Er zijn nogal wat 'probleemkinderen' uit 'probleemgezinnen'. Er is daarom grote behoefte aan pleegouders, bij wie de probleemkinderen tijdelijk opgevangen kunnen worden. Er zijn veel te weinig pleegouders. Toch wordt een deel van de beschikbare en mogelijk geschikte pleegouders niet in staat gesteld, lees ik in Trouw, daadwerkelijk hun wens iets te betekenen voor probleemkinderen te realiseren. De reden daarvoor is dat zij alleenstaande mannen zijn. En ja, een alleenstaande man die wel een tijdje voor een kind wil zorgen ... eh ... waarom wil zo'n man dat? Ik bedoel ... nou ja, je begrijpt wel wat ik bedoel.
Er zijn nogal wat alleenstaande mannen die onderwijzer zijn, of trainer van jonge sporters, of hopman bij de scouting. Er wordt uiteraard gekeken of ze over de juiste papieren beschikken en of ze wellicht een strafblad hebben. Als dat allemaal in orde is, kunnen ze hun zegenrijke werk beginnen. Voor zover ik weet komt in de sollicitatieprocedures nooit de vraag aan de orde: "Voelt u zich seksueel aangetrokken tot kinderen?" Als die vraag al gesteld zou worden en als de sollicitant al pedofiel zou zijn, ligt het toch niet voor de hand dat hij antwoordt: "Nou, reken maar!" Dus komt het van tijd tot tijd voor dat een onderwijzer, trainer of hopman (of priester, of betonvlechter) zich aan kinderen blijkt te vergrijpen. Het schijnt ook wel eens voor te komen dat niet-alleenstaande mannen zich aan kinderen vergrijpen. Worden selectieprocedures meteen aangescherpt om herhaling tot elke prijs te voorkomen? Mij staat daar niets van bij.
Is het mogelijk dat van een echtpaar dat pleegzorg wil verrichten de man pedofiel is? Ik zou niet weten waarom niet. Uiteraard wordt zo'n echtpaar onderzocht op geschiktheid voor het pleegouderschap, maar wordt daarbij nagegaan of de man wellicht andere dan puur zorgende motieven voor zijn pleegvaderschap heeft? Ik kan het me haast niet voorstellen. Er is geen strafblad, dus alles is prima in orde, toch? Henk Folkerts van pleegzorginstelling Yorneo zegt in Trouw: "Mensen moeten echt alles op tafel leggen. Bij alleenstaande mannen vragen we letterlijk of ze zich seksueel aangetrokken voelen tot kinderen. Dat begrijpen ze altijd en iedereen geeft antwoord." Waarom vraagt Folkerts dat niet aan getrouwde mannen?
Pas nog had Folkerts een gesprek met een alleenstaande homoseksuele man die pleegouder wilde worden. "Ik vroeg: stel nou dat je over tien jaar toch seksuele gevoelens krijgt voor een pleegzoon. Hij had daar goed over nagedacht. Voor mij een reden om hem door te laten gaan." Als Folkerts een gesprek heeft met een echtpaar, vraagt hij dan aan de man: "Stel nou dat je over tien jaar toch seksuele gevoelens krijgt voor een pleegdochter." En wat doet Folkerts als die man daar helemaal niet over nagedacht heeft?
"Alleenstaande mannen hebben de schijn tegen." Dat zegt Folkerts ook nog. Ik ben al twaalf jaar een alleenstaande man. Ik kan geen pleegouder worden en heb de ambitie daartoe ook nooit gehad. Ik ben niet uitgesproken kindvriendelijk, maar ik zal best eens vriendelijk gekeken hebben naar een kind in een park of zomaar in het wild op straat. Heb ik dan ook een schijn tegen? Pas op: vies oud mannetje! Ik ga me van nu af aan maar zo onaangenaam mogelijk gedragen als er kinderen in de buurt zijn.
Trouw beschrijft een stukje strand in de Marokkaanse badplaats Larache aan de Atlantische noordkust. Er zitten Belgen, Engelsen, Fransen, Spanjaarden en natuurlijk ook Nederlanders. Een van die Nederlanders heeft - kan het Nederlandser? - zijn eigen pindakaas meegenomen. Een Engelsman vertelt dat hij, behalve met andere Engelsen, het liefst met de Nederlanders omgaat, want die spreken goed Engels. Een vrouw uit Antwerpen gaat ook het liefst met de Nederlanders om, maar juist omdat ze daar Nederlands mee kan praten. De Engelsman vindt de Fransen koppig en de Spanjaarden heethoofden. Met de plaatselijke bevolking bemoeien ze zich allemaal niet of nauwelijks.
Als je de beschrijving leest, heb je de indruk dat Larache nauwelijks verschilt van Torremelinos of Benidorm. Toch is er wél een verschilletje. De mensen die beschreven en met wie gesproken wordt zijn tweede- en derde-generatie Marokkanen, die geboren en getogen zijn in een van de genoemde Europese landen. Spanjaarden kleden zich extravagant. Engelsen zijn bruut en gebruiken constant het F-woord, en Nederlanders passen zich te veel aan. (Het) groepje Belgische Marokkaanse meiden (...) heeft een waslijst vooroordelen over de andere nationaliteiten die ook liggen te zonnebaden.
We zitten ons hier nogal eens druk te maken over 'Marokkanen' die niet genoeg zijn ingeburgerd. Dat gaat misschien nog enigszins op voor die Belgische meiden: "(...) Marokkaanse Nederlanders zijn te veel verwesterd. Ze doen veel te hard hun best om erbij te horen. Marokkaanse Belgen zijn trotser op hun afkomst." Maar als ik het artikel goed lees beoordelen die 'Marokkanen' daar elkaar niet zo zeer op hun Marokkaans-zijn, maar op hun Engels-, Frans- of Nederlands-zijn. Ze zijn ook al zo ver ingeburgerd dat ze de vooroordelen over andere nationaliteiten hebben overgenomen. Die Engelsen zullen best vaak "Fuck!" zeggen, maar dat wordt in inmiddels al zo vaak in Nederland gebruikt, dat het niet zo lang meer zal duren voor het in het Groene Boekje komt te staan, omdat het tot het Nederlandse taaleigen is gaan behoren.
Is het niet wat vreemd dat als die Nederlanders weer thuis zijn, wij ze ineens weer als 'Marokkanen' gaan beschouwen?
Het is niet overal tegelijk dag en nacht op deze wereld. Daar hebben we mee leren leven. Het komt nu wel een beetje vervelend uit als je een fanatieke sportliefhebber bent: de Olympische Spelen zijn begonnen. Er zijn mensen die echt alles willen zien en er zijn mensen die alles van één bepaalde sport willen zien en als het even kan live.
De NOS heeft flink uitgepakt! Ze kunnen uiteraard op tv niet alle sporten laten zien die op dat moment in Beijing live worden uitgezonden. Ze laten dus - bijvoorbeeld - voetbal zien, terwijl jij veel liever naar het Grieks en Romeins worstelen kijkt, want wanneer zie je dat nou op tv? Het kan ook zijn dat de NOS jouw favoriete tak van sport wel live uitzendt, maar - vanwege dat tijdverschil - om twee uur 's nachts. Daar kan de NOS ook niets aan doen, maar wel aan die 'samenvallende' wedstrijden: via het internet kun je een keuze maken uit maar liefst TWAALF kanalen.
Goed, we kijken dus naar live-uitzendingen op tijdstippen die het beste passen bij de tijdzone waarin de Chinezen leven? Dat geloof je toch zelf niet? Welk land wil nou, net als in 2004, de meeste medailles halen? Waar zijn ze nou het meest verslaafd aan sport op de tv? Natuurlijk: de Verenigde Staten van Amerika. De wedstrijden - en meer in het bijzonder de finales en nog meer in het bijzonder de finales van sporten waarin de Amerikanen naar verwachting een medaille kunnen halen - worden gehouden en live uitgezonden op tijdstippen die niet de Chinezen, laat staan de Bulgaren of Oegandezen, maar de Amerikanen het best uitkomen. Let wel: de Amerikaanse kijkers en adverteerders. Dat een sporter, zelfs een Amerikaanse sporter, daardoor aan de bak moet op een tijdstip dat hem of haar, sportief gezien, niet zo goed uitkomt, is een zaak van ondergeschikt belang. Hoofdsponsor, dus grootste geldschieter van de Olympische Spelen, is NBC, de National Broadcasting Corporation. De NBC wil rendement van zijn geïnvesteerde centjes en dat komt er als de voor Amerikanen belangrijkste evenementen op voor Amerikanen 'prime time' worden uitgezonden.
Sport en politiek schijnen niets met elkaar te maken te hebben. Sport en commercie hebben alles met elkaar te maken.
Wie wil er nou in zijn hele leven in de stad wonen zonder tuin of balkon? Deze, kennelijk retorische, vraag wordt in Het Parool gesteld door Hetti Willemse, voor de PvdA lid van de Amsterdamse gemeenteraad. Als Hetti dat toch graag wil weten, dan kan ik het haar vertellen: IK! Ik heb mijn hele leven op een 'bovenhuis' gewoond. Er was altijd een balkon, maar ik zat er nooit op. Ik kan dus heel goed leven met een huis zonder tuin, zonder terras en zonder balkon. Intussen is er iets moois bedacht: Iedere nieuwbouwwoning in Nederland moet voortaan met balkon, terras of tuin worden opgeleverd. Het bouwen van huizen zonder buiten buitenruimte is er niet meer bij. Dit is het gevolg van een bepaling die op aandringen van het Tweede Kamerlid Staf Depla (PvdA) is opgenomen in het nieuwe landelijke Bouwbesluit.
Begrijp me goed: ik vind het prima dat iedereen buiten moet kunnen zitten op zijn/haar eigen stukje grond of huis. Er is echter, wat dat balkon betreft, een minpuntje. Afgelopen zaterdag was ik op bezoek bij een vriend, die in maart van dit jaar een splinternieuwe flat in Gouda heeft betrokken, op de vijfde verdieping van een twaalf verdiepingen hoog gebouw. Die flat heeft een zeer fraai, ruim balkon, maar HET WAAIT ER ALTIJD! Daar kun je iets aan doen: de zijkanten van dat balkon afschermen met glas. Dat kost enkele duizenden euro's per balkon.
Het toeval wilde dat ik afgelopen zondag op bezoek ging bij mijn schoonzus en zwager. Die zwager is architect. Die zwager vertelde mij desgevraagd dat iedere architect weet dat boven een bepaalde hoogte er ALTIJD een behoorlijke wind om een gebouw waait, hard genoeg om te voorkomen dat je er rustig een krant bij kunt lezen, zoals mijn vriend inmiddels ervaren heeft. "Waarom", vroeg ik mijn zwager, "ontwerpen architecten gebouwen met balkons die niet afgeschermd zijn tegen die altijd waaiende wind?" Op deze eenvoudige vraag kreeg ik een eenvoudig antwoord: "Omdat projectontwikkelaars geen afgeschermde balkons willen."
Weet je wat ik ook nog in dat artikel las? Dat (...) sinds 2003, in de vorige kabinetsperiode, de verplichte buitenruimte juist geschrapt was uit het Bouwbesluit, met de gedachten dat ontwikkelaars uit zichzelf aan de vraag uit de markt zullen voldoen. Nou, we weten allemaal dat de markt altijd doet wat de klant wil. Dus hebben die projectontwikkelaars onderzocht wat voor balkon de gemiddelde huizenbezitter wil. Gezien de resultaten is daar uitgekomen dat men een lekker winderig balkon wil. Is marktwerking niet heerlijk?
Mijn zwager zei dat niet, maar ik vermoed dat: afgeschermde balkons maken de flats duurder en hoe duurder een nieuwe flat, hoe minder makkelijk hij verkocht wordt. Daar houden projectontwikkelaars niet van. Dat eigenaars worden opgescheept met het alsnog uitgeven van enkele duizenden euro's zal de projectontwikkelaar een overgrote zorg zijn. Voldoen aan de vraag uit de markt? Pleurt even mooi op! Daarvoor word je geen projectontwikkelaar.
Misschien kan Staf Depla aandringen op nog een wijziging van het Bouwbesluit.
Op het eerste gezicht lijkt het zo'n goed idee. Je vindt dat je aan een nieuwe computer toe bent en schaft die ook aan, maar wat doe je met die oude? Precies: er zijn nog tal van mensen in ontwikkelingslanden die onze oude computer nog een knap staaltje moderne techniek vinden. Daar kunnen ze er vast nog wel iets nuttigs mee doen. Je brengt je oude computer dus naar een of ander inzamelingspunt. Er zijn bedrijven in Europa en Amerika die zo hele massa's oude computers naar ontwikkelingslanden versturen. Die zullen daar wel blij mee zijn.
Die blijheid blijkt tegen te vallen. In Agbogbloshie wordt daar iets genuanceerder over gedacht. Agbogbloshie is een plaats in Ghana waar veel van die oude computers terecht komen, je mag ook zeggen: gedumpt worden. 80% ervan gaat regelrecht naar de toch al hoge afvalbergen daar. Er wordt daar wel iets nuttigs, in zekere zin, mee gedaan. De koperdraden worden schoongebrand, want koper levert geld op. Het verbranden echter levert vervuilde lucht op. In ziekenhuizen in de omgeving staat Agbogbloshie bekend om zijn vele gevallen van ademhalingsproblemen. Dat schrijft Trouw. Die computers bevatten ook veel zware metalen als lood, zink en cadmium. Die zijn dan ook in overvloedige mate in de grond onder die stortplaatsen te vinden.
Veel onderdelen van computers behoren bij het chemisch afval. Op grond van internationale verdragen is het exporteren naar landen als Ghana van giftig afval verboden. Chemisch afval hier - in het Westen dus - verwerken is duur. Er is een goedkopere oplossing bedacht: het is geen afval meer, het is ontwikkelingshulp geworden. Maar een computer uit 1992 wordt zelfs in een land als Ghana niet meer als 'state of the art' beschouwd.
Innovaties moeten vaak van het bedrijfsleven komen. Het is elke keer wat spijtig te moeten constateren dat innovatieve kwaliteiten op de verkeerde manier gebruikt worden.
Sorry, lieve lezers. Het was dus toch niet helemaal zo'n goed idee het roken in de horeca te verbieden. Nu jullie niet meer geteisterd worden door al die sigarettenrook, komen jullie erachter dat het stinkt in de horeca. De Volkskrant schrijft: Zeer penetrante lijfgeuren, zoals zweetvoeten, en de lucht van verschaalde drank blijven lang hangen. Klanten ervaren dat als onprettig. Voorheen werden die luchtjes door de tabaksrook geabsorbeerd. Nu valt het nog mee, want er staan veel deuren en ramen open, maar dat duurt niet zo lang meer. Dan zit jij, in aangenaam gezelschap, te genieten van een stukje dood beest op een bedje van het een of ander met een exquis sausje en dan komt er in jullie buurt iemand zitten die op zijn racefiets is gekomen en die zich moest haasten om niet te laat te komen. Tot voor kort kon ik of een medeparia de penetrante geur die zo'n man verspreidt nog maskeren. Dat kostte jullie geen cent, want ik liet jullie niet bijdragen in de de door mij verzorgde stankmaskering.
De horeca moet nu zelf gaan zorgen voor het maskeren of absorberen van al die vieze luchtjes. De bedrijven die daarvoor zijn staan al te trappelen. Wat dacht je van Mistig Moeras, Grootmoeders Boenwas en Zeewater Fris & Zilt"? Mijn zeer persoonlijke voorkeur gaat uit naar Bounty Beach: 'Het geeft een bepaalde ambiance.' De horecaketens kunnen - heel eigentijds - ook kiezen voor een 'corporate geur': waar je ook een 'Van der Valk' betreedt, het ruikt overal naar de toekankooi in Avifauna. De eigenaar van de Rotterdamse Baja Beach Club drukt de noodzaak van geurmachines treffend uit: Het is niet fris als je de geurmachine niet aanzet. Je ruikt de aanwezigheid van mensen. Het is al erg genoeg dat je mensen ziet en hoort. Dan wil je ze niet ook nog een keer ruiken.
Ik voorspel wel één ding: die aso's die rookten in de horeca zorgden voor stankverdrijving. Nu de horeca dat zelf moet gaan verzorgen én betalen, zullen de kosten daarvan onvermijdelijk in de prijzen verwerkt worden. Bij mij zal dat zo'n beetje kostenneutraal verlopen. Zijn jullie nou blij?
In Nederland mogen twee mensen die elkaar erg aardig vinden gaan samenwonen. Daar kijkt nauwelijks meer iemand van op. Als die twee vermoeden of aannemen dat ze best een tijd bij elkaar zullen blijven en gezamenlijk (kapitaal)goederen aanschaffen of samen kinderen (willen) krijgen, is het wel handig de onderlinge verhoudingen te regelen, bijvoorbeeld voor het geval een van de partners komt te overlijden. Je kunt trouwen, een geregistreerd partnerschap aangaan of via de notaris een samenlevingscontract sluiten.
Er is een, nog steeds slinkende, groep mensen die ook 'voor de kerk' (of de synagoge) willen trouwen. Dat is wettelijk verboden als er niet een burgerlijk huwelijk heeft plaatsgevonden. Nu komt het voor dat imams een 'islamitisch huwelijk' willen sluiten zonder voorafgaand burgerlijk huwelijk. Het is binnen de Nederlandse rechtsorde niet meer dan logisch dat ook dat verboden wordt. In Trouw van vandaag lees ik: Met een dreigement tot beboeten (3350 euro) wist de nieuwe Haagse burgemeester Van Aartsen onlangs de orthodoxe As Soennah-moskee te bewegen informele islamitische huwelijken stop te zetten. Hij wees op de onvolkomenheden als zo’n ’halal huwelijk’ stukloopt, of bij overlijden van één van de partners. Er is dan geen recht op alimentatie of erfenis.
Uit praktisch oogpunt gezien heeft Van Aartsen natuurlijk gelijk. Net als de meeste autochtone Nederlanders weten de meeste allochtone Nederlanders niet hoe het hier allemaal in elkaar zit en een stel dat alleen 'islamitisch getrouwd' is kan ten onrechte van mening zijn dat er bij ziekte, werkloosheid, overlijden alles fijn geregeld is. Dus moeten we ervoor zorgen dat ook het islamitisch huwelijk zonder voorafgaand burgerlijk huwelijk strafbaar wordt.
Ik heb een veel simpeler oplossing: schrap uit de wetgeving elke bepaling die het religieus sluiten of inzegenen van welke vormen van samenleven ook verbiedt. Als mensen dat waardevol, mooi, wel passend of toch wel sfeervol vinden, gun ze dan die lol. Laat het aan de kerken, synagogen, moskeeën of wat voor levensbeschouwelijk club dan ook over of zij dat met hun religie of levensbeschouwing kunnen rijmen. Maak vervolgens nog eens, voor alle zekerheid, duidelijk dat daaraan - buiten die gemeenschap - geen enkele recht ontleend kan worden. Als je alles goed wilt regelen ga je naar het stadhuis of de notaris. Als een islamiet op islamitische wijze met vier vrouwen wil trouwen, heeft hij mijn zegen. Hij kan er maar met één wettelijk trouwen. Dat kan vervelend uitpakken voor die andere drie, maar de 'bijzit' van een Nederlandse man die wettig getrouwd is met een andere vrouw kan bij zijn plotselinge verscheiden ook nergens heen voor financiële bijstand en zo.
