NEE

"Waarom vind ik het erg als nee nee is? Dat zei Mark Rutte afgelopen vrijdag in het Gesprek met de minister president bij NPO1. "Omdat het afbreuk doet aan de eenheid in Europa op een heel belangrijk onderwerp, namelijk onze positie tegenover Rusland (...) een land dat zich in toenemende mate met onze zaken wil bemoeien."

Misschien moeten we nog eens terugdenken aan oktober 1962. President Kennedy was toen bereid een (wereld)oorlog te riskeren omdat Rusland in de 'achtertuin' van de VS kernraketten had opgesteld.

Kijk eens naar het kaartje hieronder.

Die groene landen zijn NAVO-landen. Die liggen dus stuk voor stuk in de achtertuin van Rusland. Dat rode land is Oekraïne. Als dat land zich, door een associatieverdrag met de EU, hechter met 'het Westen' verbindt, is het eigenlijk niet zo vreemd dat Rusland zich daar wat ongemakkelijk bij voelt. Vergeet daarbij niet dat 12 NAVO-lidstaten (Albanië, Bulgarije, Estland, Hongarije , Kroatië, Letland, Litouwen, Polen, Roemenië, Slovenië, Slowakije en Tsjechië), als ze al niet tot de USSR behoorden, óf lid waren van het Warschaupact, óf in ieder geval communistisch waren.

Rutte haalde zelfs Aleppo erbij. Ik weet echt wel dat Rusland daar, samen met Assad vreselijke dingen doet. Ik weet ook wel dat Rusland de Krim heeft bezet en niet zo goed bezig is in een ander deel van Oekraïne. Maar niemand maakt mij wijs dat de USA en zijn bondgenoten (zoals wij) in het Midden-Oosten uitsluitend bezig zijn met het verdedigen van de democratie en het beschermen van de mensenrechten. Rusland gaat echt niet weg uit Syrië als Rutte ja zegt tegen het verdrag met Oekraïne.

Bij het referendum, waarbij de meerderheid van die paar stemmers "Nee!" zei, dacht niemand aan Rusland dat zich in toenemende mate met onze zaken bemoeide. Waarom haalt Rutte ineens de koude oorlog naar boven omdat hij niet weet hoe hij uit een politiek probleem (voor hem!) moet komen?  Bij dat referendum heb ik "Ja" gezegd, maar ik hoop van harte dat Rutte dit weekend geen meerderheid bij elkaar weet te sprokkelen.

VANDAAG

heb ik weer eens niets te melden.

LOGISCH

Toen RTL met de mededeling kwam dat ze geen Zwarte Pieten, maar 'schoorsteenpieten' in zijn programma's zou laten zien, waren er mensen die opmerkingen maakten in de zin van 'Waar bemmoeien ze zich mee?' en 'Daar gaat RTL helemaal niet over.'

Nu zijn er ook organisaties die publiekelijk Sinterklaas willen vieren, die met smart zitten te wachten op het eerste Sinterklaasjournaal van de NOS. Wat voor soort Pieten zullen daarin te zien zijn? Dan kunnen die organisaties ook zulke Pieten nemen. Hoezo? Is de NOS ineens de aangewezen instantie die bepaalt hoe Pieten eruit moeten zien?

Heeft de NOS mensen in dienst, een gespecialiseerd soort ethici, die precies weten welke kleur Piet nog net wel of net niet meer discriminerend is voor bepaalde bevolkingsgroepn? Eerlijk gezegd vind ik die schoorsteenpiet discriminerend. Die gaat er immers vanuit dat alle kindertjes in Nederland te stom zijn om te weten dat er nauwelijks meer huizen zijn die een schoorsteen hebben waardoor iemand zich naar hun woning kan laten zaken.

Die Sinterklaasfeestorganisatoren die zitten te wachten op het Sinterklaasjournaal  zijn naturlijk ontzettende lulhannesen. Ze durven geen verantwoordelijkheid te nemen voor zo'n simpele beslissing. 'Waarom hebben jullie voor die Piet gekozen?' 'Nou, dat hebben ze bij de NOS toch ook gedaan?' Ja, logisch.

INVLOED

In Goedemorgen Nederland van WNL werd gisterochtend verteld dat organisaties uit het Midden-Oosten door middel van geld invloed proberen te verwerven in ons land. Zo wordt bijvoorbeeld het Salafistische gedachtegoed hier verbreid.

Zoiets zouden wij natuurlijk niet doen. Wij maken geen geld over naar het Midden-Oosten om daar ons gedachtegoed te verbreiden. Wij sturen een aantal F16's. Daarmee kun je veel effectiever duidelijk maken hoe fijn het is te wonen in een democratisch land. Dat is in Afghanistan toch ook mooi gelukt?

FESTIVALS

"Zullen we binnen de EU en in verdragen met de US, Japan, Rusland en China afspreken, dat we allemaal binnen eigen land blijven?" Dat heb ik nergens gelezen, dat heb ik zelf geschreven en wel op deze plek en afgelopen zondag.

Gisteren schreef Het PAROOL al weer en voor de zoveelste keer over het massatoerisme in Amsterdam en de nadelen ervam. Ammsterdam zal veel fundamentelere maatregelen moeten nemen om de drukte in de stad te bolwerken, zegt burgemeester Eberhard van der Laan. "Maar de echte oplossing is nog niet gevonden."

Mijn gedachte om internationaal samen te werken was zo gek nog niet: Hij (Eberhard dus) kondigde aan dat Amsterdam de krachten wil bundelen met andere aantrekkelijke Europese steden, bijvoorbeeld om een front te vormen tegen een partij als Airbnb, die vorige week ineens concessies deed toen New York haar spierballen liet zien. "Misschien kunnen wij als Europese steden dezelfde massa organiseren als New York." De gemeente zal een conferentie organiseren met andere steden.

Hoeveel toeristen houd je nu tegen door  kamerverhur via AirBNB tegen te houden? We hebben net het Amsterdam Dance Event achter de rug. Dat was kennelijk een groot succes, maar het trok wel ruim driehonderdduizend bezoekers. Dat zullen echt neit allemaal Amsterdammers geweet zijn. In de zomermaanden ritselt het in Amsterdam van de festivals. Miss chien kan Eberhard daar iets aan doen.

STEMMEN

Het was een politieke noviteit: voor het luttele bedrag van twee euro voor twee maanden lid worden van de PvdA. Dan kon je meedoen aan de verkiezing van de lijsttrekker bij de verkiezingen op 15 maart 2017. In de Volkskrant las ik dat het toch wat anders ligt, want uit navraag van de krant blijkt dat mensen alleen voor een heel jaar lid kunnen worden. Ze moeten óf in een keer 24 euro betalen óf een machtiging voor een heel jaar uitschrijven. Bij de laatste optie kunnen ze wel kiezen om het bedrag maandelijks te betalen, twee euro per keer dus.

Voor iets onbelangrijks twee euro uitgeven is voor veel mensen nog wel te doen (Geintje!), maar vierentwintig euro? Ik schrijf "iets onbelangrijks" niet per ongeluk. Want waar zijn 'we' nou eigenlijk helemaal mee bezig?

Wat moet zo'n lijsttrekker de komende maanden nou helemaal doen? Met een bos rozen het lan in om die rozen uit te delen. Aan diverse domme tv-speletjes meedoen. Aan een aantal tv-debatten met lijsttrekkers van andere partijen meedoen. Waar hij ook komt, hij mag/moet het verkiezingspropagramma van de PvdA uitdragen en verdedigen. Dat verkiezingsprogramma is gisteravond aan het Nederlandse volk gepresenteerd. Wie van de kandidaten ook lijsttrekker wordt, hij zal dat programma moeten verdedigen. Daar wordt niets meer aan veranderd.

Waar gaat die lijsttrekkersverkiezingd dus helemaal over? Over vragen als: wie kan dat programma het beste verdedigen, wie is het beste in het onthouden en uitspreken van de teksten die de tekstschrijvers van de partij hebben geschreven, wie komt er het beste over, wie heeft het meeste charisma? Aboutaleb  natuurlijk! Maar ja, die doet niet mee. Na 15 maart 2017 zou de ledenvergadering of de ledenraad - weet ik veel wie daarover gaat - hem moeten royeren, wegens ontrouw aan de partij. Hij zou immers meer stemmen trekken dan Lodewijk Asscher. Als die slim is, zegt hij tegen Diederik: 'Jij deed het toch zo lekker vorige keer? Probeer het nog maar eens. Mag je de komende vier jaar oppositieleider worden.'

BEZORGD

Ik heb geen kinderen, maar ik begrijp wel dat ouders vaak bezorgd zijn over het wel en wee van hun kroost. Mijn broers en zussen en andere generatiegnoten wisten een belangrijk deel van de dag, als ze niet thuis of op school waren, niet waar hun kinderen waren, wat ze deden en met wie ze dat deden.

De generatie na de mijne had het al iets makkelijker. Ze gaven hun kind een mobieltje. "Dan kan het 'in gevl van nood' paps of mams bellen." Dat was een excuus, want de ouders wilden eigenlijk vooral zelf ieder moment kunnen vragen waar het kind was, met wie en wat ze uitvoerden.

De bezorgdheid van ouders kan ook wat ver gaan las ik in de Volkskrant. De 'paranoid parent' (een term van de Britse socioloog Frank Furedi) of helikopterouder ontwikkelde zich ergens in de jaren negentig. Het beeld spreekt voor zich: de helikopter die permanent boven het hoofd van het kind zweeft om elke vorm van dreiging af te wenden. Zo leert het kind nooit zijn eigen boontjes doppen.

Bij de term 'helikopterouder' zie je tegenwoordig al gauw ouders voor je die met een drone de gangen van hun kind volgen, maar dat kun je geen 24/7 volhouden. De veiligheidscultuur van ouders slaat te ver door, vindt filosoof Kathleen Gabriels. Aanleiding voor haar bezorgdheid: gps-trackers voor je kind. Zo'n gps-tracker kun je - ik citeer bol.com - "in de rugzak van je kinderen" stoppen. Als je niet veel meer dan € 50,00 voor zo'n tracker over hebt, heb je toch al een ruime keuze en niet alleen bij bol.com. De locatie van de tracker en dus van je kind kun je dan continu volgen op je smartphone. Je kunt zelfs regelen dat de tracker een signaal geeft als het apparaatje, dus je kind, buiten een bepaald gebied komt.

Gabriels pleit er wel voor die tracker in overleg met het kind in zijn/haar rugzak te plaatsen. Je wilt toch niet dat je kind het apparaat gaat ervaren als een elektronische enkelband?