NAMEN

Vraag me welke namen van Amsterdamse bruggen ik ken en ik kom niet gauw verder dan drie namen: de Magere Brug (maar die kent 'iedereen'), de Berlagebrug (omdat ik een kilometer daarvandaan ben opgegroeid) en de Wiegbrug (die is vlakbij mijn vorige woning in De Baarsjes). Hier vind je meer informatie over Amsterdamse bruggen, incl. een complete opsomming.

Waarom begin ik daarover? Omdat Het PAROOL erover begon. Ik heb nooit geweten dat er zoiets bestaat als een ­Basisregistratie Adressen en Gebouwen, maar vorige maand werden aan de ­Basisregistratie Adressen en Gebouwen door het ­college de officiële namen van 61 bruggen toegevoegd.

Het gemeentebestuur van Amsterdam schijnt er maar moeilijk mee te kunnen leven dat er wel 89 bruggen, van de ongeveer 2000, zijn die een 'officieuze' naam dragen, bijvooorbeeld een naam die buurtbewoners er in de dageijkse praktijk aan geven. De Artisbrug, de Stationsbrug, de Jan van Galenbrug: ze worden dan wel al tientallen jaren door iedereen zo genoemd, officieel is hun naam nooit vastgesteld.

Dan zijn er ook nog 'verwarrende' namen. Op basis van dat criterium vallen onder meer de Warmoesbrug af, die niet in de Warmoesstraat, maar in de Raadhuisstraat ligt. Of de Hemonybrug, die niet eens in de buurt van de Hemonystraat in De Pijp ligt, maar de Leidsegracht overbrugt ter hoogte van de Keizersgracht. Verwarrend inderdaad. (...) Amsterdam gaat de namen van 89 bruggen vervangen door een nummer. Ze voldoen niet aan de criteria die gelden voor de naamgeving. En regels zijn nu eenmaal regels.

Al die jaren dat ik in Amsterdam woonde en woon heb ik het uitstekend kunnen doen zonder diepgaande kennis van de namen van Amsterdamse bruggen. Als ik een niet-Amsterdammer de weg moet wijzen, zal ik in mijn advies nooit de naam van een brug verwerken, want die zegt hem/haar toch niets. "Een brug over' lijkt me voldoende.

Pas als er een nieuwe, geschikte naam voor de bruggen is gevonden worden ze als zodanig in de Basis­registratie opgenomen. (...) Maar er gloort nog een sprankje hoop voor de 89 bruggen wier namen dreigen te verdwijnen. De bureaucratische machinaties zouden namelijk niet compleet zijn zonder een heuse inspraakprocedure. En dus kunnen Amsterdammers die van mening zijn dat de officieuze naam van een brug toch behouden moet blijven tot 23 mei hun 'zienswijze' kenbaar maken.

Zou Amsterdam nog meer niet eerder onderkende problemen hebben waarmee gemeenstebestuur en bewoners zich geruime tijd bezig kunnen houden?

STOM

De kwaliteiten van Ronald Plasterk als microbioloog en geneticus (dat was hij voor hij de politiek in ging) kan ik uiteraard niet beoordelen. Als politicus en minister heb ik hem nooit zo sterk gevonden.

Ronald twittert ook wel eens, misschien wel vaak. Ik vermoed dat veel twitteraars hun tweetjes als 'tussendoortjes' beschpuwen. 'Effe gauw' een opmerking loslaten over iets dat je aandacht trekt, zoals je bij een gesprek aan de bar, of tijdens een feestje, ook wel eens een opmerking maakt zonder daar erg lang over na te denken. Zo'n opmerking zal ook vaak gauw vergeten worden.

Tweets verdwijnen niet zo maar. Die liggen geruime tijd vast, ergens op een server. Ze kunnen nog eens nagelezen worden. Ze kunnen doorgestuurd worden. Tweets van een politicus, zeker van een minister, worden iets nauwlettender gevolged dan die van de gemiddelde burger. Vooral journalisten zullen dat doen. Een goede politicus is zich daarvan bewust en zal daarmee rekening houden.

Ronald gaat als minister van Binnenlandse Zaken over (de kwaliteit van) het binnenlands bestuur. Hij zal dus met belangstelling het proces tegen voormalig wethouder Van Rey volgen. Over niet de meest belangrijke beschuldiging tegen Van Rey liet Ronald een tweet los. Stom, stom, stom! Immers, als politicus moet hij weten van de scheiding der machten, de wetgevende, uitvoerende en rechterlijke macht. Als minister, lid van de uitvoerende macht, mag hij zich nooit bemoeien met de rechterlijke macht.

Ronald had zich gestoord aan een opmerking van Van Rey tijdens het proces en wilde daarover 'effe gauw' een opmerking maken. Het kwam kennelijk niet bij hem op dat hij dat beter achterwege kon laten. Hij is geen geweldig politicus.

GEEN

Vandaag heb ik weer eens geen blogwaardige tekst bij elkaar kunnen schrijven.

DAM

Hoe je het ook wendt of keert, de Dam is, letterlijk en figuurlijk, het centrum van Amsterdam. Daar kun je dus lekker over zeuren en dat doen ze dan ook graag in Amsterdam. Ik volg geen buitelandse kranten, maar ik vraag me wel eens af of ze in, bijvoorbeeld, Brussel niet zo veel zeuren over hoe ze de Grote Markt nog aantrekkelijker kunnen maken, of in Londen over Trafalgar Square, of in Madrid over de Plaza Mayor. Ik noem maar een paar pleinen die voor de Dam echt niet onder hoeven te doen.

Het PAROOL gaf weer eens ruim baan aan ideeën over herinrichting van de Dam. Iemand stelt voor om het verkeer van Rokin naar Damrak ondergronds te plaatsen (tram, voetgangers, fietsers en auto's). Ook de Eggerstraat (X)-Kalverstraat verbinding moet van het plein verdwijnen, met desnoods een tunnel voor de tram. Zodat het hele gebied zoveel mogelijk ontlast wordt van verkeer. Ook de voetgangers moeten dus ondergronds. Is er dan nog iemand bovengronds om van die verkeersvrije Dam te genieten? Of worden er diverse webcams opgehangen en komt er ergens een plek waar je, op een groot scherm, de beelden van die webcams kunt bekijken?

Ook een interessant idee: verplaats het Nationaal Monument een stuk richting paleis. Stel je even voor: tunnels graven en het monument verplaatsen. Gezien het tempo waarin in Amsterdam zulke projecten worden uitgevoerd, is de Dam dan gedurende jaren een bouwput.

Het is eigenlijk verbazend dat niemand (nog?) heeft voorgesteld alle tramlijnen tussen Amsterdam Centraal en de Munt (4, 9, 14, 16, 24 en 25) op te heffen. De Noord-Zuidlijn loopt er immers al onderdoor.

Er was wel één goed idee: 'Het zou al helpen als de gemeente zou stoppen met dat gekke natuursteen. Je kunt nauwelijks met de fiets over de Dam heen, vanwege de bobbeltjes. Erger, je glijdt snel uit.' Op de fiets de Dam oversteken doete sterk denken aan de wielerwedstrijd Parijs - Roubaix die vooral bekend staat om zijn kasseienstroken.

BELASTING

Dat veel vuige kapitalisten en grote bedrijven voor belastingontwijking of -ontduiking de weg naar belastingparadijzen wisten te vinden, was natuurlijk al lang bekend. Nu blijken ook mkb'ers die route te kunnen vinden. Daarover werd in diverse tv-programma's nogal vergoelijkend gedaan. Zo breed immers hebben veel mkb'ers het niet. Dat geloof ik graag, maar wie niet veel verdient, betaalt ook niet veel belasting.

Ik zeg niet dat ik altijd met veel plezier belasting betaal, maar ik realiseer me wel altijd dat we er het nodige voor terugkrijgen. Oké, ook een hoop bureaucratie, maar dat mooie democratische gebeuren van dat referendum was niet mogelijk geweest, als de gezamenlijke gemeenten daar niet 42 miljoen euro aan belastinggeld voor uitgegeven hadden. We vinden het allemaal toch reuze fijn in een democratische rechtstaat en ook verder geen onaardig land te wonen? Daar moet je, ook financieel, wel wat voor over hebben.

Vind je het belastingregime in Panama, de Seychellen, de Cayman Eilanden of Andorra een stuk plezieriger? Rot dan op naar een van die landen, zoek daar een baan en 'geniet' van alle voorzieningen die ze daar leveren, maar blijf hier geen misbruik maken van allerlei zaken waarvoor je niet of nauwelijks betaalt.

VERNEUKT

Theodor Holman schrijft dagelijks een column in Het PAROOL. Gisteren schreef hij over het referendum. De column eindigt met: Gisteren won de dikke vinger naar de overheid: we kunnen niet meer zo makkelijk verneukt worden. 

Wat Theodor bedoelde te zeggen was waarschijnlijk dat 'we' ons niet meer zo makkelijk door de overheid laten verneuken. We laten ons net zo makkelijk verneuken door de betrokken democratische burgers van 'Geen stijl', 'Geen peil' en andere duistere clubjes.

FEEST

Thierry Baudet, die vóór het referendum was, tegen het Associatieverdrag en tegen de EU, maar een liefhebber van Geert Wilders en Donald Trump is, riep opgewekt: De democratische revolutie is begonnen.

Jan Roos, die het initiatief nam tot het referendum, maar later toegaf dat het hem helemaal niet om dat verdrag ging, maar om een uitspraak tegen de EU, riep: Feest voor de democratie.

Geert Wilders twittert: Als zo'n tweederde van de stemmers nee zegt is dat ook een motie van wantrouwen van het volk tegen de elite uit Brussel en Den Haag.

Ongeveer 2,5 miljoen Nederlanders van de 17 miljoen, oftewel zo'n 15% van de bevolking, hebben zich expliciet uitgesproken tegen dat verdrag en wellicht ook tegen de EU. Nu vinden regering en Tweede Kamer dat ze zich moeten houden aan de mening van die minderheid. Dat vinden de heren Baudet, Roos en Wilders een uiting van democratie. Als de democratie die kant op gaat, scheiden zich onze wegen.