Sukkel!

Het is in Amerika een bekende uitspraak die aan diverse personen wordt toegeschreven: "There's a sucker born every minute." (Er wordt elke minuut een sukkel geboren.) Onder professionele oplichters wordt een zogenaamde 'sukkellijst' gehanteerd. Recentelijk besteedde 'Opgelicht?!' of 'Radar' - dat weet ik niet precies meer - er aandacht aan en ik las er ook over in het Brabants Dagblad. Je komt op die lijst, als je veel geld hebt en nog meer wilt hebben en er dus intrapt als een crimineel je een aantrekkelijk ogende belegging voorhoudt en er vervolgens met jouw centen vandoor gaat. Een beetje sukkel is al gauw tienduizenden euro kwijt.

Nederlanders die gisteren een brief van de Autoriteit Financiële Markten (AFM) op hun deurmat vonden, moeten zich zorgen maken.

Zij staan op een zogeheten ‘sukkellijst’ van 750 landgenoten die vatbaar zijn voor beleggingsfraude door zogeheten boiler rooms. Het is voor de eerste keer dat AFM een dergelijke lijst -‘de term sukkellijst komt niet van ons’ - in handen krijgt. De betrokkenen wordt op het hart gedrukt niet in zee te gaan met boiler rooms. Dat zijn criminele organisaties die mensen het hoofd op hol brengen met gehaaide verkooppraatjes over schitterende rendementen. Het gaat echter om beleggingen in nepaandelen van bedrijven die aan niet gereguleerde beurzen staan. De koers van die aandelen wordt door de criminelen gemanipuleerd. „Ze zoeken mensen uit met veel vermogen of ondernemers die geld hebben na de verkoop van hun bedrijf. Vergis je niet, er staan ook advocaten en notarissen op de lijst. Het zijn niet de domsten die er in trappen,” zegt woordvoerder Marcel Proos van AFM. Wie er op de lijst staan, wil hij niet zeggen. Hooguit wil AFM kwijt dat de lijst bijvangst is uit crimineel onderzoek.

Natuurlijk ben ik tegen elke vorm van crimineel gedrag, maar het lukt me niet enig medelijden te hebben met deze sukkels. Ik heb namelijk het idee dat dit soort sukkels, die geen ander doel voor ogen hebben dan nog rijker te worden dan ze al zijn, voor een belangrijk deel verantwoordelijk zijn voor de financiële crisis waarin we een aantal jaren geleden terecht kwamen. Oplichters op de schaal van die boiler rooms kunnen alleen maar bestaan dankzij sukkels die liever niet door hard, eerlijk werk, maar slapende rijk willen worden. Ze kunnen weten dat die "schitterende rendementen" in de harde werkelijkheid maar weinig voorkomen. Als ze het luchtje dat eraan zit niet willen ruiken, verdienen ze geen andere naam. SUCKER!

Cadeau

Op 18 oktober jl., Boukjes zeventigste geboortedag, maar niet verjaardag, schreef ik hier dat ik mezelf een cadeau had gegeven. Er moest alleen nog aan gewerkt worden. Eergisteren werd me verteld dat de werkzaamheden waren afgerond en gisteren heb ik het opgehaald. Het is een armband. Waarom een armband?

Voor Boukjes vijftigste verjaardag had ik een sieraad laten ontwerpen door een Haagse edelsmid. Het hing aan een halsketting en zag er ongeveer zo uit:

Dat gele was goud, het grijze bewerkt zilver; het groene steentje was een toermalijn.

Na Boukjes overlijden wilde ik het sieraad niet ergens in een laatje laten liggen. Door dezelfde edelsmid heb ik het in een armband laten verwerken, die ik elke dag droeg.

Een aantal jaren geleden bracht ik de jaarwisseling door bij mijn zus in Weesp, samen met mijn andere zusje. Op Nieuwjaarsdag ging ik naar huis. Toen ik bij Amsterdam Centraal op tram 13 stond te wachten, realiseerde ik me ineens dat ik de armband niet meer om had. Er zat een sluiting aan die naar mijn mening nauwelijks toevallig kon los gaan en alleen een heel slimme zakkenroller zou hem ongemerkt kunnen losmaken. Maar ik was hem wel kwijt en dat vond ik heel erg. Ik huil niet zo gauw, maar toen wel.

Misschien had ik die armband opnieuw kunnen laten maken, maar dat voelde niet 'echt'. Toch wilde ik wel weer een nieuwe, naar Boukje 'verwijzende', armband, maar hoe zou die eruit moeten zien? Ik zat er niet dagelijks over te dubben, maar af en toe had ik wel een idee, dat ik een tijdje later weer verwierp. Tot ergens in afgelopen september. Toe kreeg ik een idee dat me na een tijdje nog beviel. Ik ging googelen op 'edelsmid' en 'Amsterdam-Noord' en kwam zo terecht bij Barbara van Schajik. (Dat is geen typefout, zo schrijf je die naam echt, met ji.) In goed overleg kwamen we tot een definitief ontwerp.

En zo ziet hij er dus uit:

(De foto's zijn door Barbara gemaakt.) 

De armband is van zilver, het portret van Boukje is, computergestuurd, in wit goud gegraveerd. Het blauwe steentje is een saffier, het gele korund (familie van de saffier, of eigenlijk is de saffier lid van de familie korund, waartoe ook de robijn behoort).

Ik ben heel blij met mijn nieuwe armband, want hij is precies geworden wat mij voor ogen stond, met dank aan Barbara.

Verhuizen

Nee, ik ga niet opnieuw onverwacht verhuizen. Het PAROOL had een artikel dat mij terug deed denken aan mijn jonge jaren, de jaren zestig van de vorige eeuw. De grootste boekhandel van Nederland, Scheltema, verhuist na veertig jaar terug naar het Rokin. De winkel vertrekt in de eerste helft van 2015 vanaf de huidige plek aan het Koningsplein naar het nieuwe onderkomen. Scheltema komt pal naast de uitgang van de toekomstige Noord-Zuidlijn te zitten. (...) Scheltema huisde van 1885 tot 1975 ook al op het Rokin, toen nog onder de naam Scheltema & Holkema's Boekwinkel.

Ik heb gedurende de jaren '65 - '68 bij Schel en Hol, zoals wij het noemden, gewerkt en met heel veel plezier. Het enige wat tegenviel was het salaris. In die jaren werd de Wet op het minimumloon ingevoerd. Dat betekende voor mij een salarisverhoging.

Schel en Hol was een wetenschappelijke boekhandel, gespecialiseerd in medische boeken. Dat leverde veel klandizie op van medische speicialisten in het Binnengasthuis dat vlak daarbij was gevestigd. Het Binnengasthuis was het Academisch Ziekenhuis van de Universiteit van Amsterdam. Met het Wilhelmina Gasthuis fuseerde het later tot het AMC. Ook veel medische studenten kwamen hun studieboeken aanschaffen bij Schel en Hol. September, begin van het academisch jaar, was daarom altijd een zeer drukke maand.

Toen ik begon bij Schel en Hol was het nog usance dat bestelde boeken gratis bezorgd werden, binnen de grachtengordel door een al wat oudere man op een transportfiets, daarbuiten per post. In 'mijn tijd' werd besloten de bezorgkosten door te berekenen aan de klanten. Dat leidde tot een storm van protesten. Veel vaste klanten waren medisch specialisten en wat verdienden die nou helemaal?

De winkel zat op de hoek van het Rokin en een steeg naar de Kalverstraat. Ook aan die zijde waren er etalages. We hebben een keer die etalages vol gelegd met 'winkeldochters', waarvan we er nog aardig wat verkocht hebben.

Op het Rokin, dichter bij de Munt, bevond zich nog een goede boekhandel, Urbi et Orbi, die zich specialiseerde in boeken over filisofie en religie. Daar werkte een zeer fraaie verkoopster, op wie ik hevig verliefd was geworden en met wie ik bijna dertig jaar zeer gelukkig ben geweest. Ik kwam er overigens pas achter dat zij daar werkte, nadat ik haar, bij een feestje op Texel, had ontmoet. Wij lunchten altijd samen bij een coffeeshop op het Rokin, waar toen nog geen soft drugs, maar koffie verkocht werd.

Omdat de salarissen nogal laag waren, was er aan het eind van het geld vaak nog een hoop maand over. Mijn collega's en ik haalden dan geld uit de kassa. Niet stiekem, we prikten ergens een briefje op met onze naam en het bedrag. De boekhouder verzamelde die briefjes en verrekende de bedragen met het salaris. We begonnen elke nieuwe maand dus sowieso met een financiële achterstand. Een lichte compensatie werd gevormd door het feit dat wij boeken konden kopen met een korting van 30%. Aan de omvang van mijn boekenvoorraad is dat nog altijd te merken. Vooral ook omdat Boukje tot 1974 in de boekhandel bleef werken.

Als Schel en Hol eenmaal verhuisd is en de Noor-Zuidlijn functioneert eindelijk, zal ik er weer vaker komen. Ik woon immers vlak bij het beginpunt van die lijn. Ik rijd er met mijn scoormobiel naartoe, rijd ermee de metro in en stap bij Schel en Hol voor de deur weer uit. Is die Noord-Zuidlijn toch nog ergens goed voor.

Positief

Gisteren had ik een mevrouw op bezoek van de MOzaak. Zij gaat de gemeente adviseren over mijn aanvraag voor een scootmobiel. Zij vroeg uiteraard naar mijn fysieke toestand en de reden voor mijn aanvraag. Ik heb de vragen naar waarheid beantwoord. Zij zei dat ze de gemeente positief zal adviseren. Natuurlijk is dat, benadrukte zij voor alle zekerheid, een advies, de gemeente beslist, maar meestal werd haar advies gevolgd.

Ik vermoed dat het al 2015 zal zijn voor ik daadwerkelijk op vier wieltjes zal voortkarren, maar ik kijk er vol verwachting naar uit.

Allergie

In een column in de Volkskrant lees ik dat over een maand ieder restaurant over ieder gerecht moet vermelden of er pinda, noot, gluten, lactose, vis, ei, soja, schaaldier, weekdier, selderij, mosterd, sesamzaad, sulfiet of lupine in zit. Verandert de kaart daarvoor te vaak, dan moet er altijd iemand aanwezig zijn met een allergie-diploma.

Ik heb natuurlijk mazzel dat er, voor zover ik weet, geen enkel voedingsmiddel of -supplement is waarvoor ik allergisch ben en kan in een restaurant alles bestellen wat me lekker lijkt. Maar zo langzamerhand ga ik me toch afvragen hoe ver we willen gaan met onze regelgeving. Bij mij is ooit allergie voor katten, honden en paarden vastgesteld. Een paard kom ik zelden tegen, maar in de lift in de flat, waarin ik woon kom ik wel eens een hondje tegen. Een medebewoner kom ik wel eens tegen met een kat aan een riem. In het openbaar vervoer worden ook wel eens honden meegevoerd. Moet dat allemaar maar mogen?

Allergieën bestaan al wat langer dan dan al die theorieën die je tegenwoordig kunt lezen over wat je wel en niet moet eten. Iemand die allergisch is voor selderij weet dat en zal dus geen bak snert bestellen, want de kans is groot dat er knolselderij in zit.De meeste mensen met een allergie zulen daar, neem ik aan, zelf wel op letten.

Als het over te veel vet, zout en suiker gaat, beperkt de overheid zich tot het gevn van adviezen en voorlichting, waar een groot deel van de bevolking niets mee doet. Waarom ineens wel die strenge regels voor pinda's, noten en lupine?

Achterban

Tot voor kort kenden maar weinig mensen de Tweede Kamerleden Kuzu en Öztürk. Ze waren vooral bekend bij hun eigen achterban: Nederlanders van Turkse afkomst. De PvdA zette ze graag op de kandidatenlijst voor de Tweede Kamer, want dat leverde veel 'Turkse' stemmen op.

Kuzu en Öztürk bedrijven, (schrijft de Volkskrant) zoals meer allochtone Kamerleden, een manier van politiek die in Nederland ongebruikelijk is: dicht bij hun eigen achterban, waaraan zij zich ook verplicht voelen. Ze kwamen in het nieuws toen ze uit de PvdA-fractie en uit de partij werden gezet vanwege hun kritiek op de het integratiebeleid van minister (en partijgenoot!) Lodewijk Asscher. Tegen de fractiediscipline ingaan ligt gevoeilig bij vrijwel alle partijen in ons parlement en zeker bij partijen die de regeringscoalitie vormen.In feite ben je geen volksvertegenwoordiger, maar een partijvertegenwoordiger. Het volk kan kiezen uit mensen die door partijen op hun lijstje zijn gezet. Je kunt je als individu kandidaat stellen, maar ik geef je niet veel, eigenlijk helemaal geen kans.

Op de NOS-website lees ik: Het partijbestuur (van de PvdA) wil dat de politici vaker in gesprek gaan met mensen thuis, op de werkvloer, bij bewonersinitiatieven, in wijken en buurten. Was dat nou niet precies wat Kuzu en Öztürk deden? Zeker, zij hebben hun eigen, specifieke achterban. Ze weten wat er onder die achterban leeft. Het lijkt me geen al te boude veronderstelling dat zij beter dan Asscher en de rest van de PvdA-fractie weten hoe er bij die achterban gedacht wordt over (onderdelen van) de integratieplannen van Asscher en dt zde daarom tegen waren. Wellicht had er wat beter naar ze geluisterd moeten worden.

Dreiging

Wat we tegenwoordig 'jihadisten' noemen, waren aanvankelijk personen die naar Syrië vertrokken om daar met de 'rebellen' te vechten tegen het regeringsleger. Ik vermoed dat inmiddels bij 'jihadist' al heel snel een relatie gelegd wordt met IS, die een veel ruimere doelstelling heeft dan de Syrische rebellen en zo'n beetje alles en iedereen die niet tot de eigen gelederen behoort als doelwit voor dodelijke acties beschouwt. Inmiddels zijn 30 jihadisten naar Nederland teruggekeerd. Overheden maken zich grote zorgen. De Nationaal Coördinator Terrorisme bestrijding heeft het 'dreigingsniveau' gesteld op 'substantieel'. Dat betekent (ik citeer de website van de Nationaal Coördinator):

• Er worden nieuwe trends en fenomenen waar dreiging vanuit gaat ontdekt
• De kans dat een aanslag in Nederland zal plaatsvinden is reëel
• Aanslagen vinden plaats in andere, met Nederland vergelijkbare landen
• Radicalisering en rekrutering vinden op aanzienlijke schaal plaats
• Nederland wordt geregeld genoemd in verklaringen van serieus te nemen terroristische netwerken

Bij mijn weten (maar ik kan best wat over het hoofd gezien hebben) heeft tot nu toe één teruggekeerde Syriëganger een aanslag gepleegd. Dat was die Fransman die bij een Joods museum in Brussel een aantal maanden geleden enkele mensen doodschoot. In Nederland hebben teruggekeerde Syriëgangers nog geen aanslagen gepleegd, maar met name de Haagse burgemeester Van Aartsen maakt zich gote zorgen en pleit voor allerlei maatregelen. Het Algemeen Dagblad schreef daaarover: Gemeenten kunnen het toezicht op teruggekeerde Syriëgangers en tegengehouden jihadisten niet meer aan. Burgemeester eisen hulp van het rijk. Zij willen dat deze mensen op een centrale locatie gedwongen worden behandeld tot zij geen gevaar meer vormen. Jihadisme is kennelijk een ziekte, die je therapeutisch moet aanpakken. In feite wordt de juihadisten, zonder rechterlijke tussenkomst, TBS opgelegd. Dat lijkt me geen correcte werkwijze in een democratische rechtstaat.

De Tweede Kamer reageert bezorgd op de noodkreet van de gemeenten. "De terugkeerders zijn wandelende tijdbommen, daar moet wat mee gebeuren," zegt CDA-leider Sybrand van Haersma Buma. "Heel zorgelijk dat Nederland krijgt voorgespiegeld dat alles onder controle is, maar dat burgemeesters met de handen in het haar zitten." Ik heb helemaal niet de indruk dat mij voorgespiegeld wordt dat alles onder de controle is. Van Aartsen beweert juist dat hij niets onder controle heeft. Het lijkt er meer op dat ik voortdurend door allerlei overheidsfunctiomarissen bamg gemaakt wordt. Dat lukt ze overigens niet.

Is de dreiging van  jihadisten tot nu toe imaginair, er is wel degelijk echte dreiging, waarover je nauwelijks iets hoort. Lees deze column uit Het Parool maar. Honderden lezers reageerden op de column van Roos Schlikker over haar moeder die werd lastiggevallen. Ouderen in de hele stad herkennen de straatintimidatie. (...) Bij Seniorenvereniging Sooj in de Jordaan horen ze vaak dergelijke verhalen. Over een tunneltje met hangjongeren waar ouderen niet meer langs durven, of over mensen die van hun scootmobiel worden getrokken. Over 'substantiële dreiging' gesproken. Zullen we daar eerst eens wat aan gaan doen?