FESTIVALS

"Zullen we binnen de EU en in verdragen met de US, Japan, Rusland en China afspreken, dat we allemaal binnen eigen land blijven?" Dat heb ik nergens gelezen, dat heb ik zelf geschreven en wel op deze plek en afgelopen zondag.

Gisteren schreef Het PAROOL al weer en voor de zoveelste keer over het massatoerisme in Amsterdam en de nadelen ervam. Ammsterdam zal veel fundamentelere maatregelen moeten nemen om de drukte in de stad te bolwerken, zegt burgemeester Eberhard van der Laan. "Maar de echte oplossing is nog niet gevonden."

Mijn gedachte om internationaal samen te werken was zo gek nog niet: Hij (Eberhard dus) kondigde aan dat Amsterdam de krachten wil bundelen met andere aantrekkelijke Europese steden, bijvoorbeeld om een front te vormen tegen een partij als Airbnb, die vorige week ineens concessies deed toen New York haar spierballen liet zien. "Misschien kunnen wij als Europese steden dezelfde massa organiseren als New York." De gemeente zal een conferentie organiseren met andere steden.

Hoeveel toeristen houd je nu tegen door  kamerverhur via AirBNB tegen te houden? We hebben net het Amsterdam Dance Event achter de rug. Dat was kennelijk een groot succes, maar het trok wel ruim driehonderdduizend bezoekers. Dat zullen echt neit allemaal Amsterdammers geweet zijn. In de zomermaanden ritselt het in Amsterdam van de festivals. Miss chien kan Eberhard daar iets aan doen.

STEMMEN

Het was een politieke noviteit: voor het luttele bedrag van twee euro voor twee maanden lid worden van de PvdA. Dan kon je meedoen aan de verkiezing van de lijsttrekker bij de verkiezingen op 15 maart 2017. In de Volkskrant las ik dat het toch wat anders ligt, want uit navraag van de krant blijkt dat mensen alleen voor een heel jaar lid kunnen worden. Ze moeten óf in een keer 24 euro betalen óf een machtiging voor een heel jaar uitschrijven. Bij de laatste optie kunnen ze wel kiezen om het bedrag maandelijks te betalen, twee euro per keer dus.

Voor iets onbelangrijks twee euro uitgeven is voor veel mensen nog wel te doen (Geintje!), maar vierentwintig euro? Ik schrijf "iets onbelangrijks" niet per ongeluk. Want waar zijn 'we' nou eigenlijk helemaal mee bezig?

Wat moet zo'n lijsttrekker de komende maanden nou helemaal doen? Met een bos rozen het lan in om die rozen uit te delen. Aan diverse domme tv-speletjes meedoen. Aan een aantal tv-debatten met lijsttrekkers van andere partijen meedoen. Waar hij ook komt, hij mag/moet het verkiezingspropagramma van de PvdA uitdragen en verdedigen. Dat verkiezingsprogramma is gisteravond aan het Nederlandse volk gepresenteerd. Wie van de kandidaten ook lijsttrekker wordt, hij zal dat programma moeten verdedigen. Daar wordt niets meer aan veranderd.

Waar gaat die lijsttrekkersverkiezingd dus helemaal over? Over vragen als: wie kan dat programma het beste verdedigen, wie is het beste in het onthouden en uitspreken van de teksten die de tekstschrijvers van de partij hebben geschreven, wie komt er het beste over, wie heeft het meeste charisma? Aboutaleb  natuurlijk! Maar ja, die doet niet mee. Na 15 maart 2017 zou de ledenvergadering of de ledenraad - weet ik veel wie daarover gaat - hem moeten royeren, wegens ontrouw aan de partij. Hij zou immers meer stemmen trekken dan Lodewijk Asscher. Als die slim is, zegt hij tegen Diederik: 'Jij deed het toch zo lekker vorige keer? Probeer het nog maar eens. Mag je de komende vier jaar oppositieleider worden.'

BEZORGD

Ik heb geen kinderen, maar ik begrijp wel dat ouders vaak bezorgd zijn over het wel en wee van hun kroost. Mijn broers en zussen en andere generatiegnoten wisten een belangrijk deel van de dag, als ze niet thuis of op school waren, niet waar hun kinderen waren, wat ze deden en met wie ze dat deden.

De generatie na de mijne had het al iets makkelijker. Ze gaven hun kind een mobieltje. "Dan kan het 'in gevl van nood' paps of mams bellen." Dat was een excuus, want de ouders wilden eigenlijk vooral zelf ieder moment kunnen vragen waar het kind was, met wie en wat ze uitvoerden.

De bezorgdheid van ouders kan ook wat ver gaan las ik in de Volkskrant. De 'paranoid parent' (een term van de Britse socioloog Frank Furedi) of helikopterouder ontwikkelde zich ergens in de jaren negentig. Het beeld spreekt voor zich: de helikopter die permanent boven het hoofd van het kind zweeft om elke vorm van dreiging af te wenden. Zo leert het kind nooit zijn eigen boontjes doppen.

Bij de term 'helikopterouder' zie je tegenwoordig al gauw ouders voor je die met een drone de gangen van hun kind volgen, maar dat kun je geen 24/7 volhouden. De veiligheidscultuur van ouders slaat te ver door, vindt filosoof Kathleen Gabriels. Aanleiding voor haar bezorgdheid: gps-trackers voor je kind. Zo'n gps-tracker kun je - ik citeer bol.com - "in de rugzak van je kinderen" stoppen. Als je niet veel meer dan € 50,00 voor zo'n tracker over hebt, heb je toch al een ruime keuze en niet alleen bij bol.com. De locatie van de tracker en dus van je kind kun je dan continu volgen op je smartphone. Je kunt zelfs regelen dat de tracker een signaal geeft als het apparaatje, dus je kind, buiten een bepaald gebied komt.

Gabriels pleit er wel voor die tracker in overleg met het kind in zijn/haar rugzak te plaatsen. Je wilt toch niet dat je kind het apparaat gaat ervaren als een elektronische enkelband?

HOOFDSTUK

Er wordt nogal vaak geschreven, zeker in de Amsterdamse krant Het PAROOL, over de toenemende drukte in de (binnen)stad en de negatieve neveneffecten daarvan. Gisteren las ik: Hiermee is het debat over massatoerisme in de stad toe aan een volgend hoofdstuk. (...) Marjolein Smit, politiechef in de binnenstad, kaartte het eerder deze maand aan in deze krant: sommige straten tellen meer passanten dan bewoners, met als gevolg dat de sociale ­cohesie onder druk staat.  Dat zegt sociaal geograaf Carla Hoffschulte, die als 'urban manager' van de Hogeschool van Amsterdam onderzoek deed naar de invloed van massatoerisme op de leefbaarheid in de stad.

Afgelopen jaar bezochten ­zeventien miljoen mensen de stad. De groei zet waarschijnlijk door. Prognoses lopen uiteen tot dertig miljoen in 2026. Op 1 januari 2016 telde de Amsterdamse toeristische sector in totaal 61.392 banen. Vergeleken met 2015 zijn er meer dan 4.000 banen bijgekomen, een groei van 8 procent.

Dus: 'gewone' bewoners vertrekken uit de binnenstad en huisjesmelkers kopen de panden op, maken er (illegale) hotels van of verhuren via AirBNB: meer tijdelijke dan vaste vaste bewoners en die tijdelijke bewoners trekken zich er niets van aan hoe de buurt eruit ziet. Die vervuilt en verloedert. Waarom vertrekken die 'gewone' bewoners? Ja, wat denk je? Die kunnen een heel mooie prijs voor hun woning maken. Als de vaste bewoners vertrekken, vertrekken ook de buurtwinkels. Die worden vervangen door ijswinkels of broodjeszaken, die vooral door toeristen bezocht worden.

Hoe vreselijk is dit alles, zou Olivier  Bommel zeggen. Maar wat doen die Amsterdammers zelf als ze naar een buitenandse stad gaan? Ik ben Amsterdammer en ging wel eens naar steden als Londen, Parijs, Madrid, Florence, Sevilla, Stockholm, Edinburgh en Berlijn. Ik wandelde door het centrum, bezocht restaurants of zaken waar je iets goedkoops kon eten of drinken. Ik deed daar, kortom, wat al die toeristen in Amsterdam doen. Er zijn slimme mensen die weten hoe ze daar geld aan kunnen verdienen.

Het is geen probleem meer van alleen bewoners en winkeliers in de binnenstad. Ook in De Pijp en Oost laat de drukte sporen na. "Voor je het weet, is het een probleem van de hele stad," zegt Hoffschulte. "We zitten in code oranje." Zullen we binnen de EU en in verdragen met de US, Japan, Rusland en China afspreken, dat we allemaal binnen eigen land blijven?

MIDDENKLASSE

Lodewijk Asscher, schrijft Trouw, verzet zich "tegen het oude denken waarin het zogenaamd goed is voor Nederland als de gewone man telkens maar onzekerder wordt", zei hij over de liberale plannen. "Dat is verraad van de middenklasse", aldus de man die lijsttrekker wil worden van de PvdA.

Ik dacht dat ik het politieke/maatschappelijke leven redelijk volgde, maar dat schijnt toch tegen te vallen. Zo wist ik niet dat hier en daar kennelijk gedacht wordt dat het goed is dat de gewone man telkens maar onzeker wordt en dat dat "het oude denken" is. Wie dachten dat dan en wanneer was dat? En zijn er dus nog steeds mensen die zo denken en, als ik Lodewijk goed begrijp, zijn dat liberalen? Dat zijn toch die mensen waar hij de afgelopen vier jaar zo hartelijk mee heeft samengewerkt?

Nu heeft Lodewijk dus doorgekregen dat hij - en met hem de PvdA - al die jaren de middenklasse heeft verraden. Dat is niet zo best, want bij die middenklasse moet de PvdA de komende verkiezingen haar stemmen halen. De liberalen, je mag ze ook VVD noemen, vissen in hetzelfde vijvertje en, zoals het er nu naar uitziet, met meer succes. Die hebben kennelijk nog niet door dat ze de middenklasse verraden hebben. Ik vraag me zelfs af of die middenklasse zelf zich wel verraden voelt.

Ik vraag me af of Lodewijk de klassen wel helemaal goed uit elkaar houdt en voor welke klasse de PvdA vroeger - ja, dat is lang geleden - op de bres stond. Ik ga niet zeggen dat de PvdA de onderste klasse verraden heeft. Ze is die klasse in de jacht op stemmen gewoon vergeten. Bij de middenklasse zijn meer stemmen te halen. Die moet je te vriend houden. Maar van oudsher voelt de middenklasse zich meer thuis bij de VVD, dan bij de PvdA, waarvan ze nog steeds denken dat die links is.

COPYCAT

Ik heb een hekel aan BN'ers met een levensbedreigende ziekte, bijvoorbeeld kanker, die daar uitgebreid en regelmatig in de media, dus ook in talkshows, verslag van doen en/of op bevraagd worden. Het is overigens ook een manier om van O(n)B(ekende)N(derland)er BN'er te worden.

Goed, dat gezegd zijnde, moet ik toch even iets kwijt. Trouwe lezers van dit blog weten dat ik drie goede vrienden heb die alle drie Jan heten. In de afgelopen twee maanden bleken twee van deze Jannen kanker te hebben. De ene heeft de ziekte van Kahler, de ander prostaatkanker. Eerstgenoemde heeft inmiddels bestralingen achter de rug, volgt nu chemotherapie, die weer wordt gevolgd door stamceltherapie. De ander wordt binnenkort geopereerd.

Aan die Jannen stuurde ik gisteren een e-mail met daarin de volgende tekst:

Het moet niet gekker worden. Het is echt niet zo dat ik per se hetzelfde (min of meer) wil meemaken als jullie. Ik heb ook nooit de rol van 'copycat' willen spelen. Maar toch: vanochtend was ik bij een dermatoloog die mij vertelde dat ik zeer waarschijnlijk een vorm van huidkanker had. Dat consult vond plaats in het gezondheidscentrum, maar aan het eind van de middag kon ik mij vervoegen in het BovenIJ Ziekenhuis, waar het melanoom, want dat was het, is verwijderd. Over tien dagen hoor ik nader, dan is er ook in het lab naar gekeken.

Het doet allemaal wel wat ironisch, bijna oneerlijk, aan. Als derde, binnen vrije korte tijd, in de rij hoor ik dat ik een vorm van kanker heb en als eerste word ik er, op de dag van de diagnose, van verlost. 31 oktober, als ook de hechtingen verwijderd worden, hoor ik of die 'verlossing' redelijkerwijs gezien voorgoed is.

Tenzij ik op 31/10 iets hoor wat vermeldenswaardig is, zul je mij niet meer horen over dat verwijderde melanoom.

O ja, bij die Jannen laat de prognose zich redelijk positief aanzien.  

ERFGOED

Zelfs op mijn leeftijd kom je af en toe een woord tegen dat je nog nooit eerder hebt gehoord of gelezen. Zo kwam ik gisteren in Trouw het woord 'dadererfgoed' tegen. Het gaat dan om historische gebouwen of andere objecten die doen denken aan duistere dingen uit ons verleden. Vlak na de oorlog vertikten sommige Utrechters het om over de Maliebaan te fietsen. De straat was besmet: er hadden NSB'ers en Duitsers rondgehangen die zich de statige villa's hadden toegeëigend. Nu fietsen er dagelijks honderden mensen over de laan. Ze hebben geen idee dat ze het voormalige stafkwartier van de Nederlandse SS passeren, en nog vijftien andere nazi-instituten.

Momenteel wordt de discussie tussen voor- en tegenstanders van het behoud van dadererfgoed gevoerd op één plek: een camping in Lunteren. Daar brokkelt naast de bungalows de 'Muur van Mussert' langzaam af. Vanaf een ingemetseld balkon hield Anton Mussert, voorman van de Nederlandse Socialistische Beweging (NSB), zijn 'hagespraken'. (NSB staat overigens voor Nationaal Socialistische Beweging.)

Ik kan me voorstellen dat iemand bepaalde plaatsen mijdt, omdat die onplezierige heinneringen oproept, bijvoorbeeld plaatsen die je met een verloren geliefde bezocht hebt. Ik heb daar geen last van. Ik kom in tegendeel graag op plaatsen die ik met Boukje bezocht heb, juist omdat ik daar mooie herinneringen aan heb. Ik ontmoet regelmatig een vrouw die als twee druppels water op Boukje lijkt: haar tweelingzus. Ik heb daar geen enkele moeite mee.