BEETJE

Gisteren kwam ik weer 'terug van weggeweest'. Mijn verblijf in Zwartewaal is grotendeels volgens plan verlopen. Alleen was er minder zon dan waarop ik gehoopt had. De camping beschikt niet over een kampwinkel, dus ik moest toch een keer boodschappen doen bij de AH in Brielle voor het ontbijt en de lunch. Het diner gebruikte ik dagelijks in het restaurant. Het was geen haute cuisine, maar de verhouding prijs/kwaliteit was zeer in orde.

Ik heb vele uren lezend doorgebracht, zo veel uren dat ik diverse malen mijn e-reader aan het infuus moest leggen. Het was weer van alles wat:

• horror: The Door to December van Dean Koontz;
• thriller: Triple van Ken Follett;
• non-fiction: Dirty Wars: The World is a Battlefield van Jeremy Scahill (over de Amerikaanse 'War on Terror'; ik kom daar nog wel eens op terug);
• een 'gewone' roman: A Little Life van Hanya Yanagihara.

'A Little Life' is vertaald als 'Een Klein Leven'. Als de vertaling van de titel symptomatisch is voor de hele vertaling, vrees ik het ergste. Is het dan niet gewoon een correcte, letterlijke vertaling?

De zinsnede 'a little life' wordt ergens in het verhaal gebruikt. Ik zeg niet waar, want dat zou een 'spoiler' kunnen zijn. In de betreffende passage zegt iemand tegen Jude, de hoofdpersoon: "you're with [.. .], you have to show a little life". (Onderstreping toegevoegd.) Het kan haast niet anders dan dat de auteur deze passage tot titel heeft gekozen, maar in de betreffende context zou "a little life", naar mijn mening, vertaald moeten worden als "een beetje leven" en dus ook in de titel. "Een klein leven" zou in die context nergens op slaan.

Het is trouwens bepaald geen klein leven dat in het boek beschreven wordt. Het gaat om het leven van de hoofdpersoon Jude en dat van zijn drie vrienden, met name zijn beste vriend Willem. Jude heeft een zeer traumatische jeugd achter de rug, maar weigert daarover met wie dan ook te spreken. De belangrijkste 'lijn' in het verhaal is dan ook dat toch stapje bij stapje de werkelijkheid van die jeugd duidelijk wordt. Dit geeft het verhaal een thrillerachtige spanning.

Het verhaal heeft ook wat smartlapachtige aspecten. Jude verwondt zichzelf regelmatig, wordt ook een keer door een homorelatie zwaar mishandeld, pleegt een keer niet succesvol suïcide, moet beide onderbenen missen na een amputatie i.v.m. een botontsteking en verliest zijn vriend (inmiddels levenspartner) Willem en een andere vriend en diens vrouw door een auto-ongeluk. Kortom, een ongelukkiger leven heb je nooit gezien.

Het verhaal gaat hoe dan ook over relaties. Tussen Jude en zijn voormalige professor rechten, die Jude, als hij (Jude) dertig is, adopteert. (Hij en zijn vrouw hebben eerder een zoontje op jonge leeftijd verloren.) Tussen Jude en zijn arts. En tussen de andere personen onderling. Van tijd tot tijd worden zowel Jude als de anderen als ik-figuur opgevoerd. Het duurt soms even voor je achter bent wie aan het woord is, maar het went gauw.

Het boek werd internationaal zeer positief ontvangen. In ons eigen land werd het zelfs DWDDrrrrr-boek van de maand! Bij bol.com las ik: "Ondanks de 700+ bladzijden in 10 dagen uitgelezen." Ik heb het in twee dagen uitgelezen, ook nog eens in het Engels. Beter kan ik het niet aanbevelen.

PAUZE

Zo langzamerhand ben ik wel al tien jaar aan het bloggen, elke dag maar weer, met zo nu en dan een korte onderbreking, maar ook wel eens met twee blogs tegelijk.

Het is, vind ik, tijd voor enige herbezinning,"Reculer pour mieux sauter", zoals de Fransen dat zo mooi zeggen. ("Een stapje terug doen, om beter te kunnen springen".)

Mijn eerstvolgende Beggartalk kun je lezen op zaterdag 6 augustus. Dan ben ik net terug van twee, ik hoop zonnige, weken in Natukreek.

ELEMENTARY

De Schotse arts Sir Arthur Conan Doyle (1859 -1930) heeft veel meer geschreven, maar is vooral bekend geworden door zijn verhalen over Sherlock Holmes  en zijn assistent dokter Watson. Zijn verhalen erover zijn nog altijd zeer leesbaar. In mijn boekenkast staan zeven boeken van zijn hand, waarvan vijf in Nederlandse vertaling, wat betekent dat ze ik al heel lang geleden heb aangeschaft, want al jaren lees ik uitsluitend Engels. Watson is de verteller in de meeste verhalen over Sherlock Holmes. Hij is lang niet zo slim en zijn vragen geven Holmes de gelegenheid zijn slimheid te tonen.

Diverse verhalen met Sherlock Holmes in de hoofdrol zijn verfilmd. Als tv-makers tegenwoordig zelf niet creatief genoeg zijn om iets origineels te bedenken, aarzelen ze niet een serie te maken met een hedendaagse Holmes en Watson in de hoofdrollen. Ik ben geabonneerd op Netflix en af en toe krijg je dan een e-mail waarin je op een film of serie wordt geattendeerd. Een paar dagen geleden werd ik geattendeerd op "Elementary". UIteraard schoot mij het gevleugelde woord te binnen: "Elementary, my dear Watson!" Die uitdrukking kom je overigens nergens bij Conan Doyle tegen.

In deze serie een opmerkelijke variant: Watson is hierin Joan Watson, een vrouw van gedeeltelijk Japanse afkomst. In dit verhaal heeft hij haar leren kennen omdat zijn vader haar heeft ingehuurd om hem te begeleinden nadat hij is afgekickt van zijn heroïneverslaving. Ergens heb ik gelezen dat ook de grote tegenstander van Holmes in de oorspronkelijke verhalen, dr. Moriarty ('The Napoleon of Crime') in deze versie een vrouw is.

De serie is gemaakt door CBS, uiteraard voor een Amerikaans publiek.  Dit is niet de eerste Amerikaanse "update", zoals ze het daar noemen, van Sherlock Holmes. Met een update heeft het natuurlijk niets te maken. Het is gewoon jatwerk, wat makkelijk kan, omdat er geen copyright meer rust op het werk van Conan Doyle. Is het nou puur gewoon gemakzucht, of willen de Amerikanen geen detectiveseries zien die niet in een grote Amerikaanse stad spelen, maar waarin wel bekende namen voorkomen?

In mijn jeugd was Havank een zeer populaire Nederlandse detectiveschrijver. Zijn hoofdpersonen waren de Parijse Commissaris Bruno Silvère en inspecteur Charles Carlier, alias de Schaduw. Volgens mij waren die verhalen beter dan die over de Cock, met C, O, C, K. Moet SBS of RTL de hoofdpersonen van Havank niet eens 'updaten' en naar Amsterdam halen?

STIL

Zouden er veel mensen zijn die het aandurven: geduren wel twee minuten hun mobiele telefoon uitzetten? Stel je even voor: twee minuten lang geen sms'jes lezen, geen whatsappberichten uitwisselen, geen volgende zet in Wordfeud zien, niet checken hoeveel likes jouw laatste Facebookbericht er zeer recent heeft bij gekregen. Dat is toch bijna onmenselijk? Toch durven het Nationaal Comité 4 en 5 mei en enkele grote telefoonproviders van de mobielbezitters te vragen op 4 mei, gedurende de Nationale Dodenherdenking, dus voor twee minuten hun mobieltje uit te zetten, dit om de mensen die serieus willen herdenken niet te storen.

Natuurlijk kunnen de telefoonproviders gedurende twee minuten hun netwerken plat leggen, maar dat doen ze niet, want iedereen moet zijn eigen beslissing kunnen nemen. Ja hoor, prachtig, maar waarom doen het Nationaal Comité en de providers dat beroep op iedereen? Omdat ze net goed als jij en ik weten, dat hele volkstammen het niet in hun hoofd halen eigener beweging gedurende twee minutenn off line te zijn. Vanuit de taxi zag ik gisteren hoe een fietser bijna tegen een auto aan knalde omdat hij druk bezig was met zijn mobieltje. Als zelfs levensgevaar iemand er niet van kan overtuigen dat het zinvol is dat mobeltje af en toe uit te zetten, waarom zou gewoon fatsoen dat dan doen?

BURGEMEESTER

De 'nachtburgemeester' kenden we al. Geen idee wat zo'n type allemaal verondersteld wordt te doen, maar ik had er wel eens van gehoord. Volgens Het PAROOL is er weer een nieuw soort burgemeester in de maak: de fietsburgemeester. Organisator ervan is CycleSpace. Op de website van die club staat te lezen: Cycle Space International Pty. Ltd. represents a collective of architects and urban designers with a grand scheme to make cycling the world’s mode of transport. Our mission is to optimise the mode of optimum benefit to our health, wealth and planet, and to dismantle the hegemony of car-centric planning that does more to hurt walking and public transport. The centrepiece of our enterprise is a new architectural and town planning paradigm, comparable in scope to Howard’s Garden Cities or Le Corbusier’s Ville Radieuse—only ours has taken more people and time to refine. Universities, 100+ senior students, peer reviewers, museums, large property developers and government agencies from around the world have contributed to our model with support, ideas and critique. This is not about setting unreachable targets, but imagining an ideal from which to work backward and forward—which is how urban design has always been practiced.

Het idee is dus sympathiek: het bevorderen van fietsverkeer in steden. Die fietsburgeeester wordt de komende twee jaar de schakel tussen de fietsers in de stad en de gemeente, "de stem van de fietser op het stadhuis", zegt Maud de Vries van CycleSpace donderdag. Ook in steden als Beijing, Sao Paolo, Chicago, Kaapstad en Warschau komt een fietsburgemeester. Elk jaar wordt er een conferentie georganiseerd, waarvan de eerste in Amsterdam en vervolgens in Arnhem en Nijmegen in 2017 tijdens VéloCity.

Als zo'n 'burgemeester' allerlei goede dingen tot stand kan brengen, dan weet ik er nog wel een paar: de Jeugdzorgburgemeester, de inburgermeester, de WMO-burgemeester.

FEESTMAAL

Het zal zo'n dertig jaar geleden zijn, dat ik voor 't eerst asperges at, op de traditionele manier, dus met ham en ei en een botersausje. Met een vriend had ik een paar dagen gewandeld in Zuid-Limburg. Op de weg naar huis besloten we  wat te eten bij Van der Valk. Het was het aspergeseizoen en ik besloot het eens te proberen. Na alle begeesterde verhalen over asperges, ('het witte goud', toch?), was ik nogal teleurgesteld. Ik vond het geen herhaling waard.

Gisteren was een soort feestdag en het leek me wel aardig eens gek te doen: ik zou weer eens asperges gaan eten en dit maal zelf bereide. Ik had dit recept van het Internet gehaald:

Asperges met ham en ei

Ingrediënten (voor vier personen)

• 2 kg asperges, geschild en houtachtige uiteinden verwijderd
• 6 eieren, hardgekookt, in stukken
• 100 g boter
• sap van ½ citroen
• 2-3 eetlepels verse peterselie, fijngesneden
• nootmuskaat
• 200 g gekookte ham, in plakjes

Bereiden

Breng in een grote pan water aan de kook. Kook hierin de asperges gedurende 10 minuten. Haal de pan van het vuur en laat de asperges nog 10 minuten in het water staan. Laat de asperges vervolgens uitlekken in een vergiet.

Wrijf de eieren met de bolle kant van een lepel door een grove zeef.

Smelt de boter in een pan en roer het citroensap erdoor. Breng op smaak met een beetje zout en peper.

Leg de asperges naast elkaar in een schaal, leg de kopjes allemaal aan één kant en schenk er een beetje botersaus over. Bestrooi het geheel met eikruim en peterselie en breng op smaak met een beetje zout, peper en nootmuskaat.

Drapeer de plakjes ham over de onderkant van de asperges en serveer de rest van de botersaus er apart bij.

Gisteren at ik dus voor het laatst asperges. Ik zeg niet dat ze niet te eten waren, maar het is me nog steeds volmaakt onduidelijk waarom zoveel mensen helemaal uit hun bol gaan, als het aspergeseizoen weer is aangebroken. Ze hebben volgens mij net zoveel smaak als aubergines. Die eet ik ook nooit.