Achterban

Tot voor kort kenden maar weinig mensen de Tweede Kamerleden Kuzu en Öztürk. Ze waren vooral bekend bij hun eigen achterban: Nederlanders van Turkse afkomst. De PvdA zette ze graag op de kandidatenlijst voor de Tweede Kamer, want dat leverde veel 'Turkse' stemmen op.

Kuzu en Öztürk bedrijven, (schrijft de Volkskrant) zoals meer allochtone Kamerleden, een manier van politiek die in Nederland ongebruikelijk is: dicht bij hun eigen achterban, waaraan zij zich ook verplicht voelen. Ze kwamen in het nieuws toen ze uit de PvdA-fractie en uit de partij werden gezet vanwege hun kritiek op de het integratiebeleid van minister (en partijgenoot!) Lodewijk Asscher. Tegen de fractiediscipline ingaan ligt gevoeilig bij vrijwel alle partijen in ons parlement en zeker bij partijen die de regeringscoalitie vormen.In feite ben je geen volksvertegenwoordiger, maar een partijvertegenwoordiger. Het volk kan kiezen uit mensen die door partijen op hun lijstje zijn gezet. Je kunt je als individu kandidaat stellen, maar ik geef je niet veel, eigenlijk helemaal geen kans.

Op de NOS-website lees ik: Het partijbestuur (van de PvdA) wil dat de politici vaker in gesprek gaan met mensen thuis, op de werkvloer, bij bewonersinitiatieven, in wijken en buurten. Was dat nou niet precies wat Kuzu en Öztürk deden? Zeker, zij hebben hun eigen, specifieke achterban. Ze weten wat er onder die achterban leeft. Het lijkt me geen al te boude veronderstelling dat zij beter dan Asscher en de rest van de PvdA-fractie weten hoe er bij die achterban gedacht wordt over (onderdelen van) de integratieplannen van Asscher en dt zde daarom tegen waren. Wellicht had er wat beter naar ze geluisterd moeten worden.

Dreiging

Wat we tegenwoordig 'jihadisten' noemen, waren aanvankelijk personen die naar Syrië vertrokken om daar met de 'rebellen' te vechten tegen het regeringsleger. Ik vermoed dat inmiddels bij 'jihadist' al heel snel een relatie gelegd wordt met IS, die een veel ruimere doelstelling heeft dan de Syrische rebellen en zo'n beetje alles en iedereen die niet tot de eigen gelederen behoort als doelwit voor dodelijke acties beschouwt. Inmiddels zijn 30 jihadisten naar Nederland teruggekeerd. Overheden maken zich grote zorgen. De Nationaal Coördinator Terrorisme bestrijding heeft het 'dreigingsniveau' gesteld op 'substantieel'. Dat betekent (ik citeer de website van de Nationaal Coördinator):

• Er worden nieuwe trends en fenomenen waar dreiging vanuit gaat ontdekt
• De kans dat een aanslag in Nederland zal plaatsvinden is reëel
• Aanslagen vinden plaats in andere, met Nederland vergelijkbare landen
• Radicalisering en rekrutering vinden op aanzienlijke schaal plaats
• Nederland wordt geregeld genoemd in verklaringen van serieus te nemen terroristische netwerken

Bij mijn weten (maar ik kan best wat over het hoofd gezien hebben) heeft tot nu toe één teruggekeerde Syriëganger een aanslag gepleegd. Dat was die Fransman die bij een Joods museum in Brussel een aantal maanden geleden enkele mensen doodschoot. In Nederland hebben teruggekeerde Syriëgangers nog geen aanslagen gepleegd, maar met name de Haagse burgemeester Van Aartsen maakt zich gote zorgen en pleit voor allerlei maatregelen. Het Algemeen Dagblad schreef daaarover: Gemeenten kunnen het toezicht op teruggekeerde Syriëgangers en tegengehouden jihadisten niet meer aan. Burgemeester eisen hulp van het rijk. Zij willen dat deze mensen op een centrale locatie gedwongen worden behandeld tot zij geen gevaar meer vormen. Jihadisme is kennelijk een ziekte, die je therapeutisch moet aanpakken. In feite wordt de juihadisten, zonder rechterlijke tussenkomst, TBS opgelegd. Dat lijkt me geen correcte werkwijze in een democratische rechtstaat.

De Tweede Kamer reageert bezorgd op de noodkreet van de gemeenten. "De terugkeerders zijn wandelende tijdbommen, daar moet wat mee gebeuren," zegt CDA-leider Sybrand van Haersma Buma. "Heel zorgelijk dat Nederland krijgt voorgespiegeld dat alles onder controle is, maar dat burgemeesters met de handen in het haar zitten." Ik heb helemaal niet de indruk dat mij voorgespiegeld wordt dat alles onder de controle is. Van Aartsen beweert juist dat hij niets onder controle heeft. Het lijkt er meer op dat ik voortdurend door allerlei overheidsfunctiomarissen bamg gemaakt wordt. Dat lukt ze overigens niet.

Is de dreiging van  jihadisten tot nu toe imaginair, er is wel degelijk echte dreiging, waarover je nauwelijks iets hoort. Lees deze column uit Het Parool maar. Honderden lezers reageerden op de column van Roos Schlikker over haar moeder die werd lastiggevallen. Ouderen in de hele stad herkennen de straatintimidatie. (...) Bij Seniorenvereniging Sooj in de Jordaan horen ze vaak dergelijke verhalen. Over een tunneltje met hangjongeren waar ouderen niet meer langs durven, of over mensen die van hun scootmobiel worden getrokken. Over 'substantiële dreiging' gesproken. Zullen we daar eerst eens wat aan gaan doen?

Intolerantie

Weet je wat ook heel erg is? Gluten. Als je echt een beetje wil meedoen, moet je snel een glutenintolerantie onwikkelen. De Nieuwe Revue bevat er een uitgebreid artikel over. Niet zeggen dat je een glutenallergie heb, want daaraan leidt slecht tussen de 0,5 en 1% van de bevolking en die moet door echt medisch onderzoek worden vastgesteld. Glutenintolerantie kan door iedere kwakzalver worden vastgesteld.

Dus geen gluten meer gebruiken (die vooral in granen zitten) en je in plaats daarvan toch vooral te voeden met een dieet van chia-zaad, goji-bessen en ander exotisch spul dat naast ‘gezond’ vooral ook reteduur is. Ook in Nederland heeft de glutenpolitie inmiddels vaste voet aan de grond gekregen, met Rens Kroes - ‘het zusje van Doutzen’ en health coach - als bekendste vaandeldrager. Op een korte homeopathische cursus na heeft Kroes geen enkele scholing op het gebied van gezondheid of voeding, maar dat belet haar niet in allerhande media haar waanzin ten toon te spreiden . Kijk, als je gelooft dat een zich 'health coach' noemend persoon iets kan bijdragen aan jouw fysiek welbevinden, dan ben je ook al gauw geneigd je ervan te laten overtuigen dat je aan glutenintolerantie lijdt.

Maar er is hoop voor iedereen: zoals alle voedselhypes zal ook de focus op gluten over een tijdje wel weer overwaaien. Verwacht althans Liesbeth Smit (voedseldeskundige). ‘De meeste van die trends volgen hetzelfde patroon. Het is nu eventjes superhip om op te scheppen over je ultragezonde lifestyle en de groene shake of hele avocado die je als ontbijt naar binnen hebt gewerkt. Terwijl het eigenlijk heel simpel is: als mensen de adviezen van het Voedingscentrum zouden opvolgen, kan 80 procent van het aantal gevallen van hartziekten worden voorkomen. Maar ja, we willen nieuw en sexy. Niet iets dat een tikkeltje saai is en al decennialang zijn doel heeft bewezen.’

Maar er is hoop voor iedereen: zoals alle voedselhypes zal ook de focus op gluten over een tijdje wel weer overwaaien. Verwacht althans Liesbeth Smit (voedingswetenschapper). ‘De meeste van die trends volgen hetzelfde patroon. Het is nu eventjes superhip om op te scheppen over je ultragezonde lifestyle en de groene shake of hele avocado die je als ontbijt naar binnen hebt gewerkt. Terwijl het eigenlijk heel simpel is: als mensen de adviezen van het Voedingscentrum zouden opvolgen, kan 80 procent van het aantal gevallen van hartziekten worden voorkomen. Maar ja, we willen nieuw en sexy. Niet iets dat een tikkeltje saai is en al decennialang zijn doel heeft bewezen.’

Zuiveren

Al maanden breken ze zich bij D66 het hoofd: hoe kunnen we als gedoger het kabinet laten struikelen zonder de zwartepiet te krijgen. (Onderstreping toegevoegd.) Ik las dit begin van een artikel in De Telegraaf. Ik ben niet verder gegaan met het artikel. Ik was stomverbaasd, sterker nog: geschokt, dat ze in een landelijke krant, die zo goed weet wat er onder 'het volk' leeft, zo'n onverbloemd racistisch stukje tekst durfden te plaatsen. Waarom roept een slecht gevolg van een mogelijke handeling of opstelling associaties op met onze zwarte medeburgers? Waarom is alles wat verkeerd afloopt hun schuld?

Gaan we nu eens beseffen dat die hele Zwarte Pietendiscussie nog maar het begin is van een discussie over het zuiveren van onze cultuur? We kunnen beginnen met onze taal.  De negerzoen is afgeschaft, geloof ik, maar de moorkop bestaat nog steeds. En we praten nog steeds over 'zwartboek', 'zwartgallig', 'zwart geld', 'zwartkijker', 'zwarthandelaar', zwartmaken', 'zwartrijders', 'zwartwerken', noem maar op. Zullen we daar ook eens een 'regenboog' op loslaten? 'Witwassen' kennen we al. Een goed begin: een negatieve activiteit die nou eens niet aan 'zwart' gekoppeld is.

Schoonmaak

Momenteel is een schoonmakbedrijf doende in opdracht van de woningbouwcorporatie de balkons aan de achterzijde van de flat vanaf een hoogwerker met een hogedrukspuit schoon te maken. Waren die balkons zo smerig dan? Daar schenen veel bewoners over geklaagd te hebben,

Wat is het geval? Die balkons zijn gemaakt van beton. Aan de binnenzijde, waar je kunt zitten, wat ik nooit doe, zijn ze netjes betegeld, maar aan de buitenzijde is verder niets gedaan. Waar heeft de natuur (dat is alles om ons heen, waarop we zo zuinig moeten zijn) nu voor gezorgd? Dat er hier en daar op de buitenzijde van de balkons iets groeit. Omdat ik veel vakanties heb doorgebracht in streken die bezaaid waren met rotsblokken, zag ik direct wat het was: korstmos.

(Dit is korstmos op een rotsblok.)

Korstmos is een symbiose tussen een schimmel en een bacterie of een alg.Er zijn veel soorten korstmos. Een ervan is een belangrijke voedselbron voor rendieren. Korstmossen hebben
maar weinig voedsel nodig en halen die uit de regen en stof in de lucht. Korstmossen zijn gevoelig voor luchtverontreiniging. Sommige soorten verdwijnen in gebieden waar de concentratie zwaveldioxide (SO₂) hoog is. Met de luchtkwaliteit rond de flat val het dus wel mee, anders was dat korstmos er niet. Maar sommige bewoners beschouwen het dus als viezigheid (quod non) en iets lelijks.

In mijn jeugd werd nog verteld dat wij in het buitenland bekend stonden om de hardnekkigheid waarmee we onze stoepjes voortdurend schoonmaakten. Die traditie zit er kennelijk nog steeds in.

Herdenken

Bij de herdenking van de Kristallnacht in de Portugees Joodse synagoge op het mr. Visserplein in Amsterdam heeft Lodewijk Asscher, volgens Het PAROOL gezegd: 'Ik wil niet leven in een land waar de Kristallnacht alleen met bewakers voor de deur herdacht kan worden'. Die bewakers stonden daar i.v.m. een mogelijke terroristische aanslag, zoals tegenwoordig veel Joodse gebouwen en evenementen bewaakt worden.

Ik sta hier met een verscheurd gevoel. Hier binnen, bij kaarslicht, herdenken wij een huiveringwekkende uitbarsting van Jodenhaat in 1938.

Daar buiten, met zwaailicht, staan bewakers om ons en deze eeuwenoude synagoge te beschermen tegen de dreiging van anti-Joodse agressie nu.

Ik kan me het onbehaaglijke gevoel van Asscher wel voorstellen, maar er is, naar mijn oordeel, wel een verschil tussen de anti-Joodse agressie van toen in Duitsland en die van nu in ons land. De Kristalllnacht was een van de vele uitbarstingen van een in Europa al eeuwen heersend virulent antisemitisme. Dat antisemitisme was gebaseerd op ongefundeerde veronderstellingen m.b.t. ongewenst geacht Joods gedrag. Nu wordt er gevreesd voor vooralsnog niet feitelijk gerealiseerd anti-joods terrorisme, dat uitgevoerd zou worden door Marokkaanse/moslim jongeren.

Laat me voorop stellen dat ik tegen iedere vorm van geweld ben, dus ook tegen terroristisch geweld, maar de moslimjongeren die zich tegen de Joden hier keren, hoeven niet alle geïnspireerd te zijn door blinde jodenhaat. Het is zeer goed mogelijk dat hun woede of haat zijn oorzaak vindt in het Israëlisch optreden tegen hun moslimbroeders in de al bijna 50 jaar bezette Palestijnse gebieden. Ik kan me zeer wel voorstellen dat die jongeren wat anders aan hun hoofd hebben dan onderscheid te maken tussen de staat Israël en Joden waar ook ter wereld.

Ik weet niet hoe Asscher denkt over de Israëlische politiek, maar hij lijkt me verstandig genoeg om puur antisemtisme te onderscheiden van politiek/religieus gemotiveerde  afkeer.

Zelfbeschikking

Euthanasieartsen gaan soms te snel mee in beweringen van patiënten dat ze ondraaglijk lijden. Het valt daardoor niet uit te sluiten dat in Nederland euthanasie is verleend aan mensen die nog waardevolle jaren te leven hadden.

Dat zegt (in Trouw) ethicus Theo Boer, die in september na ruim negen jaar afscheid nam van de Regionale Toetsingscommissie Euthanasie. Hij zei het afgelopen zaterdag ook in 'Nieuwsuur'.

Euthanasie kan worden uitgevoerd als er sprake is van ondraaglijk en uitzichtloos lijden. Er is een arts voor nodig om de actiev hulp bij zelfdoding te verlenen, een andere arts die het daarmee eens is en achteraf gaat een toetsingscommissie nog eens beoordelen of alle (zorgvuldigheids)regeltjes wel gevolgd zijn.

Ik heb er niet om gevraagd geboren te worden. Dat gebeurde gewoon omdat in de kring waartoe mijn ouders behoorden voorbehoedmiddelen uit den boze waren. De wetgever - en waarschijnlijk de meerderheid van de bevolking - vindt nog altijd dat ik ook niet geheel zelfstandig en in mijn eentje mag bepalen wanneer het genoeg geweest is. Laat staan dat ze me de middelen wil verschaffen om op een beetje nette manier uit het leven te stappen, netter dan voor een trein of van een flatgebouw af te springen.

Nog altijd hoeven mensen die een kind ter wereld (willen) brengen daarover tegenover niemand verantwoording af te leggen. Ze hoeven aan niemand toestemming te vragen. Artsen en verloskundigen staan klaar om de geboorte probleemloos te laten verlopen. Ze zijn niet verplicht daarbij het oordeel van een collega te vragen en hoeven zich achteraf niet te verantwoorden bij een toetsingscommissie, bestaande uit een beroepsgenoot, een ethicus en een jurist.

'Ondraaglijk' en 'uitzichtloos' zijn naar mijn oordeel subjectieve begrippen. Waarom mag alleen een arts vaststellen of mijn lijden ondraaglijk en uitzichtloos is. Waarom mag een goede vriend die mij al veel langer en beter kent dat niet doen? Waarom mag ik dat niet zelf doen? Het leven is sowieso al niet meer zo geweldig als je geliefde partner al jaren geleden overleden is. Als daar ook nog eens een ernstige ziekte en pijn bij komen is het al gauw uitzichtloos. Mag ik dan zelf even uitmaken of ik nog verder wil? Hoeft een ethicus zich ook niet meer bezwaard te voelen.