Benieuwd

Er zijn mensen die verslaafd zijn aan het luisteren naar de berichten van de alarmcentrales die je aan de telefoon krijgt als je 112 belt. Ik heb het dan over de berichten die de centrale stuurt naar politie, ambulancediensten en brandweer. Toen ik negen jaar geleden in het ziekenhuis verbleef met een gebroken enkel, deelde ik enkele dagen de kamer met o.a. een man die de godganse dag zijn scanner aan had staan, om niets van al die berichten te missen. Gelukkig had je toen nog een ruimte binnen het ziekennhuis waar je mocht roken en daar bracht ik dus het grootste deel van de dag door.

En wat blijkt? Tegenwoordig is er ook een website waarop je activiteiten van de hulpdiensten kunt volgen. Daar kun je lezen: "Ook zo benieuwd wat er allemaal in jouw stad, dorp, buurt of straat gebeurt? Wat waren die sirenes die ik net langs hoorde komen?" Bij toeval was ik ooit wel eens op die site terecht gekomen, maar ik heb er verder geen aandacht aan besteed. Maar eergisteren kwam ik er toch weer, omdat ik een 'link' kreeg in een mailtje van 'kliefje', ook bekend als 'Zuster Klivia', met wie (onder haar eigen naam) ik veelvuldig e-mailcontact heb en die ik binnenkort ook weer eens irl ontmoet. (Irl is internet- en smstaal voor 'in real life', oftwel het dagelijkese leven.) In die 'link' kwam ik persoonlijk voor.

Volgens dat bericht was de ambulance "met grote spoed uitgereden". Dat lijkt heel dramatisch,maar trouwe lezers weten dat ik zonder sirenes en zwaailichten naar het BovenIJ ziekenhuis werd gebracht, want er was niets levensbedreigends aan de hand, gewoon een longontsteking.Los daarvan kon natuurlijk iedere gek weten dat ik, naar alle waarschijnlijkheid, wel even van huis was. Er was tijdens mijn afwezigheid niets ontvreemd, maar dat had natuurlijk zomaar gekund. Niet iedereen is op een gezonde manier benieuwd naar wat er allemaal in zijn stad, dorp, buurt of straat gebeurt.

Phubbing

'Phubbing' komt van phone snubbing, lees ik in Trouw. De rest van de wereld negeren terwijl je naar je smartphone kijkt. (...) Volgens onderzoek van de universiteit van Buffalo lopen deze phubbers meer kans om gewond te raken dan automobilisten die hun ogen niet van hun schermpje af kunnen houden. De (sic) meeste letsel wordt veroorzaakt door struikelen, tegen muren of palen aan lopen, van een trap af vallen en het verkeer in lopen. In Londen zijn om deze reden op sommige drukke straten zelfs stootkussens aan lantaarnpalen bevestigd.  (...)  In de Chinese stad Chongqing zijn ze nog wat verder gegaan. Daar zijn speciale voetpaden ingericht voor smartphonegebruikers. Die kunnen daar rustig naar hun telefoon of tablet staren, zonder tegen reguliere voetgangers of andere obstakels te botsen. (...) Zover bekend zijn er in Nederland geen plannen om smartphonegebruikers een eigen voetpad te geven.  Nee, want dan gaan phubbende fietsers hun eigen fietspad eisen en phubbende automobilisten hun eigen rijbaan.

Het Engelse 'to snub' betekent o.a. 'onheus bejegenen'. Dat doen 'we' natuurlijk allang met onze smartphones, waarmee 'we' ook in gezelschap druk bezig zijn. Ik ben er uiteraard niet voor dat de overheid regels gaat stellen voor het gebruik van smartphones in gezelschap. Je mag hopen dat de beschaving/het fatsoen op dat punt langzamerhand terugkeert. Maar een algemeen verbod op het gebruik van smartphones bij welk soort deelname aan het verkeer dan ook lijkt me zeer voor de hand te liggen. Al was het maar omdat al die ongelukjes en ongelukken de kosten van de gezondheidszorg doen stijgen.

Vraag

Dat ziet er niet mooi uit, maar wees gerust: het stelt niets voor. Het is een onderhuidse bloeduitstorting die je heel vaak ziet op mijn armen en handen. Ze ontstaan zonder dat ik er erg in heb. Zonder dat ik mij merkbaar ergens aan stoot zijn ze er ineens. Deze op mijn rechterarm was er eergisteren nog niet, maar wel gisterochtend toen ik opstond. Heb ik 's nachts ontzettend hard gestoten aan mijn dekbed?

De oorzaak is ook wel bekend. Ik slik al jaren bloedverdunners. Nou ken ik aardig wat mensen in mijn omgeving die ook bloedverdunners gebruiken, maar bij hen zie ik nooit die bloeduitstortingen. Heb ik dan zó'n dunne huid? Dat vertelde een keer een verpleegkundige bij de Spoedeisende Eerste Hulp me, toen ik daar met een paar zeer geschaafde armen en handen aankwam.

Nu zit ik met een vraag. Het maakt mij totaal niet uit hoe ik eruit zie, maar ik kan me voorstellen dat anderen, ik denk bijvoorbeeld aan de dames achter de kassa bij Albert Heijn, het geen aangenaam uitzicht vinden. Of iemand die in het openbaar vervoer tegenover mij zit. Binnenkort breekt het seizoen weer aan waarin ik sweaters met lange mouwen draag, dan speelt het dus minder, maar de afgelopen maanden droeg ik poloshirts met korte mouwen en nu nog. Volgend jaar zal ik dat tijdens lente en zomer weer doen. Of toch maar niet?

Kwaliteit

Het taalgebruik, resp. de kennis van de Nederlandse taal, laat ook bij reclamemakers nog wel eens te wensen over. Neem nou eens die commercial van 'Startpagina.nl' met dat schattige varkentje met zijn scherpe neusje voor "de meest veilige en kwalitatieve websites". Bij dat 'meest veilige' kan ik me nog wel wat voorstellen, maar wat moet ik met dat 'meest kwalitatieve'?

Het lijkt me sowieso niet verstandig bij wat dan ook op het oordeel van een varkentje, hoe schattig ook, te vertrouwen. Als ik wil bepalen wat kwalitatief gezien de beste websites zijn, ga ik nog liever, hoe weinig verstand ik er ook van heb, op mijn eigen oordeel af.

Wachten

Gebruikmaken van de gezondheidszorg betekent vooral: wachten. Ik heb een ruime ervaring in het bezoeken van artsen. Ik ben altijd vóór de afgesproken tijd aanwezig en wordt vaak pas ruim na die tijd toegelaten tot de arts. De langste wachttijden heb ik meegemaakt bij de oogpolikliniek van het AZL (tegenwoordig  LUMC), waar ik wel wachttijden van meer dan twee uur heb meegemaakt.

Consulten worden vooraf gepland, waarbij wordt uitgegaan van de gemiddelde duur van een consult. Wanneer de consulturen altijd uitlopen (en dat is mijn ervaring) dan is de verwachte gemiddelde duur dus kennelijk tekort. OK, ik heb begrip voor onverwachte gebeurtenissen. Een arts kan worden weggeroepen voor een spoedgeval. In 1994 had Boukje iets aan haar oog. Het Leyenburgziekenhuis in Den Haag verwees haar naar het AZL waar ze al twee dagen later terecht kon, tussen allerlei afspraken door, dus andere patiënten moesten langer wachten.

Wat de oorzaak van het uitlopen ook is, laat de wachtende patiënten weten hoe lang die uitloop is. Daar is niet meer voor nodig dan een viltstift en een vel papier waarop geschreven kan worden : 'Het spreekuur van dokter X is uitgelopen met Y minuten.' Ieder ziekenhuis heeft tegenwoordig een restaurant waar je dan even een kop koffie met een versnapering kunt gebruiken.

Gisteren was ik bij de longarts in het Sint Lucas Andreas Ziekenhuis. De afspraak was gepland voor 14.00 uur. Ik was er om 13.45 uur. En geloof het of niet: om 13.50 uur kon ik al terecht. Zoiets heb ik nooit eerder meegemaakt. Het consult was al beëindigd vóór het tijdstip waarop het had zullen beginnen.

Ik heb verder niets gehoord, wat ik niet al wist. (Zie HIER.) En wat ik verwachtte gebeurt ook: begin november moet ik een afspraak maken voor weer een CT-scan, die begin 2015 gemaakt wordt.

Taalfout

Deze zin haal ik uit een artikel in Het PAROOL van gisteren over Sail 2015: De huidige organisatie ligt voor op schema en zijn de kosten beduidend lager dan bij de vorige editie. Welke bijna klassieke taalfout treffen we in deze zin aan?

Sarek

Als je even tijd hebt (18 minuten is voldoende) kijk dan eens naar het filmpje hieronder dat ik op YouTube vond. Het is opgenomen in Sarek, het nationale park in Zweeds Lapland waar ik diverse trektochten - de eerste 50 jaar geleden -  heb gemaakt.



Ik was opnieuw gefascineerd door die beelden van grote, kale leegte. Ik was er vrijwel altijd met iemand anders, vier keer met Boukje, andere keren met een vriend. Eén tocht liep ik daar twee weken in mijn eentje en als ik nu die beelden zie sta ik zelf verbaasd dat ik het er, niet alleen toen, maar ook al die andere keren, zonder ongelukken heb afgebracht. Hier in Nederland struikel ik over een lucifer op een geplaveide weg. Als je de film hebt gezien zal de afwezigheid van geplaveide paden je zijn opgevallen. Toch is het ergste wat mij daar is overkomen een gekneusde duim.

Af en toe zie je iemand door een rivier lopen. Dat zijn nog de simpele.Van die stokken gebruikte ik nooit. Ik had liever mijn handen vrij. Als het echt moeilijk werd, staken we de rivieren hand in hand over.