PRIDE

Zolang in een groot aantal landen homoseksualiteit nog strafbaar is, zelfs met de dood, zal Nederland wel een paradijs lijken voor lhbt'ers. In Het Parool schrijft Sjoerd van Elsen, communicatieadviseur (en homo, neem ik aan) een opiniestuk n.a.v. de komende Gay Pride, die a.s. zaterdag in het Vondelpark begint en op 3 augustus eindigt met de traditionele Canal Pride, waar ook  nu weer honderdduizenden bezoekers op afkomen.

Dat grote aantal bezoekers dat op de Canal Pride afkomt zou de indruk kunnen wekken dat 'wij' buitengewoon tolerant zijn t.o.v. lhbt'ers. Die mogen er en masse voor uitkomen dat ze 'zo' zijn. Ja, zolang ze dat op een boot(je) doen. Als twee homo's die zaterdag 3 augustus massaal bekeken worden, op zondag 4 augustus hand in hand over straat lopen en/of zoenen, mogen ze al blij zijn als daarop alleen verbaal agressief gereageerd wordt. Ze moeten zich in het openbaar wel normaal weten te gedragen.

Sjoerd van Elsen schrijft: Veel mensen vinden Pride ­overdreven. ­Vinden dat je ­gewoon normaal moet doen. Je niet moet aanstellen. Niet met je blote kont op een boot hoeft te staan, alleen maar ­omdat dat kan. Dat hoor je ook onder homo’s. Vaak de witte 'masc' man die het liefst zo normaal mogelijk wil zijn. Die past in de prachtige wereld die in Nederland voor normale mensen is geschapen. (...) Het zijn ook vaak zij die zeggen dat Pride niet meer nodig is omdat we inmiddels toch alle rechten hebben en geaccepteerd zijn? ...) Je zou bijna zeggen dat we normaal zijn geworden. Maar dat zijn we niet. Het erbij horen geldt vooral de lhbt’ers die passen in het gangbare hokje. Wit, monogaam, cisgender (als je gender­identiteit overeenkomt met de sekse die je bij je geboorte had), gezond en minstens modaal verdienend.

Van Elsen kritiseert ook de compleet vermarketingde Prides waar merken, politici, overheden en zogenaamde 'allies' allemaal een graantje willen meepikken van het aura van progressiviteit dat deelname oplevert.

Eigenlijk is die Canal Pride één groot toneelstuk, waarbij zowel de deelnemers als de toeschouwers tegelijkertijd spelers en publiek zijn. Ik zal (weer) niet tot de toeschouwers behoren, niet omdat ik een hekel heb aan lhbt'ers. IK heb een hekel aan massa's mensen van welke soort dan ook.

GELUKKIG

Trouw had een artikel over plekken in Nederland war mensen zich het gelukkigst voelen en waar ze dan heen gaan in hun vrije tijd. De Veluwe is de absolute geluksbrenger, die reacties oproept als: 'Bos, zand, heide; achter elke bocht verschijnt weer een uniek plekje' en 'Waar je samen bent met de dieren'. Al ontlopen de Waddeneilanden en de Veluwe elkaar amper. (...) "Mensen zoeken naar een alleen-op-de-wereld-gevoel. En doen daarna samen een drankje."

Ik vind  heel Nederland mooi, uitgezonderd de Wieringermeer-, Haarlemmermeer- en Flevopolders met hun kaarsrechte wegen, sloten en vaarten. Dat 'alleen-op-de-wereld-gevoel' heb ik ervaren in de omgeving die je hieronder ziet.

Dit is Kuopervagge. Vagge is het Lapse woord voor dal. Je begrijpt het: we zijn hier in (Zweeds) Lapland. Ik liep daar  mijn eentje. Toen ik daar was, was het overdag te warm om te lopen. IK vertrok dus naar de volgende plaats om mijn tent op te zetten om een uur of acht, negen 's avonds. Dat is een voordeel van de Middernachtzon, ook 's nachts is er voldoende licht om te zien waar je loopt en van de omgeving te genieten.

Ik had al een paar uur gelopen en zat bij een klein stroompje om wat water te drinken en een shaggie te roken. Het enige geluid kwam van dat kabbelende beekje en ergens in de verte hoorde ik een fjällpipar, een vogeltje, zingen. Het was een moment waarop ik me niet gelukkig voelde. Ik realiseerde me: ik ben gelukkig. Het ultieme alleen-zijn en aan het eind van de trip ook nog eens alleen een drankje. 

LIVE

Ja, ik heb het 50 jaar geleden ook live meegemaakt: de landing op de maan. Dat wordt al genoeg herdacht. Hoe boeiend is het mijn ervaringen van destijds daar aan toe te voegen? Dat doe ik maar niet.

VAKANTIEBOEKEN

In het winkelcentrum waar ik dagelijks kom bevindt zich ook een boekhandel. Ik heb de indruk dat het wel een goede boekhandel is, maar ik kom er vrijwel nooit. Ze hebben er nauwelijks of geen Engelse boeken en ik lees nu eenmaal vrijwel uitsluitend Engelstalige boeken, die ik de laatste jaren, vooral als e-book, bij bol.com aanschaf.

Gisteren kwam ik weer eens langs die boekhandel. Naast de ingang hing een groot plakkaat

Al jaren vind ik de aanduiding 'Vakantieboeken'  onjuist. Alsof er boeken zijn die met name geschikt zijn voor het lezen tijdens de vakantie. Die zouden dan 'luchtig', 'spannend' of zoiets moeten zijn, in ieder geval makkelijk leesbaar, niemendalletjes. 

Toen ik nog vakanties vierde waarbij mijn bagage in en rugzak werd meegenomen, kon ik niet veel meer dan één boek meenemen. Dat mocht natuurlijk geen niemendalletje zijn, want dat zou ik binnen een dag of drie uitgelezen hebben en nog een week of twee te gaan. (Het e-book was nog niet uitgevonden.)

Ik nam dus altijd een non-fiction boek  mee, uiteraard in pocketvorm. De Britse Pelicanserie, het non-fiction broertje van de Penguin, bood daarin een zeer ruime keus. Een boeiend geschreven non-fiction boek is net zo geschikt voor een vakantie als een thriller, een fantasy- of sciencefiction roman. Het belangrijkste kenmerk van een boek, in welke genre dan ook en geheel afgezien van de plaats waarop of de situatie waarin het gelezen wordt, is dat het boeiend genoeg is om door te lezen wanneer je er eenmaal aan begonnen bent. 25% van mijn boeken (een kleine 700) zijn non-fiction boeken. Geloof me maar, die zijn echt niet minder boeiend dan al mijn andere boeken.

Wil je echt iets makkelijks lezen tijdens je vakantie, koop dan een Revue of Panorama. Story en Privé vergen nog minder geestelijke inspanning. Maar wil je een boek lezen, ga dan niet zoeken naar een vakantieboek. Koop of leen een boek van een schrijver of in een genre die je aantrekkelijk vindt of jou aantrekkelijk lijken. Kun je wat meer bagage meenemen dan ik, neem dan gewoon meer boeken mee. Of wees blij dat er e-readers bestaan en neem een complete boekenkast mee.

RACISME

De Walt Disney  Studios komen met een remake van de film De Kleine Zeemeermin. Dat is op zich niets bijzonders, wel dat in de VS, maar niet alleen daar, veel mensen woest zijn geworden op Disney. Daar hebben ze immers beslist dat de rol van de kleine zeemeermin gespeel zal worden door Halle Baily.

Wat is daar mis mee dan? Dat ziet iedere  racist toch meteen! Halle is geen blanke vrouw en zoals iedereen weet is de zeemeermin blank en moet ze dus door een blanke actrice gespeeld worden.

Al die boze mensen zouden enigszins gelijk hebben als in een film over Eleanor Roosevelt of Jacky Kennedy de hoofdrol door een zwarte vrouw gespeeld zou worden. Dat zou immers vanuit historisch perspectief voor geen meter kloppen. Maar de kleine zeemeermin is een personage uit een sprookje van Hans Christiaan Andersen. Zeemeerminnen bestaan niet en hebben nooit bestaan. Ze hebben dus per definitie geen specifieke raciale kenmerken.

Er is een bekende afbeelding van de zeemeermin in de haven van Kopenhagen.

Nog afgezien van de vraag hoe belangrijk de raciale kenmerken van een fictief persoon zijn,  dit beroemde beeldje doet niet direct aan een blank vrouwelijk persoon denken.

Ik geloof niet dat er op grote schaal geprotesteerd is toen bekend werd dat in de Passion van 2019 de rol van Jezus gespeeld zou worden door een niet uitgesproken  blanke man. Zijn we hier toch iets minder racistisch dan in "the land of the free and the home of the brave"?

HUFTERS

Dat ziet er bepaald niet vrolijk uit. Dat was het ook niet. Op de weg tussen Zeewolde en Almere vond een ongeval plaats waarbij vijf auto's en een vrachtwagen waren betrokken. Vanwege de enorme ravage én meerdere gewonden bleef de weg urenlang dicht. Meldde het AD. Er zat iemand bekneld in zijn voertuig die aan het vechten was voor zijn leven. Dat meldde de politie op Facebook.

Zo'n ongeval waarbij verschillende auto's zijn betrokken en ook nog een persoon uit een levensbedreigende situatie moet worden bevrijd was voor de politie voldoende reden de weg geheel af te sluiten. Er waren bestuurders van auto's die daarom moesten omrijden. Dat vonden  ze niet zo leuk. Ze waren woedend op de politie en lieten dat blijken ook. Het is toch ook vervelend dat je later thuiskomt dan gewoonlijk, omdat iemands leven gered moet gered moet worden?

Ik zou me kunnen afvragen waarom automobilisten zulke hufters zijn, Maar het zijn echt niet alleen automobilisten. Ik heb ooit vrij lang in een trein stil gestaan. Er werd omgeroepen dat er een aanrijding met een persoon had plaatsgevonden. Dat was een eufemisme voor: iemand had een eind aan zijn/haar leven gemaakt door voor de trein te spring. Ook toen was het aantal hufterige opmerkingen niet van de lucht.

Er kan ook anders gereageerd worden. Een vrouw reageerde op het Facebookbericht van de politie met: Mijn man kwam later thuis, maar hij kwam wel thuis.

HELDHAFTIG

Eergisteren schreef ik dit hier: "Intussen werd in Italië de Giro voor vrouwen gereden. Die wordt voor de tweede keer op rij door een Nederlandse gewonnen, een andere Nederlandse wordt tweede en weer een andere wint vier etappes. Wat hebben de Nederlandse mannen bij de Tour daar tegenover te stellen? Die hebben drie etappes gewonnen en het ziet er nog niet naar uit dat het er veel meer zullen worden noch dat Nederlanders in Parijs op de eerste en tweede plaats zullen staan. Toch zendt de NOS elke dag vanaf een uur of twee tot aan het einde van de rit alles live uit, hoe weinig boeiend ook en hoe onopvallend de Nederlandse renners ook presteren. Zou het niet veel aardiger geweest zijn alle etappes van de Giro voor vrouwen live uit te zenden?"

Had Eva Jinek of iemand van haar team mijn blog gelezen? Want wie was haar gast? Annemiek van Vleuten, de winnares van de Giro Rosa. Eva van KRO-NCRV deed wat Studio Sport van de NOS nauwelijks gedaan had: een verdiend eerbetoon aan Annemiek.

Het Parool was het hetzelfde als mij opgevallen.

Heldhaftig optreden Van Vleuten wordt niet op waarde geschat.

 (...)

In De Ronde van Italië voor vrouwen schitterden de Nederlandse rensters. Maar in de media kwamen ze er bekaaid van af.

Alle aandacht richt zich op de Tour de France. Op de mannen dus. Urenlange uitzendingen en daarna bijna even lange napraatsessies, ’s avonds afgesloten met het doornemen van dat alles aan tafel van het televisieprogramma De avondetappe.

Maar de Giro Rosa − toch een zeer aansprekende ronde waarin de Nederlandse rensters bijna alle etappes wonnen, en waarin Annemiek van Vleuten en Anna van der Breggen prachtig met elkaar streden − kreeg maar heel weinig aandacht.

De etappes van de Giro Rosa werden in een paar beelden in het sportjournaal weggezet, of in een late uitzending van Studio Sport iets uitgebreider − lees: een minuutje − behandeld.

Net als ik wijst Het Parool erop dat het Nederlandse vrouwenvoetbalelftal wel veel aandacht kreeg. En dan domineert het Nederlands elftal lang niet op de manier waarop de Nederlandse wielrensters nu domineren.

Ik weet niet hoeveel wielrenners (m/v) verdiepen, maar durf ongezien te beweren dat de vrouwen beduidend minder verdienen dan de mannen. maar ja, daar zijn ze niet enige in.