dinsdag 18 juni 2019

MEDICIJNEN

Al eerder had ik hier geschreven over het feit dat ik ondanks mijn (te) lage bloeddruk nog steeds bloeddrukverlagers slikte. Weliswaar was hier en daar de dosering verlaagd en was er één helemaal uit het assortiment verdwenen, maar de bloeddruk bleef laag. Ik had niet de indruk dat er, ondanks suggesties van mijn kant, overleg gepleegd was met 'mijn' cardioloog. Dus besloot ik afgelopen vrijdag zelf maar eens te bellen. Hij bleek niet aanwezig te zijn, maar men zou hem vragen mij maandag terug te bellen. Hij belde mij even na negen uur. (Mijn ervaring met deze arts is dat hij toezeggingen om - terug - te bellen altijd stipt nakomt. De zorg is niet alleen kommer en kwel.) In ieder geval wordt de medicatie nu opnieuw geregeld.

Het mooiste bericht kreeg ik gisteren bij de fysiotherapie. Naar het zich laat aanzien kan ik aan het eind van de week naar huis.  Yeehaah!

Sinds gisterochtend heb ik een kamergenoot. Ik denk niet dat dit tot problemen leidt. Alleen De Die moet daar weer eens moeilijk over doen. Hieronder zie je een plattegrond van de kamer. De verhoudingen kloppen niet, maar zo ziet het er ongeveer uit.

1 en 2 zijn kasten waarin de gebruikers hun spullen kwijt kunnen. Toe ik aankwam legde mijn zus mijn spullen in kast 1. Iemand die daar over gaat kwam al snel vertellen, dat dat niet correct was. Mijn spullen hoorden in kast 2. Ik zag de onderliggende reden van die specifieke kasttoewijzing niet direct en zei dat ook. Nou ja, in iets andere woorden. Als mijn kamergenoot kast 2 zou gebruiken, zou hij iedere keer dat hij daar iets in wilde leggen of uithalen, naast mijn bed staan. Errug, toch? Bij die andere kast staat hij minstens 50 cm verder van mijn bed af. Een hele geruststelling.

Toen ik gisteren terugkwam van de fysiotherapie, was mijn kamergenoot inmiddels gearriveerd. Onderweg kwam ik datzelfde type tegen dat mij eerder de kastindeling uitgelegd had. Hij vertelde mij dat hij inmiddels mijn spullen naar de juiste kast had overgeplaatst. Ik denk wel eens dat veel mensen blij mogen zijn dat ik niet primair, op zijn best tertiair reageer en dat ik zelden of nooit tot een kwade reactie te verleiden ben. Bovendien kan die jongen er ook niets aan doen, dat op protocollen geilende bureaucraten zelfs de meest simpele dingen in regeltjes willen vatten. Ik heb dus verder niet gereageerd, maar ik ga nog wel proberen te achterhalen wat nou de precies de reden voor die idiote regel is.

Ik kom nog even terug op die headset. Mijn kamergenoot had bij de receptie zo'n headset van € 15,00 aangeschaft. Ik geef toe dat hij er luxer uitzag dan de mijne. Mij viel ook op dat er een veel grotere plug op zat dan de mijne. Kon ik met dat dat kleine ding van mij, met dat kleine plugje, dan toch het geluid bij de tv niet horen? Luister! Er kwam iemand om die headset van mijn kamergenoot met de tv te verbinden. Het eerste wat zij deed was die grote plug verwijderen. Er kwam zo'n plugje uit als op mijn headset. Zij verbond ook mij en ik kon alles prima horen. Dus wellicht is die headset van De Die wat meer waard dan ik aanvankelijk dacht, maar de vraag blijft: waarom laten ze de mensen een apparaat van 15 euro aanschaffen, terwijl een veel goedkoper apparaatje ook werkt? IK heb evb gecheckt: via het internet kun je die headset voor elf euro aanschaffen. De Die kan waarschijnlijk kwantumkorting krijgen.


maandag 17 juni 2019

CAPPUCCINO

Ik slaap hier in De Die behoorlijk goed. Zeker niet slechter dan thuis. Als ik om een uur of elf ga slapen, wordt ik met twee onderbrekingen tegen zes uur wakker. Thuis ga ik dan mijn bed uit en maak een flinke bak sterke thee. Hier moet ik wachten tot acht uur, wanneer het ontbijt begint.

Zou het niet mogelijk zijn op elke kamer een elektrische waterkoker, theezakjes, oploskoffie suiker/zoetjes, koffiemelk/creamer te plaatsen, zodat iedereen op de voor hem/haar geschikte tijd een consumptie kan gebruiken?

Weet je wat dat kost en denk je dat de verzekeraars dat betalen? Als ik even doordenk, weet ik zo ongeveer wat dat gaat kosten en ik weet vrijwel zeker dat de verzekeraars dat niet zullen betalen.

Waarom begin je er dan over? Omdat je daar misschien een sponsor voor zou kunnen vinden. In het winkelcentrum om de hoek (waar ik ook mijn dagelijkse boodschappen doe) vind je een AH, een Jumbo, en een Lidl. Misschien wil een van die supermarkten best voor al die spullen zorgen, als ze op de kamers ook een bordje mogen plaatsen met 'De koffie en thee op deze kamer worden u aangeboden door ... .'

Nog iets geks. Gisterochtend  rond half twaalf kwam mijn schoonzus Louise op bezoek. Op mijn voorstel gingen we naar het restaurant om daar een cappuccino te gebruiken. Er is is daar zo'n counter waar je drankjes en hapjes kunt bestellen, dus ook koffie. Cappuccino is een bepaald niet onbekende manier om koffie te gebruiken. Kun je die in het restaurant krijgen? Nee, wel andere soorten koffie, maar geen cappuccino. Voor die cappuccino moet je naar, of all places, de receptie. Ik vraag me dan af of ze bij de besluitvorming hierover ook overwogen hebben de cappuccino te laten verstrekken door de cliëntenadministratie of de technische dienst.

De  bingo gisteravond was zeer gezellig! 


zondag 16 juni 2019

BLOEDDRUK

Sinds een hartinfarct, een jaar of veertien geleden, slik ik elke dag diverse bloeddrukverlagers. Toen ik vorige week vrijdag in het BovenIJ ziekenhuis arriveerde was die bloeddruk prima. Na de operatie duurde het twee uur voor ik naar de verpleegafdeling ging, want mijn bloeddruk was aan de (zeer) lage kant. Er is sprake van lage bloeddruk als de onderdruk onder de 60 is. Tijdens mijn verblijf in het ziekenhuis kwam hij vaak niet hoger dan 45.

Ik ken van die momenten dat ik wel eens nadenk, ook over mijzelf en mijn situatie. Zo bedacht ik al in het ziekenhuis: 'Als ik zo'n lage bloeddruk heb, waarom blijf ik dan bloeddrukverlagers slikken?' Verschillende malen heb ik een verpleegkundige in overweging gegeven contact op te nemen met de poli cardiologie van het BovenIJ ziekenhuis, waar ze mijn hart en bloeddruk van haver tot gort kennen. Ik bleef pillen krijgen en mijn bloeddruk bleef laag.

Hier in De Die bleef mijn bloeddruk onverminderd laag. Ik heb er maar weer eens een arts bij geroepen. Zij vertelde mij dat van de bloeddrukverlagers de dosis inmiddels verlaagd was. (Dat hadden ze me in het ziekenhuis niet verteld.) Zij besloot een ervan helemaal uit het assortiment te verwijderen.

Gisteren ben ik echt begonnen met fysiotherapie. Drie maal per dag sta ik op de gang, houd mij vast aan een soort reling en til tien keer mijn rechterknie op en beweeg mijn rechterbeen tien ker opzij en tien keer naar achteren. Het is ongetwijfeld heel goed voor mijn rechter heup en been, maar mijn longen worden er niet blij van.

Genoeg over mijzelf. Aan de tafel waaraan ik mijn maaltijden gebruik zit ook een vrouw die met een gipsbeen in een rolstoel aan tafel komt. Zij kijkt  voortdurend zeer ongelukkig. Donderdag bij de warme maaltijd wilde ze niet eten. Maar "U moet wat eten hoor." Dus werd haar een half bakje vla min of meer opgedrongen. Ook de maaltijden daarna heb ik haar eigenlijk nauwelijks zien eten. Gisterochtend was er weer zo'n blij-ernstig verpleegtype dat een bruine boterham met kaas belegde en haar die dubbelgevouwen aanbood. Ze heeft er één hapje van genomen. Ik vraag me dan af of ze in dit verpleeghuis wel eens gehoord hebben van cliëntgerichte therapie.

zaterdag 15 juni 2019

VERLEGEN

Mijn blog van gisteren had een wat kritische ondertoon, geloof ik. Vandaag begin ik positief. Als er koffie wordt rondgebracht, wordt daar ook een koekje bij geleverd.

Donderdagavond at ik mijn eerste avondmaaltijd hier. Dat was in de eetzaal, niet echt een zaal, meer een ruime kamer, waar drie tafels staan, aan elk waaraan vier personen kunnen zitten.

Ik had een merkwaardige ervaring. Ik ben zelf de jongste niet meer, maar ik vond al die andere mensen er zo oud uitzien. Aan geen van die tafels werd uitbundig geconverseerd. Er werd eigenlijk nauwelijks geconverseerd. Dat mag ik natuurlijk ook mezelf aanrekenen, maar ik ben nu eenmaal niet het type dat in 'nieuw' gezelschap een conversatie op gang zal brengen. Als kind was ik zeer verlegen en daar ben ik nooit helemaal overheen gekomen.

Er zijn diverse eetkamers en donderdagavond zat ik in de verkeerde. Ik mocht wel blijven zitten, maar verder zou ik naar de juiste moeten gaan. Daar ging ik gisterochtend dus voor het ontbijt heen. Ik nam plaats op een onbezette stoel, gebruikte mijn ontbijt en vertrok weer. Bij de lunch gistermiddag ging ik aan een andere tafel zitten. Terwijl ik aan het eten was kwam er een soort 'hoofd toezicht maaltijdgebruik' binnen, die riep: "Meneer Van Wijk u ziet niet op uw eigen plek." Ik riep terug: "O, ik wist niet dat ik hier een eigen plek had." Het schijn belangrijk te zijn dat ik op een vaste plek zit bij het uitdelen van medicijnen. In dit verband lijkt een vaste plek handig als medicijnen worden uitgedeeld in de Ziggodome. Maar in een ruimte met drie tafels voor vier personen moet ik toch vrij snel te spotten zijn. Als ze "Van Wijk?" roepen, roep ik direct "Hiero!" Overigens, toen ik vanochtend even na zes uur opstond lagen de medicijnen voor die dag al op mijn tafel.

Gistermiddag heb ik onder het toeziend oog van een fysiotherapeute de eerste oefeningen gedaan die tot een volledig herstel moeten leiden. Ze liet ook papieren achter waarin allerlei oefeningen beschreven worden die ik de komende dagen op ieder moment dat mij uitkomt kan uitvoeren.


vrijdag 14 juni 2019

TEKENEN

Nadat we enige gisteren tijd bij de receptie van De Die gewacht hadden, verscheen er een jonge vrouw met een rolstoel, die mijn naar mijn kamer duwde. Ik gaf haar het papierwerk dat het ziekenhuis mij had meegegeven en kreeg van haar ook wat papieren, o.a. een formulier waarop ik diverse gegeven moest invullen die ze volgens mij zo uit de papieren van het ziekenhuis konden halen.

Ik moest ook een zorgovereenkomst tekenen. Dat heb ik nog nooit hoeven doen.  Ik was vrij recent in het ziekenhuis waar  een toch niet onbelangrijke  ingreep werd gedaan. Maar geen mens die eraan dacht mij de wederzijdse rechten en plichten uit te leggen met de vraag mij daarmee akkoord te verklaren. Ergens in die overeenkomst stond ook dat ik kennis had genomen van de inhoud van een tweetal papieren. Dat had ik dus niet en dat zei ik dus.  Ik zou ze zo krijgen. Ik heb ze nog niet. Verder werd mij verteld op welke tijden de maaltijd verstrekt worden en waar. Heeft u verder nog vragen? Ja, weet ik veel? Ik ben er net. Mag ik eerst even nagaan wat ik hier nodig heb en waar ik dat kan vinden?

Boven het bed hangt een tv. Ik zag ook ergens een afstandbediening liggen. Ik drukte op een knopje en er verscheen beeld. Er was geen geluid. In het ziekenhuis hangt een headsetje klaar waarmee je kunt luisteren, wat wel handig is als je met meer personen op één kamer ligt. Ik lig alleen op een tweepersoonskamer, dus ik verwachtte ergens zo'n headsetje. Nowhere. Ik drukte op zo'n oproepknopje. Er verscheen een dame en ik bevroeg haar. "Die kunt u kopen bij de receptie." Die is een aardig eind weg, Als ik daarheen loop met mijn rollator moet ik minstens drie maal stoppen om  op adem te komen. Ik heb telefonisch eens gevraagd wat die dingen kosten.

15 fucking euro!
(Pardon my French, zoals ze in VS zeggen.)

In het ziekenhuis krijg je zo'n ding gratis en toch voor niks. Ik heb in buitenlandse steden wel eens een rondtripje in een bus gemaakt. Dan krijg je, ook gratis en toch voor niets, zo'n ding om het commentaar in de door jou gekozen taal te horen. Ja, ik weet ook wel dat het niet gratis is, het zit bij de prijs inbegrepen. Maar dan nog! Ik heb eens gegoogeld. Via het internet koop je zo'n headsetje al voor .....

€ 1,99. De headset als verdienmodel.

Ik zag iets hangen ter grootte van een afstandsbediening met tekentjes (bijv. ^) erop. Ik drukte er eens op en het hoofdeinde van het bed kwam omhoog. Dat was duidelijk en daar hoefde ik dus niemand voor te laten opdraven.

Aan de muur boven mijn bed hangt een lamp maar ik zag geen knop om die te bedienen en ik wil 's nachts toch wel wat licht als ik mijn bed uit moet voor een plasje (en dan moet ik geheid diverse keren). Dus maar weer gebeld.  Er werd een apparaatje tevoorschijn getoverd dat aan een touwtje hing. Het had vier knopjes. Ze werkten niet allemaal, maar als ik ze allemaal een keer probeerde zou ik vast wel licht krijgen. Ik heb meteen maar gevraagd waar ik handdoeken kon vinden. Dat weet ik nu ook.

Als ik iets met de organisatie van De Die te maken had, zou ik iedere tijdelijke bezoeker een A-4'tje gegeven met van die handige tips van 'Waar vind ik wat rondom mijn bed en wat is ook handig om te weten.' Hoeven nieuwkomers niet zo vaak het toch al druk bezig zijnde personeel te belasten met allerlei vragen en probleempjes.


donderdag 13 juni 2019

KLAGEN

Een mens moet altijd wat te klagen hebben, toch? Dankzij de nieuwe heup die er afgelopen vrijdag is ingezet heb ik geen pijn in mijn heup meer. De afgelopen nacht heb ik voortdurend pijn in mijn rechter been gehad, met name als het gestrekt was. Erg veel geslapen heb ik dus niet en ook in deze situatie is zitten minder pijnlijk dan liggen. Om vijf uur klapte ik ik dus mijn laptop open en begon dit te schrijven.

Intussen zijn ze nog steeds niet komen vertellen dat de overplaatsing naar De Die toch nog niet kan doorgaan, dus ik neem aan dat ik rond elf uur vanochtend het BovenIJ verlaat en vandaag ook nog de revalidatie kan beginnen.

UPDATE 14:40 uur
Geloof het of niet, maar ik ben nu toch in De Die aanbeland. De taxi was weliswaar een uur te laat, maar wie daarop let is een kniesoor. Ik heb een aantal gesprekken gevoerd, met de administratie, met een arts (in opleiding), en met een fysiotherapeut.  De fysiotherapie begint morgen, zaterdag ook nog even. Vervolgens de hele volgende week,  twee keer individueel, drie keer in groepsverband. voorshands ga ik er vanuit dat ik daarna goed genoeg ben om weer geheel zelfstandig te leven. In ieder geval komt er nog één keer een fysiotherapeut langs om te kijken hoe ik het in mijn woonomgeving doe.

Mocht je  de onstuitbare aandrang hebben mij te willen bezoeken, dat kan zo'n beetje de hele dag. Ik bevind mij in kamer Fuut 3720 van De Die, Loenermark 900.


woensdag 12 juni 2019

MOP

Ken je die mop van de man die naar een verpleeghuis ging om te revalideren? Hij ging niet! Tenminste vandaag nog niet. Er is vandaag geen arts aanwezig in De Die en volgens het daar geldende protocol worden dan geen nieuwe patiënten opgenomen, want er zou iets verkeerd kunnen gaan.

Ik weet niet wat de capaciteit van De Die is, maar er verblijven daar, neem ik aan, toch aardig wat mensen die niet in een superconditie zijn. Weten die dat ze niet iets acuuts moeten krijgen? Het kan namelijk even duren voor een arts die ergens wachtdienst heeft ter plekke is. Het duurt ook even voor er een ambulance is die je naar de Spoedeisende Hulp van het BovenIJ ziekenhuis kan brengen.

Van het verpleegkundig personeel hier hoor ik dat misschien niet eens zo lang hoef te revalideren, want ik kan me al aardig zelfstandig redden. Dat lijkt me wel fijn, want ik ben iemand bij wie zomaar iets kan gebeuren en is er dan een arts aanwezig?