PRIVACY

Hier in Nederland hoor je dat ook wel eens: 'Bescherming tegen terrorisme is belangrijker dan bescherming van de privacy.' Ook als het om het oppakken van pedofielen gaat, willen we regeltjes die we heel normaal vonden toen alles nog niet digitaal was (denk aan het briefgeheim), wel een beetje versoepelen. Als je gisteren naar Beatrice de Graaf hebt gekeken en geluisterd, heb je de oude beelden van Dries van Agt gezien, die naar aanleiding van de treinkapingen zei het onvoorstelbaar te vinden (of woorden van gelijke strekking) dat de overheid het telefoonverkeer van alle Molukkers zou gaan afluisteren, om zo tijdig te weten dat er weer een kaping gepland was.

In de Volkskrant las ik: De Amerikaanse president Barak Obama vindt dat smartphones toegankelijk moeten zijn voor de overheid. Hij riep vrijdag tijdens het South by Southwest festival in het Texaanse Austin op om mobiele telefoons op een zodanige manier te fabriceren dat dit mogelijk is. HIj vindt dat er een balans gevonden moet worden tussen rechten en risico's. Wanneer toegang tot persoonlijke gegevens nodig is om een terroristische aanslag te voorkomen of in het geval van belastingontduiking, dan moet het mogelijk zijn dat de overheid die gegevens kan inzien, meent de president. Hier zullen ook veel mensen dat een goed idee vinden. Ik behoor niet tot die mensen.

Ik heb hier al eerder geschreven dat naar mijn mening wetgeving er allereerst is om de burger te beschermen tegen een al te machtige overheid. Nu vrijwel iedereen een smartphone heeft kan de overheid desgewenst zien waar we geweest zijn, met wie we contact hebben gehad, wat we denken, wat we doen en wat we van plan zijn te gaan doen. Het meeste daarvan is allemaal in overeenstemming met de wetten van ons land, dus waarom zou de overheid dat niet mogen weten? Zo'n vijftig jaar geleden hield de overheid, via de BVD (de voorganger van de AIVD) bij wie er lid was of sympathie had voor de CPN. De CPN was een wettige organisatie met vertegenwoordigers in ons parlement, maar het was voor CPN'ers heel moeilijk, zo niet onmogelijk, een baan bij de overheid te krijgen. Neem van mij maar aan dat onze overheid nu al dingen over medeburgers bijhoudt, die ze helemaal niet mag bijhouden. Oké, dat zijn (potentiële) slechteriken, dat ben jij met de overheid eens.

We hebben nu nog (?) een redelijke nette overheid, maar stel je nou eens voor dat we een meerderheid in ons parlement krijgen die wetten aanneemt die een minder nette overheid zou kunnen gebruiken ten nadele van jou of die jij volledig verwerpelijk vindt?

Willen jullie meer of minder mensen met zorg- en huurtoeslagen  in dit land?
MINDER! MINDER!
Dan regelen we dat.

PROTESTEREN

Toen ik nog wat jonger was - en goed ter been - ging ik wel eens protesteren, vooral tegen kerncentrales en kernwapens. Ik heb einden gelopen, in de modder gekampeerd bij Dodewaard, traangas over me heen gekregen. Ja, toen moest je er nog wat voor doen!

Als je tegenwoordig meent ergens een misstand waar te nemen, maak je daar melding van op Facebook, kondig je aan welke actie je daartegen denkt te ondernemen en roep je anderen op steun te betuigen. Voor je het weet heb je genoeg steun verzameld voor een referendum.

Het dus dus heel makkelijk geworden om stem te geven aan je steun voor een actie. Een simpel klikje op je pc, tablet of smartphone is voldoende. Zo vonden meer dan 20.000 studenten het een prima idee tijdens de spits massaal gebruik te maken van de trein, om zo te protesteren tegen de plannen van de NS om ht treinreizen tijdens de spits door studenten  te ontmoedigen. In 'mijn tijd' zouden die studenten ook naar de stations zijn getogen, maar nu kwamen er in feite niet veel meer dan twintig van die ruim twintigduizend boze studenten opdagen. Protesteren is wel heel makkelijk geworden.

KLEUREN

Een wervende tekst bij bol.com:
Kleurboeken voor volwassenen
Dat kleuren weer helemaal hip is, is je vast niet ontgaan. Maar wist je dat er elke maand nieuwe kleurboeken uitkomen? En dat er ook verschillende thema's zijn zoals mandalakleurboeken en zentanglekleurboeken? Wij hebben alle kleurboeken voor je op een rij gezet, laat je snel inspireren door het enorme aanbod!

Het was mij dus volledig ontgaan, waarschijnlijk omdat ik niet in hippe kringen verkeer. Ik kwam hierop omdat in de Volkskrant de volgende kop zag:
Luxe kleurpotloden zijn nauwelijks aan te slepen

Het is al bijna anderhalf jaar dé manier om, binnen de lijntjes, te onthaasten. Kleuren is gemakkelijk, zo is het idee, het herinnert aan een onbezorgde kindertijd waarin de klok nog geen levens regeerde.

Ik vond in mijn kindertijd kleuren al een zeer onboeiende bezigheid. Dus als ik al zou willen onthaasten, is het inkleuren van bestaande tekeningen niet de bezigheid die ik zou uitkiezen. Gaan volwassen mensen dat nou doen omdat ze het echt leuk vinden, of omdat het hip, 'the thing to do' is? Dan zijn er ook nog mensen die bereid zijn € 250,00 neer te tellen voor een kleurpotlodenset met wel 108 verschillende kleuren.

Je hoeft het echt niet bij kleurpotloden te laten. Bij www.kleurboek-voor-volwassenen.nl zag ik:

Stiften & pennen voor volwassenen

Naast kleurpotloden voor volwassenen worden stiften en pennen voor volwassenen steeds populairder. Het kleuren met stiften vereist een andere discipline op het gebied van kleuren en geeft een compleet ander resultaat. Vaak horen wij dat de afwisselen van het gebruik van potloden en stiften voor volwassenen erg leuk is. Bekijk gerust ons assortiment stiften voor volwassenen en kleurboek voor volwassenen eens.

Het zal niet lang meer duren of ze gaan ons vertellen dat het inkleuren van kleurboeken voor volwassen 'kunst' is: iedereen is kunstenaar. Ik ben gelukkig niet zo gauw geïnspireerd.

HUILEN

DWDDrrrrr doet heel veel aan popmuziek en vaak op een zeer irriterende wijze. Zoals gisteren, toen aandacht werd geschonken aan het overlijden van 'de vijfde Beatle', Sir George Martin. Martin was niet alleen de producer van de Beatles, maar ook van veel andere popmusici en dat liet Matthijs even zien/horen: in een tijd van misschien één minuut hoorde je, en dat doet hij vaker, fragmenten van een stuk of tien bekende nummers. Je hoort dus een stukje van een nummer, dat smaakt naar meer, maar dan hoor je al weer het volgende nummer.

Goed, gisteren ging het dus (ook) over de Beatles en die hebben heel wat aardige nummertjes ten gehore gebracht. Vandaag wil ik zo'n nummer laten horen. Niet in een uitvoering van de Beatles zelf, maar een 'cover'. Soms zijn covers beter dan het oorspronkelijke nummer. Hier gaat het om 'When  my guitar gently wheeps' van George Harrison. Hij doet zelf wel mee, maar de 'hoofdrol' wordt gespeeld door de veel betere gitarist Eric Clapton.

Deze uitvoering vond plaats 1971, tijdens het 'Concert for Bangldesh'. Het was het eerste grote benefietconcert, ten behoeve van de bevolking van Bangladesh, die leed onder de gevolgen van een bevrijdingsoorlog, waarbij ze zich afscheidde van Pakistan, en van een tropische cycloon. Er waren honderdduizenden slachtoffers. Ik heb de film van het concert destijds gezien in de Cineac in de Reguliersbreestraat. Later kocht ik de daarvan gemaakte dubbel-lp en nog weer jaren later de dvd, die ik nog wel eens afspeel.

0

Vandaag heb ik niets te melden.

SERIE

Onlangs ging bij Netflix, waarnaar ook in Nederland veel gekeken wordt, het vierde seizoen van 'House of Cards' van start, de serie over de Amerikaanse politicus Franis Underwood. Bij EenVandaag kwam de vraag aan de orde: in hoeverre komt de inhoud van de serie overeen met de werkelijkheid van de Amerikaanse politiek?

Het is moeilijk voorstelbaar dat een lid van het Huis van Afgevaardigden, die zelfs niet terugdeinst voor moorden op een medecongreslid en op een journaliste het tot president weet te brengen. Ik denk echter dat het politieke handelen, zoals dat in de serie beschreven wordt, niet ver van de werkelijkheid af ligt.

In mijn boekenkast staan zo'n zeventig boeken over Amerikaanse politiek en geschiedenis. Daaronder bevinden zich vier dikke delen (er komt nog een vijfde deel) van een biografie van Lyndon B. Johnson,  de opvolger van John F. Kennedy. (The Years of Lyndon Johnson van Robert Caro.) De boeken beschrijven gedetailleerd en uitvoerig de wijze waarop Johnson politiek bedreef. Als je daaruit de indruk krijgt dat politiek een smerig spelletje is, althans voor sommige politici is, dan zit je niet ver van de waarheid.

Ik heb de eerste drie seizoenen van 'House of Cards' gezien en was zeer geboeid. Tijdens het kijken bedacht ik vaak dat de serie leek op een verfilming van, dan wel 'gebaseerd was op' die biografie van Johnson. Ik ben eens gaan googelen en kwam zo op de 'creator' van de serie, Beau Willimon, een schrijver voor toneel en film. In een artikel van Wikipedia las ik: In interviews during the writing and filming of season 2 showrunner Beau Willimon said he had drawn inspiration for the series from a variety of sources including Robert Caro's The Years of Lyndon Johnson.

Mocht je ook 'House of Cards' al gezien hebben, of er naar gaan kijken en je vraagt je af 'Zou het echt zo gaan in de politiek?' Het lijkt er wel heel erg op.

HALTE

We zijn het er allemaal wel over eens, dacht ik, dat ouderen zo lang mogelijk zelfstandig moeten kunen leven. Ik mag mezelf inmiddels wel tot die ouderen rekenen en ik kan nog redelijk zelfstandig mijn gang gaan. Ik heb huishoudelijke hulp, maar die heb ik voornamelijk omdat ik een bloedhekel heb aan huishoudelijke karweitjes. Ik betaal die hulp dan ook zelf.

Belangrijk onderdeel van de zelfstandigheid is het zonder hulp van derden kunnen deelnemen aan het maatschappelijk verkeer, bijvoorbeeld door gebruik te (kunnen) maken van het openbaar vervoer. Binnen de Stadsregio Amsterdam, waarin over het openbaar vervoer beslist wordt, is afgesproken dat op een afstand van maximaal 250 meter van een verzorgingshuis een halte van het openbaar moet zijn.

Er was ooit een een tramhalte van lijn 3 op de hoek van de Ceintuurbaan en de Amsteldijk. Daar stond ooit ook de rooms-katholieke Willibrorduskerk. Wegens gebrek aan belangstelling is die afgebroken. In de plaats daarvan kwam het Amstelhuis, waar oudjes verblijven, die dus een tramhalte lekker dichtbij hadden. Hadden, ja, want, schreef Het PAROOL, Het GVB sloot de tramhalte Amsteldijk al in december 2014, omdat er te weinig in- en uitstappers zijn. Een woordvoerder van het vervoerbedrijf zegt dat per stop gemiddeld 1,8 in- of uitstappers werden geteld. "Dat staat niet in verhouding tot het aantal doorgaande reizigers. Reistijd is voor ons bedrijf een belangrijke factor in het aanbieden van aantrekkelijk vervoer." (...) Nu moeten de bejaarde bewoners van het complex aan de Ceintuurbaan twee- tot driehonderd meter lopen naar de haltes aan de Van Woustraat.

Dat de tram toch vaak op die hoek bij de Amsteldijk moet stoppen vanwege een rood stoplicht maakt kennelijk niet uit. Bovendien heeft het GVB een goed bureaucratisch excuus, namelijk dat het Amstelhuis officieel geen verzorginshuis is: het zijn losse appartementen met ondersteuning voor mensen ouder dan zeventig jaar. Ja, hoe ver moet je gaan met de ondersteuning van ouderen, die niet in een verzorgingshuis wonen? Een woordvoerder van het vervoerbedrijf zegt immers:  Reistijd is voor ons bedrijf een belangrijke factor in het aanbieden van aantrekkelijk vervoer.

Die oudjes met hun rollator kunnen de reistijd behoorlijk verlengen voor de jongere passagiers. Laat ze lekker naar de Van Woustraat lopen.