BURGERMOED

Ik kende die term nog niet: 'burgermoed', maar Trouw had er een artikel over. Maatschappelijk en bij justitie is er voor die burgermoed sinds een jaar of tien wel meer begrip. Medewerkers van Albert Heijn die een winkeldief in elkaar sloegen konden op sympathie rekenen, prins Bernhard betaalde hun boete. De vrouw die op een tasjesdief inreed kreeg bijval, net als recent de juweliersvrouw in Deurne die twee overvallers doodschoot. Politici braken een lans voor mensen die zelf optreden tegen geweld. Zij voeden daarmee de publieke opinie ten gunste van de burgermoed. Nu moet die burgermoed zich ook in de trein gaan manifesteren, wanneer NS-personeel agressief wordt bejegend.

De Stichting Maatschappij en Veiligheid liet uitzoeken of burgers kunnen worden ingezet bij het vergroten van de veiligheid in het openbaar vervoer. De conclusie op basis van het rapport 'Burgermoed als oplossing voor onveiligheid in het openbaar vervoer?' is duidelijk. Ja, een bijdrage van burgers is redelijk en mogelijk. Burgers hebben een eigen verantwoordelijkheid voor veiligheid, en die kunnen ze waarmaken als zij maar geleerd hebben hoe ze moeten handelen. Dat kunnen ze volgens voorzitter Pieter van Vollenhoven in een halfuurtje leren.

Mocht ik ooit zo'n geval van agressie in de trein, of ergens op straat, meemaken, dan heb ik natuurlijk een goed excuus om mij daarin niet te mengen. Het kan tot fysieke inspanning leiden, maar na enkele ogenblikken sta ik al naar adem te happen. Los daarvan ben ik nooit erg sterk geweest, dus ik ben nooit in staat geweest een agressief persoon onder de duim te houden.

Het is dus makkelijk voor mij om te zeggen: 'Ik zou wel willen optreden, maar ik kan het niet.' Maar zou ik werkelijk het lef hebben? Pieter van Vollenhoven heeft makkelijk praten: volgens mij maakt hij niet veel gebruik van het openbaar vervoer en hij zal ook niet vaak alleen over straat gaan. Ik zal het maar eerlijk zeggen: 'Ik ben blij dat ik een goed excuus heb.' Gelukkig heb ik ook nog nooit van dichtbij zo'n geval van agressie meegemaakt. We moeten ook niet doen alsof het voortdurend en overal voorkomt.

ROKJES

Gisteren was het de eerste echt mooie dag van 2015 en prompt werd er weer alom gepraat en geschreven over 'rokjesdag'. Filmer Johan Nijenhuis, las ik bij nu.nl, maakte van de gelegenheid gebruik om met de verborgen camera 'sfeerbeelden' te schieten in het Vondelpark en op het Museumplein. Die sfeerbeelden zullen onderdeel gaan uitmaken van de film 'Rokjesdag'. Rokjesdag gaat over diverse singles die op de eerste mooie lentedag samenkomen tijdens een kookworkshop in Amsterdam. De film telt vijf verschillende verhaallijnen waarvan er vier op 'rokjesdag' tot een hoogtepunt komen. Deze foto illustreerde het artikel:

Ik neem aan dat in de film, die rond deze tijd in 2016 te zien zal zijn, veel van deze beelden zullen voorkomen. De regisseur was eerder verantwoordelijk voor kaskrakers als Costa, Verliefd op Ibiza en Toscaanse Bruiloft. Volgens mij zijn dat geen films die je als filmliefhebber per se gezien moet hebben.

Als je googelt met 'rokjesdag' krijg je nog meer foto's als die hierboven te zien. Gaat het nu alleen om de benen, of vooral om de stille hoop op 'net iets meer'?

Ik ben gisteren maar kort buiten geweest, even heen en weer naar AH. Ik heb er niet op gelet, maar het is me ook niet spontaan opgevallen dat er meer rokjes werden gedragen dan tijdens de voorgaande dagen.  En ik begrijp ook niet waar al die opwinding en (mannelijke) verwachting toe dienden. We hebben nog een halve lente en een hele zomer te gaan, waarin het best nog eens een paar dagen mooi weer zou kunnen worden. Dan valt er veel meer vrouwelijk schoon te zien en mogelijk te bewonderen. Die rokjesdag kunnen we dus best missen.

VERANTWOORDELIJK

Wat fijn voor Sjaak Rijke en zijn omgeving dat hij onverwacht bevrijd is uit de gevangenschap waarin hij ruim drie jaar gehouden werd door Al Qaida in Mali. In een video die in november opduikt, is hij geëmotioneerder dan ooit. 'Ik hou mijn regering verantwoordelijk voor elk leed dat mij overkomt.' Dat las ik in de Volkskrant. Hoezo is de regering verantwoordelijk? Heeft die hem naar Mali gestuurd? Toen Rijke en zijn vrouw voor een 'droomreis' naar o.a. Mali vertrokken, gold voor dat land een negatief reisadvies.

Het echtpaar hield een logboek van zijn reis bij op het Internet. 'Al Qaida zou hier zitten. We hebben geen idee of het waar is, of gewoon een manier om links en rechts om een beetje geld af te troggelen voor hun 'bewaking'', schreef Tilly. Sjaak vond alle waarschuwingen, ook ter plekke, 'een beetje onzin'.

Sjaak heeft drie jaar ruim de tijd gehad om na te denken over de vraag wat hij bij een volgende reis zal doen naar een land waarvoor een negatief reisadvies geldt. Zal hij dat weer als 'een beetje onzin' betitelen en toch gaan? En als hem dan weer iets naars overkomt, is dan weer de regering verantwoordelijk?

O ja, het kan natuurlijk zijn, dat Sjaak door zijn ontvoerders werd gedwongen te zeggen dat de regering verantwoordelijk was. Dan heeft hij nu alle vrijheid dit even recht te zetten.

EED

Vanaf 1 april jl. moeten niet alleen de bestuurders en de commissarissen van banken, maar alle medewerkers een eed afleggen: 

• Ik verklaar dat ik mijn functie als bankier integer en zorgvuldig zal uitoefenen.
• Ik zal een zorgvuldige afweging maken tussen alle belangen die bij de bank betrokken zijn, te weten die van de klanten, de aandeelhouders, de werknemers en de samenleving waarin de bank opereert.
• Ik stel in die afweging het belang van de klant centraal en zal de klant zo goed mogelijk inlichten.
• Ik zal mij gedragen naar de wetten, de reglementen en de gedragscodes die op mij als bankier van toepassing zijn.
• Ik zal geheim houden wat mij is toevertrouwd.
• Ik maak geen misbruik van mijn bancaire kennis.
• Ik zal mij open en toetsbaar opstellen en ik ken mijn verantwoordelijkheid voor de samenleving.
• Ik zal mij inspannen om het vertrouwen in het bankwezen te behouden en te bevorderen.
• Ik zal zo het beroep van bankier in ere houden.

Op de website van de Rijksoverheid lees ik: Met de uitbreiding van de reikwijdte van de bankierseed worden verdere stappen gezet voor een integere en beheerste bedrijfsvoering bij banken.

Een wethouder zegt in de eed/belofte die hij/zij bij zijn/haar ammbtsaanvaarding aflegt, o.a. het volgende: Ik zweer (beloof) dat ik getrouw zal zijn aan de Grondwet, dat ik de wetten zal nakomen en dat ik mijn plichten als wethouder naar eer en geweten zal vervullen. Wat lees ik nu op de website van Elsevier? Wethouder Idzerd Lautenbach (CDA) van de gemeente Buren is dinsdag opgestapt. De bestuurder heeft eigenhandig een collegevoorstel gewijzigd, de paraaf van een ambtenaar vervalst en het voorstel vervolgens in het college gebracht. Dat schrijft de gemeente Buren op haar website. Woensdag doet de gemeente aangifte tegen Lautenbach. Volgens De Gelderlander wordt hij beschuldigd van valsheid in geschrifte. Voormalig gedeputeerde Hooijmakers van Noord-Holland werd onlangs veroordeeld voor ambtelijke corruptie, valsheid in geschrifte en witwassen. Hij heeft ooit ook zo'n soort eed of belofte afgelegd.

Wat ik maar zeggen wil: zijn regering en parlement werkelijk zo naief dat ze denken dat (het massaal afleggen van) die 'bankierseed' ertoe zal leiden dat de banken weer braaf al dagene zal doen wat de klanten, de aandeelhouders, de werknemers en de samenleving van ze verwachten?

RISICO

Ik heb geen kinderen. Ik heb dus geen duidelijk inzicht in de risico's die ze lopen en ik weet niets van de bezorgdheid die je kunt voelen, wanneer je kind buiten je gezichtsveld is, bijvoorbeeld op weg naar en van school of bij gewoon buiten spelen. Waar anders dan in de VS zijn ze op dit gebied weer eens volledig doorgedraaid? Ik las daarover in de Belgische krant 'De Standaard'. De kop boven het artikel zegt al veel: Een kind alleen op straat? Bel 911! (911 is de Amerikaanse 112.)

De Amerikaanse kinderbescherming beschuldigt Alexander en Danielle Meitiv van verwaarlozing, omdat ze hun kinderen Rafi (10) en Dvora (6) alleen naar de bibliotheek en speeltuin laten gaan. ‘Dat kinderen buiten moeten zijn, is in de VS een revolutionair idee geworden.’ De Meitivs zijn hooogopgeleide mesen die goed verdienen. Ze wonen buiten Washington, D.C., in een buurt waar veel soortgenoten wonen, geen achterstandswijk dus.

De kinderen Rafi (10) en Dvora (6)hebben als ze zonder hun ouders buiten zijn een geplastificeerd kaartje bij zich. ‘Ik ben niet verdwaald’, staat erop. ‘Mijn ouders weten waar ik ben. Als u met mijn moeder wilt praten, kunt u haar op dit telefoonnummer bereiken.’ ‘Ik heb die kaartjes gemaakt,’ zegt moeder Danielle Meitiv, ‘omdat volwassenen hen dagelijks op straat aanspreken.’ Voorbeeld: De kinderen zijn door hun vader naar een speelplaats gebracht op 1,5 km van hun huis. Ze gaan lopend terug naar huis. De route loopt via een voetpad langs een drukke weg, Georgia Avenue. Toen ze halfweg waren, merkte een automobilist de kinderen op. Hij belde het alarmnummer 911, twee politieauto’s met zwaailichten rukten uit en reden de kinderen klem. De kinderen werden thuisgebracht, begeleid door de agenten en een medewerker van de gealarmeerde kinderbescherming. Alexander moest een verklaring tekenen, waarin hij beloofde dat hij de kinderen geen moment meer uit het oog zou verliezen. Pas daarna vertrokken ze.

De kinderbescherming heeft Danielle en Alexander vorige maand formeel berispt wegens ‘verwaarlozing’. Het echtpaar is in beroep gegaan, maar kan in het ergste geval de ouderlijke macht kwijtraken. (...) Amerikanen zijn voortdurend bezorgd over hun kinderen. Overal dreigt gevaar: een kind kan een ongeluk krijgen, verdwalen, stikken in een pinda, lage rapportcijfers halen, of een enge ziekte krijgen. Het ergste scenario: een kind kan ontvoerd worden door een vreemde. Het is een angst die voortdurend gevoed wordt door populaire opvoedingsblogs en nieuwsprogramma’s met maar één boodschap: uw kind is niet langer veilig. (...) Staten hebben regels vanaf welke leeftijd een kind thuis alleen mag zijn, dus niet eens buiten. Maryland, waar de familie Meitiv woont, is mild: 8 jaar. In Illinois mag een kind pas vanaf zijn veertiende alleen thuis zijn.

We zijn hier gewend om allerlei Amderikaanse gewoonten en gebruiken over te nemen. Ook hier wordt nogal eens de indruk gewekt dat het niet zo veilig is op straat. Als er dan echt iets aan de hand is laten de overheid en andere instanties het afweten. Gisteren werd een man tot 18 jaar gevangenisstraf veroordeeld, omdat hij zijn verstandelijk gehandicapte stiefdochter (20) had doodgeslagen. Het gezin stond bekend als 'probleemgezin' en niet minder dan zevenentwintig (27!) instanties hielden zich ermee bezig. Er scheen alleen nogal een gebrek te zijn aan enige coördinatie.

Je kunt, zoals in de VS, de gekste regeltjes bedenken  en de vreemdste ideeën hebben, maar worden onze kinderen daar echt veel gelukkiger van?

EXOOT

Af en toe zie ik er vanuit mijn huiskamer een voorbij vliegen: een halsbandparkiet.

Deze exoot - hij hoort hier helemaal niet 'in het wild' voor te komen - is al geruime tijd, zo ongeveer sinds de zeventiger jaren van de vorige eeuw, een veel geziene gast in Amsterdam en omgeving. Over de herkomst doen allerlei verhalen de ronde. Een van de bekendste is dat een oud vrouwtje een paartje dat zij thuis had in het Vondelpark zou hebben losgelaten. Dat is volgens een artikel in Het PAROOL niet waarschijnlijk: Een enkel paar­tje kan broeden tot het een ons weegt, zegt stadsecoloog Remco Daalder, maar voor het ontstaan van een gezonde populatie zijn minstens enkele tientallen mannetjes en vrouwtjes nodig. Volgens de laatste telling vlieger er in Amsterdam momenteel zo'n vierduizend halsbandparkieten rond.

Een mogelijke verklaring schuilt in de aanwezigheid van een grote kolonie halsbandparkieten op een steenworp afstand van het Vondelpark in die jaren, namelijk op de zolder van het gebouw van het Amerikaanse bedrijf Sperry Remington op de Overtoom 263-271. (...) In 1977 werd het bedrijf opgesplitst en verhuisden de nieuwe onderdelen naar Zaandam en Woerden. Sloothaak (oud-medewerker van het bedrijf): 'Ik ben er niet bij geweest, maar ik vermoed dat bij de ontruiming de ramen van de zolder zijn opengezet. De vogels vangen was onmogelijk.'

Weer wat geleerd.

TEST

Omdat het nu eenmaal Pasen was, had Het PAROOL croissants laten testen van tien verschillende producenten/leveranciers. Een goede croissant is niet te groot, niet te klein, niet te luchtig, vol boter, maar niet te vet, krokant, maar niet zo dat je met een mond vol schilfers zit.

Hoe zinnig is het testen van croissants? Je kunt ze lekker vinden, maar je kunt heel goed zonder, als je je een gewone boterham of broodje kunt veroorloven. Voor mij is een croissant letterlijk 'gebakken lucht'.

Als beste croissant (in Amsterdam) kwam uit de bus die van het Vlaamsch Broodhuys. Wat moet je met die wetenschap? Dat Broodhuys bevindt zich in de Constantijn Huygensstraat, dichtbij de Overtoom. Toen ik nog op de Geuzenkade woonde kocht ik daar wel eens brood, want het kostte me minder dan tien minuten om daar te komen. Als ik nu een keer de lekkerste croissants zou willen eten, zou ik echt geen uur (heen en terug) gaan fietsen om ze bij het Broodhuys te gaan halen. Evenmin zou ik zo'n reis maken voor 'de beste oliebol' of 'de beste haring', die ook elk jaar opnieuw getest worden. Wie doet er eigenlijk iets met zulke tests?