AFKEER

In Het PAROOL stond gisteren een artikel over o.a. soja (Maakt soja je echt onvruchtbaar?), zoetstoffen (Zijn zoetstoffen dikmakers?), groenten (Zijn groenten vermomd als friet, chips en ijs verantwoord?), honger (Waarom hebben tienerjongens altijd honger?) en vruchtensap (Is vruchtensap even ongezond als frisdrank?). De vragen werden beantwoord door VU-hoogleraar Jaap Seidell.

Eén zin uit het artikel viel me op: Het is een beetje gemeen dat de natuur bedacht heeft dat groenten zo goed zijn voor kinderen en diezelfde kinderen er een ingeboren afkeer voor heeft gegeven. (Onderstreping toegevoegd.) Moet ik nou geloven dat kinderen een aangeboren afkeer van groenten hebben? Zij ze van nature juist dol op friet, chips en ijs, die zo ongezond zijn?

Ik en mijn broers en zussen (zeven in totaal) zijn ook kinderen geweest en ik herinner me nog heel goed dat we altijd, dagelijks zelfs, groenten aten. (We hebben zelfs een tijdje suikerbieten en bloembollen gegeten.) We aten ook spruitjes en tuinbonen en die vind ik nog steeds echt lekker! Ik vermoed dat we gewoon groenten aten, niet alleen omdat we moesten eten wat de pot schafte, maar ook omdat er gewoon zelden of nooit friet, chips en ijs beschikbaar waren en we ons daarmee niet konden volvreten.

Ik heb echt geen idioot strenge ouders gehad. De groenten werden er niet bij ons ingestampt, als bij ganzen die foie gras moeten leveren. We moesten gewoon opeten wat we op ons bord kregen. Ik denk dat de ouders van nu dat bij de kinderen van nu nog steeds voor elkaar kunnen krijgen. Gewoon die alternatieven als friets, chips en andere overbodige calorieën uit de buurt houden.

REISADVIES

Wanneer je je vakantie wilt doorbrengen in een land buiten Europa, is het verstandig om na te gaan of het ministerie van Buitenlandse Zaken mogelijk een negatief reisadvies voor jouw vakantiebestemming heeft afgegeven.

Net als andere Europese landen is Nederland nogal eens de reisbestemming voor mensen buiten Europa.We staan er eigenlijk niet bij stil dat bijvoorbeeld de regering van de VS ook reisadviezen geeft. In de Volkskrant van 2 mei kon je lezen: De Amerikaanse overheid waarschuwt haar burgers opnieuw voor de dreiging van terreur in Europa. Het negatieve reisadvies geldt tot 1 september en volgt op de aanslagen in Frankrijk, Rusland, Zweden en het Verenigd Koninkrijk.

De Volkskrant sprak ook met Peter Tarlow, een Amerikaanse deskundige op het terrein van toerisme, terrorisme en misdaad. Tarlow, die onder meer heeft gewerkt voor Homeland Security en de FBI, vindt dat Europa te weinig doet om de negatieve beeldvorming te pareren en schreef daar over. Het nieuws over de Turkse rellen begin maart in Rotterdam haalde zelfs het lokale krantje in zijn woonplaats College Station in Texas. Geïllustreerd met de foto van een politiehond die zich in een Turks-Nederlandse demonstrant vastbijt. College Station heeft ongeveer evenveel inwoners als de gemeente Leidschendam-Voorburg, geen wereldstad dus. En zelfs daar lezen de mensen over een Nederlandse politiehond die rellende 'Turken' bijt. Ja, dan durf je niet meer naar Nederland of een ander Europees land. Dan blijf je liever in eigen land waar jaarlijks per 100.000 inwoners 5,27 mensen vermoord worden. In totaal zijn dat er meer dan 17.000. In Irak en Syrië worden minder mensen vermoord.

Dat incident met die rellende 'Turken' had weliswaar niets met terrorisme te maken, maar telt wel mee in de internationale beeldvorming over de veiligheid in Europa', zegt Peter Tarlow. Bij mijn weten zijn er in deze eeuw minder Europeanen omgekomen als gevolg van terrorisme, dan er in één jaar vermoord worden in de VS. Als ik een 'law abiding citizen' van de VS was, zou ik niet alleen naar Europa gaan voor vakantie, ik zou me er blijvend vestigen.

WACHTEN

Ik heb een ruime ervaring met onze gezondheidszorg. Ik weet dus wat een van de belangrijkste kenmerken van die zorg is: WACHTEN. Dan heb ik het niet over de wachtlijsten, maar over de de tijd die je moet doorbrengen in wachtkamers. Een deel van die wachttijd veroorzaak ik zelf, omdat ik altijd ruim op tijd ben. Ik ga er vanuit dat poliklinieken bij het plannen en inroosteren van patiënten uitgaan van een gemiidelde behandeltijd per patiënt. Waarom wordt die gemiddelde behandeltijd na ik weet niet hoeveel jaren ervaring nog altijd te kort ingeschat, zodat die wachttijden ontstaan?

Jaren geleden heb ik al eens bedacht dat ze bij die poliklieken op een gegeven moment weten dat de dokter weer wat is uitgelopen en hoeveel. Dat kun je tegen de patiënten zeggen. Die kunnen dan even een kopje koffie gaan drinken in het restaurant van het ziekenhuis. Bij het BovenIJ Ziekenhuis wordt dat sinds kort bij enkele poliklinieken gedaan. Dat kan bij alle poliklinieken van alle ziekenhuizen. Waarom gebeurt dat niet of nauwelijks?

Ik gaf gisteren aan dat ik twee ziekenhuizen ging bezoeken. De wachttijden bij de poli's viele reuze mee. Bij het OLVG-West kreeg ik een receptje mee. Ik was ruim op tijd in het BovenIJ Ziekenhuis en besloot het recept te 'verzilveren' in de apotheek aldaar. Ik trok een nummertje: 61; 55 werd geholpen. Ik ging niet naar het aanpalende restuarant, want ik wilde mijn beurt  niet missen.

Ik kom vaak in een apotheek en weet dus dat er tussen het moment dat je je meldt bij de balie en het moment dat je je medicijnen krijgt er meestal maar enkele minuten voorbij gaan. Bij deze apotheek ging dat anders. Er liepen daar vijf personen in witte jassen rond die voornamelijk met elkaar bezig waren of met het staren naar monitors van een pc. Ik constateerde bij een man die voor mij aan de beurt was dat er ongeveer een half uur voorbij ging tussen die twee momenten.

Ik had al drie kwartier gewacht en het momnet dat ik me bij de poli dermatologie moest vervoegen kwam dichterbij. Ik ging maar naar zo'n type in een witte jas toe die naar een monitor staarde en vroeg of het er in zat dat ik binnen een kwartier mijn medicijnen zou hebben, want dat ik dus naar die poli moest. Toen kwam er iets van klantgerichheid boven bij die man. Ik kon mijn receptje aan hem geven. Dan zou mijn medicijn klaar liggen als ik bij de dermatoloog geweest was. Ik had er een hard hoofd in, maar echt: de medicijnen lagen inderdaad klaar!

O ja: scootmobiel en rollator hebben een belangrijk voordeel: je hebt altijd een zitplaats.

MEDISCH

Vandaag wordt weer een medisch dagje. Ik begin met een (taxi)rit naar het OLVG-West. Daar heb ik een gesprek met een longverpleegkundige. Ik wil nu wel eens weten waarom, na gewijzigd medicijngebruik (meer en vaker 'puffen'), ik nog steeds na geringe inspanning naar adem loop te happen.

Van het OLVG-West laat ik mij naar het BovenIJ Ziekenhuis brengen. Daar laat ik eerst een foto van mijn rechterhand maken. Het vermoeden bestaat dat er sprake is van artrose. Het doet al pijn als ik een pilletje uit een stripje druk. Ik was daarmee al eerder bij de huisarts geweest. Die adviseerde een tijdje Voltaren emulgel te smeren en magnesiumpillen te slikken. Dat heb ik braaf gedaan, maar echt helpen deed het niet. Sterker nog, het werd erger. Daar kwam nog eens bij dat wanneer ik een mes gebruik, bijvoorbeeld om vlees in blokjes of uien fijn te snijden, er een behoorlijke kramp in de vingers ontstond. Het is geen constante pijn en geen constante kramp, maar het hoort niet en als je niets doet of laat doen wordt het wellicht alleen maar erger. Dus gisteren weer naar de huisarts en die wilde een foto laten maken.

In het BovenIJ Ziekenhuis hoef je voor het maken van zo'n foto geen afspraak te maken. Maar toevallig had ik voor vanmiddag al een afspraak met de dermatoloog. Die wil nog een keertje kijken naar de plek waar hij een paar maanden geleden dat melanoom heeft verwijderd. Ik wil hem ook nog naar een andere plek laten kijken. Twee jaar geleden maakte ik een smak met de fiets, waaruit o.a. een wond aan mijn been resulteerde. Geruime tijd kwam dagelijks een wijkverpleegkundige de wond reinigen en verbinden. Maar genezing bleef uit. Die kwam pas na inschakeling van een (andere) dermatoloog uit het BovenIJ-ziekenhuis. Het vreemde is dat op de plek van die wond nog steeds een soort korst zit, geen gewone huid. Ik maak me daar geen zorgen over, maar ik ben wel nieuwsgierig.

1 MEI

Vandaaag heb ik weer eens niets te melden.

't Is wel een dag om hier weer eens naar te luisteren.

LE MORIBOND

In de bijna 21 jaar na het overlijden en de crematie van Boukje heb ik diverse begrafenissen en crematies bijgewoond. Die gebeurtenissen op zich doen me in het algemeen niet zo veel. Dat staat helemaal los van de overledene en de relatie tussen haar/hem en de nabestaanden en mij.

Gisteren heb ik weer een crematie bijgewoond. Afgelopen maandag overleed mijn buurman Richard Lobbes na een, gelukkig voor hem en zijn vrouw, niet heel langdurige ziekte. Hij werd 91 jaar. Dan bestaat de neiging om te zeggen: 'Dat is toch een mooie leeftijd.' Maar bestaat er wel een mooie leeftijd om te sterven? Mentaal was hij nog volledig bij de tijd. Fysiek was hij, vóór hij ziek werd, in een veel betere conditie dan ik. Hij vond het vreselijk om ziek te zien. Een van de sprekers memoreerde dat hij voordien zelfs nauwelijks paracetamol gebruikt had.

Het was een sobere plechtigheid, waarbij gesproken werd door o.a. zoons van Richard. Er was Griekse muziek (Richard en zijn vrouw gingen heel veel naar Griekenland), een Portugese fado. Een van de zoons zong aan het einde van de plechtigheid live mee met een opname van hemzelf en anderen waarbij ze een Hebreeuws lied zongen.

Wat me het meest aangreep was dat het lied Le Moribond. van Jaques Brel werd gespeeld. Dat maakte veel wakker. Bij de crematie van Boukje zei ik o.a.: "Kort voor haar overlijden zei Bouk nog, dat het lied "Le moribond", "De stervende", van Jaques Brel haar eigenlijk wel aansprak. In dat lied zegt de ster­vende: "Ik wil dat ze lachen, ik wil dat ze dansen, ik wil dat ze zich geweldig amuseren."

Dat Richard ondanks zijn hoge leeftijd nog geheel in het moderne leven stond bleek wel uit het feit dat er, overeenkomstig zijn wens, na afloop geen koffie met cake, maar een glas wijn (of jus) werd geserveerd.

INTEGER

De VVD heeft een integriteitscommissie. Misschien hebben andere partijen die ook wel, maar daar hoor je niet zo vaak van. Bij de VVD hebben ze die kennelijk wat vaker nodig. Ik begrijp het alleen niet zo goed. Welk beschaafd mens heeft een commissie nodig die hem/haar vertelt wat integer is en of zhij wel integer is? Dat wist ik als kind al.

Van die VVD-voorzitter wordt beweerd dat hij wel erg gemakkelijk een hoop geld heeft verdiend. Ik kan niet beoordelen of hij dat op een nette manier gedaan heeft. Ik weet wel dat 'juridisch correct', niet noodzakelijkerwijs hetzelfde is als 'moreel correct'. Ik weet ook dat veel mensen, als het om (wat extra) geld verdienen gaat de regeltjes (ook hun eigen regeltjes) wat soepeler hanteren. Niet alleen VVD'ers doen dat.

Ik ben niet het braafste jongetje van de klas, maar ik ben gelukkig opgegroeid in een omgeving, waarin geld, ook al was dat niet overvloedig beschikbaar, nooit een belangrijk onderwerp van gesprek was.