangen. Die had ik eerlijk onder drie jongetjes kunnen verdelen, maar voor je het weet word je bekeken als een enge oude man die met zijn plaatjes jongetjes lokt. Mijn plaatjes gingen dus rechtstreeks van kassière naar het op dat moment dienstdoende rondhangjongetje.
In de Volkskrant wordt gewezen op een merkwaardig fenomeen. In het huidige tijdsgewricht verwacht je dat jongetjes hun vrije tijd besteden aan chatten, gamen en sms-en, maar nee: AH haalt een reclame-actie uit de mottenballen waar ze tijdens mijn jeugd tussen gelegd waren en scoort daarmee een geweldige hit. De Volkskrant laat Charles Borremans, gespecialiseerd in actiemarketing, aan het woord, die spreekt van dit oubollige sparen. Maar het kan nog erger: 'Ik stuur ook mama naar de winkel', zegt Mees. Volgens zijn vriend Melvin (10) draait het op school in de pauze alleen nog maar om plaatjes ruilen. 'Je móet bijna meedoen.' In gedachten zie ik die kleine terroristjes voor me die pappa en/of mamma dwingen de boodschappen voorlopig niet bij Super de Boer, Aldi of Lidl te doen, maar bij AH, want anders liggen ze er in de klas helemaal uit. Het is ook niet denkbeeldig dat pappa en/of mamma gedwongen worden meer te besteden dan nodig is, want klanten kopen net even wat meer om nóg een zakje erbij te krijgen, zegt een woordvoerster (van AH).
Helaas worden die jongetjes opgescheept met verouderd materiaal: Pim Verbeek is geen trainer meer van Feyenoord, Huub Stevens is al weer weg bij PSV en er zullen na het drukken van de plaatjes ook wel wat spelers naar andere clubs zijn vertrokken.
We hebben weer een nieuwe 'Dichter des Vaderlands', Ramsey Nasr. Zo iemand wordt om de vier jaar gekozen. Dat soort dingen ontgaat mij altijd, maar deze keer, begreep ik uit een of ander tv-programma (ik ben al weer vergeten welk), ging dat met enig rumoer gepaard. Er was, zo gaat dat tegenwoordig, eerst een 'short list' opgesteld, waaruit het grote publiek kon kiezen. Twee kandidaten, waaronder die Nasr, schijnen publiekelijk nogal reclame voor zichzelf gemaakt te hebben en zijn daarbij niet altijd even aardig over elkaar geweest.
De taak van de 'Dichter des Vaderlands' is bij nationale gebeurtenissen van enig belang, bijvoorbeeld het aantreden van een nieuw staatshoofd, een gedicht te maken. Het idee daarachter is dan weer dat op die manier de dichtkunst onder de aandacht van een groter publiek gebracht wordt. We moeten namelijk vaststellen dat dichtbundels niet verkopen als warme broodjes.
We hebben, tot de uitverkiezing van Nasr, twee eerdere 'Dichters des Vaderlands' gehad, Gerrit Komrij en Driek van Wissen. Het ligt ongetwijfeld aan mij, maar met de beste wil van de wereld kan ik mij niet herinneren welke gedichten zij bij welke gelegenheid hebben geproduceerd. Het enige wat ik van dit instituut wist, is dat de uitverkiezing van Driek van Wissen bij 'kenners' nogal wat bezwaren opriep. Volgens hen is Driek geen dichter, maar iemand die rijmpjes maakt. Ik ben, literair gezien, maar een simpele jongen: van de meeste gedichten begrijp ik geen hout. Het aardige van het werk van Driek vind ik nu juist dat het zeer begrijpbaar is, vaak ook leuk, het heeft een duidelijk metrum en het rijmt ook nog. Samen met Drs. P en Jean Pierre Rawie heeft hij de alleraardigste bundel 'Dartelijke Dactylus' geschreven, een verzameling 'Ollekebollekes'.
Bij wijze van voorbeeld geef ik hier een ollekebolleke dat ik vorig jaar maakte naar aanleiding van de presentatie door Rita Verdonk van haar 'beweging' waar volgens mij geen beweging in zit.
Rita is opgelicht! Meer dan een ton of zo. 't Was een mooi feest, vond ze, Daar bij het IJ.
't Was (voor haar) jammer dat Pseudobewonderaar Later bedacht: 'k ben niet Trots zoals zij.
De kans erop is zeer miniem, maar mocht ik nog eens definitief naar een ander land verhuizen, dan zal ik mij daar laten nationaliseren en zal ik zonder enig verdriet mijn Nederlandse nationaliteit opgeven. When in Rome, do like a Roman. Nationaliteit zegt me niets. Als mensen daar anders over denken, vind ik dat ook best. Wat mij betreft gaat iemand nationaliteiten verzamelen. De regering van Marokko, weten we intussen, denkt daar heel anders over: eenmaal Marokkaan,altijd Marokkaan. Heel voorzichtigjes ben ik geneigd te veronderstellen dat dit standpunt de integratie van Marokkanen in de Nederlandse cultuur mogelijk enigszins in de weg zou kunnen staan. Een van de aardige punten van integratie vind ik dat de 'ontvangende' cultuur ook dingen gaat overnemen van de 'binnenkomende' cultuur, al is het maar iets simpels als koeskoes in het menu opnemen. In mijn jeugd was knoflook al een heel merkwaardige toevoeging aan het dagelijks eten, maar daar zijn we intussen ook aan gewend. Begrippen als islam, Hadith, salafisme, shiiten en soennieten kwamen toen niet heel vaak ter sprake.
In Trouw las ik dat de Marokkaanse regering weer een stapje verder gegaan is in het moeilijker maken van integratie. Het is nu verboden kinderen een Berberse naam te geven. Dat is daarom merkwaardig, omdat 60% van de bevolking etnisch een Berber is, geen Arabier. Het percentage Berbers onder de Marokkanen die naar Nederland zijn gekomen is, als ik het goed heb, nog groter.
Nu maak ik even een ommezwaai: je zou ook kunnen zeggen dat de maatregel van de Marokkaanse overheid integratiebevorderend zal werken. Nu al zijn er Nederlanders van Berberse afkomst die behoorlijk pissig zijn over dat verbod. Je kan bij wijze van spreken een kind al niet meer naar opa of oma vernoemen, omdat iemand ver weg vindt dat hij zijn land moet Arabiseren en dat dit meteen maar goed gelden voor mensen die buiten dat land zijn geboren en wonen. Of ze dat willen of niet, de 'Marokkanen' die hier geboren en getogen zijn, krijgen toch een tik mee van de Nederlandse cultuur, bijvoorbeeld dat je geen overdreven ontzag voor de overheid moet hebben, laat staan voor een overheid ver van je bed. Die zullen wellicht de neiging krijgen te denken: krijg nou helemaal het heen en weer. En hier heb je mijn paspoort ook terug. Zo zorgt de Marokkaanse overheid ervoor dat Wilders zijn zin een keer krijgt.
Ambtenaren zouden naar prestatie beloond moeten worden, bepleit Bekker. Roel Bekker is secretaris-generaal van het ministerie van Binnenlandse Zaken. De hier, uit Trouw geciteerde, uitspraak deed Roel bij de aanvaarding van de Alberda Leerstoel aan de Universiteit van Leiden. Roel is een uitgesproken tegenstander van de Balkendenorm, omdat er veel te weinig gekeken wordt naar hoe moeilijk het werk in kwestie echt is", zei Bekker. "Er wordt ook nauwelijks rekening gehouden met hoe lastig het is om een bepaalde functionaris aan te trekken op de arbeidsmarkt."
Zo'n veertig jaar geleden werkte ik bij de Ziekenfondsraad. Er werd gezocht naar een nieuwe medisch adviseur. Een goede was moeilijk te vinden, want een arts kon meer verdienen als arts dan als medisch adviseur. Dus werd besloten om het salaris van de medisch adviseur flink op te hogen, "want anders kreeg je geen goede." In diezelfde tijd was het heel moeilijk om typistes te krijgen. Voor de jongere lezers vertel ik nog maar even dat toen iedereen die plannetjes en voorstelletjes maakte, of briefjes schreef, die met een pen op papier schreef en dat door de typekamer liet typen. Als het geschrevene vermenigvuldigd moest worden, werd er een stencil getypt. Het corrigeren van stencils was een heidens, vaak zelfs vies makend karwei. Niet zelden moest het hele stuk opnieuw in zijn geheel overgetypt worden.
Er werd dus heel veel getypt, maar de typistes waren niet aan te slepen. Zelfs uitzendbureaus konden ze niet leveren. Ik was toen lid van de Dienstcommissie, een soort voorloper van de ondernemingsraad. Veel meer dan vragen stellen en adviseren konden we niet. Maar goed, in al mijn onnozelheid zei ik: "Als je een goede medisch adviseur wilt hebben, betalen jullie meer. Dus als jullie typistes willen hebben: betaal ze meer." Ik moet eerlijk zeggen dat de dienstleiding mij niet hartelijk uitlachte, maar mijn idee was natuurlijk te gek voor woorden: het hele salarissysteem zou daarmee in de war gegooid worden.
Ik vrees dat er in veertig jaar weinig veranderd is. Als Roel Bekker het heeft over ambtenaren die naar prestatie beloond moeten worden, heeft hij het naar alle waarschijnlijkheid niet over de medewerkers van de postkamer, de schoonmaakdienst, het bedrijfsrestaurant en andere functies op vmbo-niveau. Als je in de (gezondheids)zorg bij lange na niet genoeg 'handen aan het bed' kunt krijgen, peinzen we er niet over die handen beter te belonen. Pas als er weer een nieuwe, 'moeilijk te vinden' goede manager gezocht wordt zijn we ineens gedwongen dan maar fors meer te gaan betalen. In het bedrijfsleven is het overigens van hetzelfde laken een pak. Daar gooien ze er nog een bonus tegenaan.
Dit is een aardige bijzonderheid die in hetzelfde artikel gemeld werd: Bekker leidt als secretaris-generaal bij het ministerie van Binnenlandse Zaken de operatie 'Vernieuwing Rijksdienst'. Hij moet ervoor zorgen dat in deze kabinetsperiode het aantal banen bij de rijksoverheid met dertienduizend is teruggedrongen. Vorig jaar bleek dat sinds de aantreding van dit kabinet er juist duizend banen bij waren gekomen. Bekker behoort waarschijnlijk tot dat clubje van 'moeilijk te krijgen goede mensen'. Wordt het geen tijd om te zoeken naar een nog betere, kan niet schelen wat die kost, want er zijn nog maar twee jaar over om nu veertienduizend banen op te heffen.
De Volkskrant van 6 mei 2008 schreef: De Zwitserse zakenbank UBS ondervindt nog steeds de gevolgen van de kredietcrisis. Dinsdag maakte de bank bekend dat het in het eerste kwartaal van dit jaar een verlies leed van 7 miljard euro. De grootste bank van Zwitserland maakte tevens bekend dat het 5500 banen zal schrappen. Dat is 7 procent van het totaal.
De Volkskrant van 26 januari 2009 toonde een ANP-bericht: De Zwitserse bank UBS, 's werelds grootste vermogensbeheerder, gaat 2 miljard Zwitserse frank (1,25 miljard euro) aan bonussen uitkeren over 2008, ondanks dat het bij de overheid heeft moeten aankloppen voor een miljardenkrediet. De bank heeft hierover overeenstemming bereikt met de Zwitserse toezichthouder Finma, meldde de Zwitserse krant Sonntagszeitung zondag. (Onderstreping toegevoegd.)
Die 2 miljard Zwitserse frank aan bonussen gaat dus, met toestemming van een overheidsinstantie, naar managers die inmiddels, volgens de Volkskrant, verantwoordelijk zijn voor een verlies van 50 MILJARD DOLLAR. Diezelfde managers zijn verantwoordelijk voor het schrappen van 5500 banen. Die bonussen bedragen dus 363.636 Zwitserse frank per geschrapte baan. Het zal wel toeval zijn dat er drie zessen in dat bedrag voorkomen, maar kijk eens in Openbaringen na waar het getal 666 voor staat.
Een bonus is, volgens Van Dale online een "extraatje van bijzondere aard, vaak als beloning". Volgens bepaalde overleveringen kreeg zo'n 2000 jaar geleden ene Judas een bonus van 30 zilverlingen.
En dat nog dit: in het NOS-journaal van 20.00 uur vertelde Philip Freriks dat de ING 7000 mensen banen gaat schrappen. Niet iedereen werd daar ongelukkig van, want, vertelde Philip: er heerste "vreugde op de beurs". De aandelenkoers van ING steeg met 28%.
Iemand die een keer iets fout gedaan heeft moet je dat niet zijn of haar hele verdere leven blijven nadragen. Alles vergeten is misschien wat moeilijk, maar vergeven moet mogelijk zijn. Vergeven moet je in ieder geval kunnen als je de hoogste baas bent van een club die naastenliefde hoog in het vaandel heeft staan: de rooms-katholieke kerk.
Een voorganger van paus Benedictus XVI heeft ooit vier bisschoppen geëxcommuniceerd, dus geroyeerd als lid van de club. Eigenlijk waren ze helemaal geen bisschoppen, want ze waren gewijd zonder toestemming van het Vaticaan. Benedictus vond dat ze lang genoeg geroyeerd waren en wel weer eens aan de heilige mis moesten kunnen deelnemen. Voor een beetje katholiek is het leven zonder heilige mis maar niks.
Een besluit tot rehabilitatie neemt een paus niet tussen en lippen door. Daar gaat gedegen onderzoek aan vooraf. Een van de vier gerehabiliteerden is Richard Williamson. Volgens de Volkskrant zei Williams deze week voor de Zweedse televisie dat er 'overweldigende' bewijzen zijn dat er nooit gaskamers hebben bestaan. Volgens hem stierven maximaal 300 duizend joden in naziconcentratiekampen, maar kwam niemand om in een gaskamer. (Onderstreping toegevoegd.) Als voormalig Duits staatsburger moet Benedictus weten dat in zijn moederland het ontkennen van de Holocaust kan leiden tot vijf jaar gevangenisstraf.
Het zal mij een overgrote zorg zijn wie de rooms-katholieke kerk toelaat tot zijn gelederen. Je kan in de Here God geloven en tegelijkertijd crimineel zijn, zal de aldaar heersende opvatting zijn, als je maar niet in staat van doodzonde de heilige sacramenten tot je neemt. De Holocaust ontkennen zal dus geen doodzonde, maar een dagelijkse zonde zijn. Toch zou ik, als ik - God verhoede het - paus zou zijn, vóór ik die rehabilitatie definitief maakte, die Williams bij mij ontboden hebben. "Mijn zoon", zou ik zeggen, "je mag weer bij de club komen, maar als jij de gore moed hebt om nog één keer in het openbaar de moord op zes miljoen Joden en op ik weet niet hoeveel zigeuners en leden van andere 'ongewenste' bevolkingsgroepen te ontkennen, trap ik - God is mijn getuige - je er persoonlijk weer net zo hard uit."
In oktober stelde Benedictus de zaligverklaring (van zijn voorganger Pius XII) uit om de goede relatie met de joodse gemeenschap niet te verstoren. Hij kan Pius nog een wonder laten doen: ervoor zorgen dat de joodse gemeenschap hem de rehabilitatie van Williamson niet kwalijk neemt.
