MEDISCH

Vandaag wordt weer een medisch dagje. Ik begin met een (taxi)rit naar het OLVG-West. Daar heb ik een gesprek met een longverpleegkundige. Ik wil nu wel eens weten waarom, na gewijzigd medicijngebruik (meer en vaker 'puffen'), ik nog steeds na geringe inspanning naar adem loop te happen.

Van het OLVG-West laat ik mij naar het BovenIJ Ziekenhuis brengen. Daar laat ik eerst een foto van mijn rechterhand maken. Het vermoeden bestaat dat er sprake is van artrose. Het doet al pijn als ik een pilletje uit een stripje druk. Ik was daarmee al eerder bij de huisarts geweest. Die adviseerde een tijdje Voltaren emulgel te smeren en magnesiumpillen te slikken. Dat heb ik braaf gedaan, maar echt helpen deed het niet. Sterker nog, het werd erger. Daar kwam nog eens bij dat wanneer ik een mes gebruik, bijvoorbeeld om vlees in blokjes of uien fijn te snijden, er een behoorlijke kramp in de vingers ontstond. Het is geen constante pijn en geen constante kramp, maar het hoort niet en als je niets doet of laat doen wordt het wellicht alleen maar erger. Dus gisteren weer naar de huisarts en die wilde een foto laten maken.

In het BovenIJ Ziekenhuis hoef je voor het maken van zo'n foto geen afspraak te maken. Maar toevallig had ik voor vanmiddag al een afspraak met de dermatoloog. Die wil nog een keertje kijken naar de plek waar hij een paar maanden geleden dat melanoom heeft verwijderd. Ik wil hem ook nog naar een andere plek laten kijken. Twee jaar geleden maakte ik een smak met de fiets, waaruit o.a. een wond aan mijn been resulteerde. Geruime tijd kwam dagelijks een wijkverpleegkundige de wond reinigen en verbinden. Maar genezing bleef uit. Die kwam pas na inschakeling van een (andere) dermatoloog uit het BovenIJ-ziekenhuis. Het vreemde is dat op de plek van die wond nog steeds een soort korst zit, geen gewone huid. Ik maak me daar geen zorgen over, maar ik ben wel nieuwsgierig.

1 MEI

Vandaaag heb ik weer eens niets te melden.

't Is wel een dag om hier weer eens naar te luisteren.

LE MORIBOND

In de bijna 21 jaar na het overlijden en de crematie van Boukje heb ik diverse begrafenissen en crematies bijgewoond. Die gebeurtenissen op zich doen me in het algemeen niet zo veel. Dat staat helemaal los van de overledene en de relatie tussen haar/hem en de nabestaanden en mij.

Gisteren heb ik weer een crematie bijgewoond. Afgelopen maandag overleed mijn buurman Richard Lobbes na een, gelukkig voor hem en zijn vrouw, niet heel langdurige ziekte. Hij werd 91 jaar. Dan bestaat de neiging om te zeggen: 'Dat is toch een mooie leeftijd.' Maar bestaat er wel een mooie leeftijd om te sterven? Mentaal was hij nog volledig bij de tijd. Fysiek was hij, vóór hij ziek werd, in een veel betere conditie dan ik. Hij vond het vreselijk om ziek te zien. Een van de sprekers memoreerde dat hij voordien zelfs nauwelijks paracetamol gebruikt had.

Het was een sobere plechtigheid, waarbij gesproken werd door o.a. zoons van Richard. Er was Griekse muziek (Richard en zijn vrouw gingen heel veel naar Griekenland), een Portugese fado. Een van de zoons zong aan het einde van de plechtigheid live mee met een opname van hemzelf en anderen waarbij ze een Hebreeuws lied zongen.

Wat me het meest aangreep was dat het lied Le Moribond. van Jaques Brel werd gespeeld. Dat maakte veel wakker. Bij de crematie van Boukje zei ik o.a.: "Kort voor haar overlijden zei Bouk nog, dat het lied "Le moribond", "De stervende", van Jaques Brel haar eigenlijk wel aansprak. In dat lied zegt de ster­vende: "Ik wil dat ze lachen, ik wil dat ze dansen, ik wil dat ze zich geweldig amuseren."

Dat Richard ondanks zijn hoge leeftijd nog geheel in het moderne leven stond bleek wel uit het feit dat er, overeenkomstig zijn wens, na afloop geen koffie met cake, maar een glas wijn (of jus) werd geserveerd.

INTEGER

De VVD heeft een integriteitscommissie. Misschien hebben andere partijen die ook wel, maar daar hoor je niet zo vaak van. Bij de VVD hebben ze die kennelijk wat vaker nodig. Ik begrijp het alleen niet zo goed. Welk beschaafd mens heeft een commissie nodig die hem/haar vertelt wat integer is en of zhij wel integer is? Dat wist ik als kind al.

Van die VVD-voorzitter wordt beweerd dat hij wel erg gemakkelijk een hoop geld heeft verdiend. Ik kan niet beoordelen of hij dat op een nette manier gedaan heeft. Ik weet wel dat 'juridisch correct', niet noodzakelijkerwijs hetzelfde is als 'moreel correct'. Ik weet ook dat veel mensen, als het om (wat extra) geld verdienen gaat de regeltjes (ook hun eigen regeltjes) wat soepeler hanteren. Niet alleen VVD'ers doen dat.

Ik ben niet het braafste jongetje van de klas, maar ik ben gelukkig opgegroeid in een omgeving, waarin geld, ook al was dat niet overvloedig beschikbaar, nooit een belangrijk onderwerp van gesprek was.

JEZELF

Het bezoek van de jarige koning en zijn schattige familie is de manier om de gemeente die je bestuurt of waarin je woont 'op de kaart te zetten'. Nog mooier wordt het, als je plotseling door iemand van de tv een microfoon voor de mond gehouden wordt en jij mag zeggen wat er nou precies zo geweldig aan jouw woonplaats is.

Natuurlijk gebeurde dat gisteren in Tilburg ook weer en er was een Tilburger die het uitstekend kon verwoorden. Tilburg was dan misschien niet zo'n mooie stad, MAAR: "Je kunt er wel jezelf zijn."

In Berkel-Enschot, Cadier en Keer, Cromvoirt en Goëngahuizen - om maar een paar buitenplaatsen te noemen - lukt het het je uiteraard van geen kanten jezelf te zijn. Ik heb me wel eens laten vertellen dat er zelfs Amsterdammers zijn die er wel eens moeite mee hebben.

De dichter De Génestet schreef ooit:
'Wees u–zelf!' sprak ik tot iemand;
Maar hij kon niet: hij was niemand.

Als die regels op jou van toepassing zijn, dan weet je nu waar je eens heen moet gaan.

HOERA!

Vind jij dit ook een van de mooiste vrije dagen van het jaar? Vind je het ook fijn voor de zoveelste keer te kunnen kijken naar een familie die, onder strenge beveiliging, door een daarvoor uitgekozen gemeente wandelt en daarbij naar allerlei folkloristische activiteiten of eigentijdse min of meer artistieke optredens kijkt.

Om de een of andere reden kunnen 'we' er geen genoeg van krijgen. Als elk land hebben we een staatshoofd nodig, maar waarom moet die eeuwenlang uit dezelfde familie komen? Beschikt die familie over bijzondere genen die ze zo geschikt maakt voor die functie? Waarom is de oudste altijd meer geschikt dan een van de volgende.

Uit een enquête van Eenvandaag onder zo'n 20.000 Nederlanders blijkt dat 70% van mening is dat Willem-Alexander "Weet wat er speelt in het land". Hoe weten ze dat? Hoeveel van die 14.000 mensen hebben hem ooit in levende lijve ontmoet en met hem gesproken om erachter te komen dat hij weet wat er speelt?

Bij 'De Speld' (Ik kijk er te weinig naar.) schreven ze: Willem-Alexander is weer stilzwijgend met een jaar verlengd. Nederland is namelijk opnieuw vergeten hem op tijd stop te zetten. Slordig.

En gisteravond was er natuurlijk dat interview. Ja, ik heb het helemaal gezien. Was er iets bijzonders aan? Volgens mij had je hetzelfde kunnen horen van bijna iedere willekeurige Nederlandse man die vandaag vijftig wordt. Die heeft geen broer verloren t.g.v. een lawine, maar misschien door een 'gewoon' verkeersongeluk. Zijn vader had mischien geen depresssie, maar kanker. Maar ja, we kunnen niet allemaal op tv geïnterviewd worden als we vijftig worden.

BEZET

Ik behoor, denk ik, wel tot de laatste generatie die nog de hele Duitse bezetting tijdens de Tweede Wereldoorlog heb meegemaakt. Echt veel herinner ik me er niet van. Ik was zes jaar oud op de dag van de bevrijding. Ik heb wel duidelijke herinneringen aan de Hongerwinter, het in de rij staan voor de gaarkeuken. Ik heb nog wel beelden van marcherende Duitse soldaten en groepen van de Jeugdstorm, de Nederlandse tegenhanger van de Hitlerjugend.

Net zoals in voorgaande jaren zie je deze dagen vóór koningsdag overal, ook in 'mijn' winkelcentrum, stukken straat met tape afgezet waarbinnen "Bezet" is geschreven. Nu lees ik in Het PAROOL: Een groep Amsterdammers is een actie begonnen tegen het gebruik van het woord 'bezet' om een stuk straat af te bakenen voor de vrijmarkt op Koningsdag. (...) Volgens de initiatiefnemers heeft 'bezet' in de week voor Dodenherdenking en Bevrijdingsdag een negatieve connotatie.

Ik heb zo'n flauw idee dat hier weer eens een groep mensen, die van 'na de oorlog' zijn, bezig is names anderen, bijvoorbeeld namens mij, iets negatiefs te (be)denken of te voelen en mij en anderen daartegen wil beschermen. Laat maar! Ik heb dat "bezet" al ontelbare malen gezien en echt, ik heb daar nog nooit een "negatieve connotatie" bij gehad. Ik heb geen negatieve connotatie bij het zien van bollenvelden, al heb ik tijdens de hongerwinter bloembollen gegeten. Ik schiet niet in de stress als ik bietsuiker gebruik, omdat ik tijdens de Hongerwinter vrij veel suikerbiet gegeten heb.

Ik word pas pissig als mensen gaan uitmaken wat ik zal denken of voelen. Als ik straks boodschappen ga doen zie ik weer vaak "bezet". Nou, en?