Ophef

Het leidde tot enige ophef in de media: een interview met Diederik Samsom  in de Telegraaf. Dat interview volgde op nogal onverwachte uitspraken van Diederik via de radio over proefboringen naar schaliegas in in ons land. Kort daarna komt er bij deze krant een telefoontje binnen van de woordvoerder van Samsom. Of er gelegenheid is om langs te komen bij Diederik. Even later ontvangt een breed lachende Samsom, een van de architecten van Rutte II, twee verslaggevers. Hij is alleen in zijn werkkamer, waar hij naar eigen zeggen vandaag maar ’enkele minuten’ is bezig geweest met het dossier schaliegas. Toch is dat de reden van het gesprek. Waar de PvdA eerst nog proefboringen opperde voor het winnen van deze energiebron, maakt Samsom ineens bekend dat schaliegas ’volstrekt onnodig’ is. „De PvdA vindt dat we dit niet gaan doen op basis van de kennis die ik over dit onderwerp heb.” (...) Wanneer Samsom gevraagd wordt of zijn heldere standpunt met de provinciale verkiezingen te maken heeft, slaat de vlam onherroepelijk in de pan. „Verkiezingen hebben er geen MOER mee te maken!” briest hij.

De komende maanden heeft zo'n beetje elke uitspraak van zo'n beetje elke politicus iets te maken met de verkiezingen die in maart gehouden worden, zeker de uitspraken van politieke leiders. Ergens tegen zijn kan winst opleveren, dat heeft Diederik wel gezien bij de SP. „Ik ben OOK maar een mens. Ik ga iedere dag naar mijn werk om het land BETER te maken!” Dat is bewonderenswaardig, zeker, maar om daar ineens een punt van te maken als het om schaliegas gaat. Als sociaaldemocraat had hij zich beter kunnen profileren op het gebied van, ik noem maar eens wat, de ZORG.

Met zijn standpunt over schaliegas loopt Diederik coalitiepartner VVD behoorlijk voor de voeten. Niks mis mee, maar dat had hij beter kunnen doen toen het over de participatiemaatschappij ging.

Poeder

Veertig jaar geleden, in 1974 dus, draaide hier in Nederland de film 'Soylent Green'. Uit de 'International Movie Database citeer ik: "In 2022, Earth is overpopulated and totally polluted; the natural resources have been exhausted and the nourishment of the population is provided by Soylent Industries, a company that makes a food consisting of plankton from the oceans."

In de Nieuwe Revue las ik een artikel onder de kop Poedermiljonair. (...) In de Verenigde Staten van Amerika bedenkt een jongeman genaamd Rob Rhinehart het goedje Soylent. Een poeder waar alle aanbevolen dagelijkse voedingsstoffen inzitten. Je hoeft er alleen wat water bij te gooien en klaar is je maaltijd.

Gelukkig beschikken we in ons land over Joey van Koningsbruggen: Niet alleen succesvol zakenman, maar ook oudkunstenaar en ex-drugsdealer met een passie voor literaire sexverhalen. Hij neemt het idee over, maakt zijn eigen poeder, met zijn eigen samenstelling en noemt het Joylent. Hij krijgt schrijver en BN'er Ronald Giphart zo gek enthousast te reageren op een reclamefilmpje op zijn (Joey's) Facebookpagina.

De samenstelling van een portie voor één dag ziet er als volgt uit:

nutrients

calories	2108	kcal	105%	RDI
carbohydrates	262	g	105%	RDI
of which sugar	30	g
protein	126	g	100%	RDI
fat	56	g	102%	RDI
saturated	9	g
monounsaturated	17	g
polyunsaturated	23	g
omega-3 fatty acids	4.6	g	300%	RDI
omaga-6 fatty acids	20	g	120%	RDI
fiber	30	g	107%	RDI
soluble	5.1	g
insoluble	6	g

vitamins

vitamin A	3000	IU	100%	RDI
vitamin B6	2.4	mg	183%	RDI
vitamin B12	2.4	µg	100%	RDI
vitamin C	90	mg	108%	RDI
vitamin D	600	IU	100%	RDI
vitamin E	22	IU	112%	RDI
vitamin K	128	µg	107%	RDI
thiamin	3.3	mg	280%	RDI
riboflavin	1.8	mg	143%	RDI
niacin	18	mg	116%	RDI
folate	454	µg	114%	RDI
pantothenic acid	5.34	mg	107%	RDI
biotin	56	µg	187%	RDI
choline	600	mg	109%	RDI

minerals

calcium	1	g	100%	RDI
chloride	2.3	g	100%	RDI
chromium	35	µg	100%	RDI
copper	0.9	mg	100%	RDI
iodine	150	µg	100%	RDI
iron	22.2	mg	250%	RDI
magnesium	420	mg	100%	RDI
manganese	6.8	mg	340%	RDI
phosphorus	1.48	g	212%	RDI
potassium	3.5	g	100%	RDI
selenium	58	µg	105%	RDI
sodium	1.5	g	100%	RDI
zinc	11	mg	106%	RDI

Ik weet niet zo goed wat ik hier nu weer van moet vinden. Het lijkt me geen oplichterij. Dat poeder zal ongetwijfeld zijn samengesteld zoals hierboven weergegeven, want dat moet simpel te controleren zijn. Het is ook niet duur: een portie voor één dag kost €1,72 - € 2,00, afhankelijk van het aanta porties dat je in één keer aanschaft. Er worden geen ongeloofbare beloftes gedaan, alleen dat alle benodigde voedingsstoffen erin zitten en dat je tijd bespaart, omdat je geen boodschappen hoeft te doen en niet hoeft te koken. (Alleen water toevoegen en je hebt iets wat op een milkshake lijkt.) Ik kan me voorstellen dat er mensen zijn die dit poeder beschouwen als een afslankmiddel, al wordt het niet als zodanig aangeprezen.

Als dit spul had bestaan in de tijd dat ik voettochten door Lapland maakte en voor minimaal twee weken eten in mijn rugzak moest meesjouwen, had ik zeker overwogen hier wat van mee te nemen.

Deze maand wordt er 100.000 euro omgezet. Ongelooflijke bedragen voor een bedrijfje dat krap een half jaar bezig is. Als ik een Amerikaan was, zou ik nu zeggen: What's the catch?

Schrijven

Ik heb nog leren schrijven met een kroontjespen. In de straat waarin wij toen woonden was een (openbare) lagere school. Daar leerden ze nog schrijven met een griffel op een lei. Ik was stiekem een beetje jaloers op die kinderen. Toen we het schrijven enigszins onder de knie kregen, moesten we leren 'schoonschrijven', dus zo netjes en mooi mogelijk. Dat deden we in een speciaal daarvoor gemaakt schrift. (De titel van deze methode was: 'De Nieuwe Lopende Hand'.) Bovenaan de pagina stond een voorbeeldzin, die je daaronder, tussen de lijntjes, diverse malen moest naschrijven. Eén zo'n voorbeeldzin heb ik altijd onthouden: "Na het eten van ooft (fruit) moet men geen water drinken". Ik heb nog altijd geen idee of dat, diëtistisch gezien, een zinnige regel is.

Op de kweekschool was 'schrijven' een apart (examen)vak. Ik heb geleerd met diverse pennen diverse lettertypen, waaronder gotisch schrift, te schrijven. 'Bordschrijven' was uiteraard ook belangrijk. Hoe dan ook, ik was behoorlijk bedreven in het schrijven en bij het onderwijzersexamen kreeg ik voor dit vak dan ook, jawel, een 8.

Schrijven is natuurlijk niet alleen techniek, het is vooral inhoud. Ook daarom vind ik schrijven leuk. Het is geen toeval dat ik nu al zo'n acht, negen jaar dagelijks een 'stukkie' schrijf. Sinds ik  in 1968 bij de Ziekenfondsraad ging werken en tot ik op 1 april 2000 de Provincie Zuid-Holland verliet, bestond mijn dagelijks werk ook voor een belangrijk deel uit schrijven. Dat waren uiteraard allemaal 'ambtelijke' teksten. Ik vond het altijd een uitdaging juist die ambtelijke teksten in zo begrijpelijk mogelijk Nederlands te schrijven.

Bij de Ziekenfondsraad en de Haagse ziekenfondsen, waarvoor ik later werkte, schreeef ik mijn teksten met de hand. Die werden dan later door een secretaresse of de 'typekamer' op papier of stencil getypt. Bij de provincie Zuid-Holland mochten 'interne' teksten niet meer met de hand geschreven worden. Iedere ambtenaar die geacht werd te schrijven kreeg een vrij goedkope typemachine. 'Uitgaande' brieven en andere teksten werden door de typekamer verwerkt. Op een gegeven moment werden al die goedkope typemachines nog vervangen door een goedkoop soort elektrische machines.

En toen kwam de computer en sindsdien heb ik nauwelijks meer met de hand geschreven, af en toe nog een lijstje van de boodschappen die ik moest doen. Ik had, mede dankzij de kweekschool, een zeer goed leesbaar handschrift. Als ik nu nog eens iets schrijf, zoals dat booschappenlijstje, kan ik soms mijn eigen handschrift niet meer lezen.

Vroeger was ik gek op pennen. Zowel in Amsterdam, in de Kalverstraat, als in Den Haag, in de Passage, had je een pennenwinkel van Akkerman, waar je de mooiste (en duurste) pennen, zowel vulpennnen als ball points, kon krijgen.  Ik kon daar lang voor de etale staan. Ik heb nog altijd de gouden ball point van het merk Cross, die ik ooit als verjaardagscadeau van Boukje heb gekregen. Die is dun en toch tamelijk zwaar. Ik vraag me wel eens af, waar ik nog een nieuwe vulling kan krijgen, als de huidige leeg is.

Markt

Een cultureel publieksevenement met internationaal karakter in een winterse ambiance in de binnenstad van Amsterdam. Zou jij daar meteen op afkomen, als je de daarover las, in Het PAROOL bijvoorbeeld? Het wordt georganiseerd door de Stichting Wintertime Rembrandtsquare'.

Wat nou 'cultureel'? Het is gewoon een markt, met ambulante handel voor toeristen, zoals je het hele jaar door en zeker 's zomers door heel Europa kunt aantreffen: mutsen en hoedjes, Italiaanse worst, halfedelstenen, sieraden, honing en waskaarsen in fraaie vormen, Franse kaasjes, stroopwafels en bijenhoning.

De organisatoren hadden iets heel anders in gedachten. Die dachten aan een lint van het Centraal Station tot het Rembrandtplein. Maar ja: De - veel grotere - markt vorig jaar op het Damrak kreeg veel kritiek, met smalende opmerkingen over platte commercie en smakeloze blokhutten. De match van de kermisexploitanten en de stad leek niet gelukkig.

Amsterdam is al aantrekkelijk genoeg voor heel veel toeristen uit binnen- en buitenland. Markten zijn er ook ruim voldoende. Waarom moet er steeds weer allerlei extra flauwekul georganiseerd worden?

CORRECT

In het PS van Het PAROOL van zaterdag stond een artikel met een beoordeling van een nieuw restaurant aan de Amsteldijk: Een nieuwe hotspot in De Pijp, de 'Americano Bar & Kitchen'.

Een opmerkelijke passage in het artkel vond ik deze: De stijl van de zaak is chic en klassiek. Verwacht geen hippe industriële uitstraling, maar netjes gedekte tafels en correcte service. Als er in Amsterdam-Noord weer iets nieuws geopend wordt, wordt dat bijna steevast aangeduid als 'hip'. Dan mag je dus geen "netjes gedekte tafels" en "correcte service" verwachten, want die zijn kennelijk niet hip. Nu zal het mij worst wezen of de uitstraling industriëel is, of de tafels netjes gedekt zijn, maar een min of meer correcte service weet ik wel op prijs te stellen.

O, ja nog iets: Op de verhoging bij de fraai vormgegeven bar kan geborreld worden met fingerfood. Fingerfood, noemden we dat vroeger niet gewoon een borrelgarnituur? Waarschijnlijk moet je er meer voor betalen als het "fingerfood" heet.

Urilift

Weet jij waar het woord in de titel van dit blog op slaat? Ik kende het ook nog niet tot ik in Het PAROOL  een artikel las onder de kop: Verzinkbare urinoirs blijven ondergronds na ongeluk Weteringschans. Een urilift is dus een verzinkbaar urinoir.

Een van de aardige aspecten van Amsterdam vind ik dat je er, zeker in het centrum, behoorlijk veel urinoirs aantreft. Als ik een keer nodig moet, weet ik er moeiteloos een te vinden. Hier zie je er een.

Dezde 'krul' - zo worden ze vanwege hun vorm genoemd - bevindt zich op het Kleine Gartmanplantsoen, op een steenworp afstand van Paradiso, de plek waar het ongeluk met die urilift zich voordeed. 


Het (ongeluk) zou gaan om een medewerker van het bedrijf dat de zogenoemde uriliften beheert. Het urinoir schoot onverwacht met een flinke vaart omhoog terwijl er nog een scooter op het dak geparkeerd stond.

De tweewieler werd gelanceerd en landde vervolgens bovenop de man, die met ernstige verwondingen aan de buik naar het ziekenhuis is overgebracht. Wat het ongeluk heeft veroorzaakt, is niet duidelijk.

"Het betere is soms de vijand van het goede." Iemand zal eens gedacht hebben: 'Zo'n krul is eigenlijk geen gezicht in het straatbeeld. Dat moet anders. Onder de grond met het urinoir.' Ja, mooi, maar hoe weet iemand in hoge nood dat er zoiets in de buurt is? Een scooterbezitter wist kennelijk ook van niets, want anders zou hij zijn scooter er niet bovenop geparkeerd hebben. En zoals ik hiervooral schreef: vlak in de buurt staat al zo'n ouderwetse, maar o zo handige krul.

Stekkeren

Omdat ik geen kinderen heb grootgebracht en geen kleinkinderen heb en mijn eigen jeugd ver in het verleden ligt, weet ik niet zo goed (meer) wat kinderen leuk vinden.

Een tv-commercial van Mitsubishi voor de Mitsubishi Outlander PHEV X-line  begint met beelden van een schoolklas. De juf vraagt de kinderen voorbeelden van goed omgaan met het millieu. Er zijn al twee voorbeelden gegeven: 'TV uitzetten' en 'Kort douchen'. Dan komt 'Wouter' met 'stekkeren'. Juf heeft geen idee wat hij bedoelt.

In het volgende beeld zie je Wouter in in de Mitsubishi van paps stappen. Na een tijdje vraag Wouter aan paps: "Mag ik stekkeren?" Als de auto gestopt is blijkt de Mitsubishi Outlander PHEV X-line een elektrische auto te zijn. Met stekkeren bedoelt Wouter dat hij de stekker van de auto in het stopcontact mag steken.

Je kunt mij veel wijsmaken, maar niet dat een normaal kind van basisschoolleefttijd, zeg groep 7 of 8, het boeiend, leuk of spannend vindt een stekker in een stopcontact te steken. Het huis waarin hij woont sterft van de apparaten met stekkers. De meeste, TV, koelkast, magnetron, om er enkele te noemen, zijn constant met het elektriciteitsnet verbonden, maar zijn Xbox, zijn smartphone zal hij toch van tijd tot tijd moeten stekkeren. Al zij waarschijnlijk zeggen dat hij het apparaat moet opladen. Het woord stekkeren zal hij naar alle waarschijnlijkheid niet kennen. Officieel bestaat het woord niet. Het komt niet voor in de Woordenlijst Nederlandse Taal (het Groene Boekje).