Achtergrond

Deze foto staat in de Volkskrant bij een interview met Tweede Kamerlid voor de ChristenUnie Joël Voordewind, die - gedeeltelijk op eigen kosten, gedeeltelijk op kosten van een fonds - naar Erbil in Noord-Irak is gereisd, om daar met eigen ogen de situatie te kunnen waarnemen. Wat hij daarover vertelt (Er zijn hier al zeshonderdduizend vluchtelingen maar iedere dag komen daar tienduizenden vluchtelingen bij. - Het is dramatisch gesteld met de huisvesting. - De medische zorg laat te wensen over.) is niet bepaald nieuw. Daarvoor hoefde hij niet naar Erbil te reizen. Dat kon hij hier op tv zien of in de krsant lezen. Wilde hij, als christen, met name aandacht vragen voor de christenen die door de IS vervolgd worden? Heeft de Volkskrant daarom ergens een foto met christelijke vluchtelingen opgediept?  Als er onder de foto "Sjiitische vluchtelingen" of "Koerdische vluchtelingen" had gestaan had ik het ook geloofd. Is het trouwens van enig belang de etnische of religieuze achtegrond van vluchtelingen te vermelden? Wekken christelijke vluchtelingen hier meer medegevoel op dan jezidi's?

Mooi

Ik ben ook maar een gewone, doordeweekse oude man, dus ik kijk graag naar mooie, ook jonge, vrouwen. In Het PAROOL van gisteren was deze foto te zien:

Zij is Imaan Hammam, 17 jaar, woont in Amsterdam, Marokkaanse moeder, Egyptische vader. Zij is internationaal erkend mooi, want haar beeltenis verschijnt op de cover van de Amerikaanse uitgave van september van het blad Vogue. Nou, dan ben je echt niet lelijk.

Een Engelse uitdrukking luidt: "Beauty is in the eye of the beholder", oftewel : schoonheid is een nogal subjectief begrip. Je hoort mij niet zeggen dat Imaan lelijk is, maar mocht ik haar op straat tegenkomen, dan zou ik niet nog eens omkijken. Zou zij op hetzelfde terras zitten als ik, dan zou ik niet naar haar gaan zitten staren.

Mijn schoonheidsideaal, qua vrouw, is wel bekend. Ik heb altijd een foto van haar bij me, waar ik af en toe naar kijk, want ook zonder die foto is dat beeld glashelder voor me. Nu kent niet iedereen haar, dus zal ik maar eens zeggen welke filmactrices (o.a.) ik mooie, aantrekkelijke vrouwen vindt:

• Catherine Deneuve;
• Audrey Hepburn;
• Fay Dunaway;
• Jane Fonda;
• Jodie Foster;
• Sandra Bullock.

In mijn ogen zijn ze allemaal stuk voor stuk mooier dan Imaan.

Ik val dus niet direct op jonge vrouwen. De jongste uit het rijtje hierboven is Sandra Bullock. Zij is 50.

Omroep

Ik kijk zelden naar een van onze commerciële omroepen. Eigenlijk alleen als ze een keer een film in de aanbieding hebben die ik wel wil zien. Maar ik wist nooit zo goed waar ik dan wel naar moest kijken. Ik zag in de gids natuurlijk wel dat er zoiets was als Nederland 1, 2, en 3. Maar wat is Nederland? Dat is een land, ja, dat weet ik ook wel. Maar wat heeft dat met televisie of radio te maken? Krijg je daar voorlichting van de regering of zo? Worden die Trip en Steenhuizen door Rutte betaald om ons te vertellen wat we van Poetin, Oekraïne, Irak en de Islamitische Staat moeten vinden? 

Sinds gisteren weet ik het eindelijk. Nederland 1, 2, en 3 hebben niets met commercie te maken, want die zijn van ons, van het PUBLIEK! Daarom heten ze vanaf gisteren Nederlandse Publieke Omroep 1, 2 en 3. Dat is wel een hele mond vol, dus daarom mogen we ze gewoon NPO 1, 2 en 3 noemen. Nu zijn we met ons allen te stom omdat in een korte tijd te begrijpen, (en dan gaan we toch weer naar 'Hart van Nederland' kijken i.p.v. naar het Journaal bij de NPO) dus wordt er alles bij elkaar ongeveer twee ton (200.000 euro) uitgetrokken om dat NPO er bij ons in te stampen. Ook niet meer naar Radio 1 zoeken. Dat heet tegenwoordig NPO Radio 1. Drie maal raden hoe Radio 3 FM sinds gisteren heet.

Jaartelling

Bij jaartallen zien we vaak de toevoeging 'v. Chr.' of  'n. Chr.' Ook A.D., anno domini (het jaar des Heren), wordt nog wel eens gebruikt. Het is allemaal heel duidelijk, iedereen weet wat je bedoelt, maar het is toch wat vreemd dat ik, en velen met mij, die niet geloven dat 2014 jaar geleden de zoon van God als mens geboren werd, hun jaartelling bij een fictieve gebeurtenis laten beginnen.

In een Engelse tekst kwam ik weer eens de term 'BCE' (het alternatief voor 'v. Chr'') tegen. Dat staat voor 'Before the Common Era'. '100 v.Chr.' wordt dus '100 BCE', '100 n.Chr.' wordt '100 CE'. Dat lijkt aardig voor atheïsten, of andere niet-christenen, maar ook die 'Common Era' begint nog steeds met die fictieve geboorte van Christus. Alleen de naamgeving verandert.

Joden en moslims hebben nog een eigen kalender, maar die wordt vooral gebruikt voor gebruiken en feesten van religieuze aard. De joodse kalender begint ook met een fictieve datum: de dag waarop de wereld verondersteld wordt te zijn geschapen (3761 BCE). De islamitische kalender begint in ieder geval met een algemeen erkend historisch feit: de tocht van Mohammed van Mekka naar Medina (in 622 CE). De Hindoes hebben diverse kalenders die wel veel op elkaar lijken, maar niet helemaal gelijk zijn.

Waarschijnlijk doordat de koloniserende landen, Engeland, Spanje, Portugal, Frankrijk en Nederland, overwegend christelijk waren, is de christelijke/westerse jaartelling de wereldstandaard geworden. Het zal niet makkelijk zijn alsnog een op wereldniveau geaccepteerde andere, niet religieus of politiek gebaseerde, kalender te bedenken. Waar moet je beginnen? Wat is het jaar 0? Welke niet relgieus of niet politiek 'geladen' tijdstip kun je daarvoo afspreken? Dan kom je al gauw in de astronomie terecht. Iets met de dierenriem (die kennen ze in alle beschavingen) of zo. Bijvoorbeeld het tijdstip waarop een aantal planeten op een mooi rijtje stonden. Daar moet toch uit te komen zijn? Dan zijn we ook af van het merkwaardige gegeven dat Christus een jaar of zes vóór Christus is (ofwel geacht wordt te zijn) geboren.

Verwerken

Ik zat enigszins in dubio. Moet ik er nu wel over praten/schrijven of niet? Dan heb ik het natuurlijk over dat 'plekje' in mijn long dat er niet zou moeten zijn, maar dat er wel is en dat afgelopen vrijdag uitgebreid onderzocht is. Over tien dagen hoor ik de uitslag van die onderzoeken. Het lijkt me onmogelijk daar al die tijd niet aan te denken.

Ik schrijf er dus wel over. Ik denk er namelijk ook voortdurend aan. Niet in de zin van: 'O god, het zal toch geen longkanker zijn?' Ik lig er niet wakker van. Ik slaap niet slechter dan voorheen. Ik lig niet te piekeren.  Ik maak me geen zorgen. Dat kan ik altijd nog doen, als ik 28 augustus inderdaad 'slecht nieuws' hoor. Ook als ik 's middags een dutje wil doen, val ik gewoon in slaap.

Nu hoor ik sommige mensen al denken: 'Ja, doe maar lekker stoer. Het feit dat je er hier over schrijft geeft aan dat je wel degelijk iets van je af wilt schrijven.' Het ligt, denk ik, iets genuanceerder. Ik vermoed, dat als ik er voorshands helemaal geen aandacht zou besteden, deze en/of gene zich afvraagt: 'Gaat het wel goed met hem? Hij zit daar per slot van rekening maar in zijn eentje.' Dat valt ook wel weer mee. Afgelopen zaterdag was mijn jongste zus op bezoek. Ik heb toen gezegd dat ik in dit soort situaties heel goed alleen kan, vaak ook wil, zijn. A.s. zondag komen mijn goede vriendin Sylvia en haar man hier op de koffie. Hoe plezierig ik dat ook vind, ik zal ze precies hetzelfde zeggen.

Als Boukje dit zou kunnen lezen , zou ze het hevig oneens met me zijn. Ze wilde niet dat ik belangrijke dingen in m'n eentje ging zitten verwerken. Zij werd totaal onverwacht 'ervaringsdeskundige' en ik heb nog altijd de grootste bewondering voor de wijze waarop ze er mee omging en het met anderen, niet alleen met mij, deelde. Ik ben daar niet zo goed in. Dus laat me mijn gang maar gaan, maar mocht je meer willen weten, dan ga ik echt niet zeggen 'Bemoei je er niet mee.'

Uitstel

Ja hoor, het is weer eens zo ver. Het PAROOL kopt: Meer uitstel Noord/Zuidlijn dreigt. Om nog even het geheugen op te frissen: de Noord/Zuidlijn zou in 2011 voor het eerst gaan rijden, van Amsterdam-Noord (op een steenworp afstand van mijn flat) naar Amsterdam-Zuid WTC. Dat zou dus oktober 2017 worden, een uitstel van zes jaar! Maar: Als niet wordt ingegrepen in de laatste fase van de bouw van de Noord/Zuidlijn, neemt de kans toe dat de lijn ook in oktober 2017 nog niet klaar is. (...) Een werkgroep concludeert dat de boven- en afbouw van de Noord/Zuidlijn nog veel voeten in aarde hebben. 'Het gaat om andere risico's dan bij het tunnelboren en opleveren van de ruwbouw, maar niet minder groot.' Volgens een woordvoerder worden de risico's veroorzaakt door de opeenstapeling van complexe processen, 'onder meer het samenvoegen van ingewikkelde veiligheids- en ict-systemen'.

Uit een ander artikel in Het PAROOL blijkt dat Amsterdam over niet minder dan 58 communicatiemedewerkers beschikt. Voldoende lijkt me om een persbericht samen te stellen (of een verklaring van een verantwoordelijk wethouder) waaruit blijkt dat het gemeentebestuurer er echt alles aan doet om het daarheen te leiden dat een van de eerste officiële daden van kroonprinses Amalia zal zijn mee te rijden met de eerste rit van de metro over de Noord/Zuidlijn.

Onaangenaam

Gisteren begon ik hier de dag met een 'horrorverhaal', al kan ik me voorstellen dat niet iedere lezer het maltraiteren van een boek als horror ervaart. Het vervolg van de dag begon op echte horror te lijken. Om te beginnen moest ik de dag nuchter beginnen en met het drinken van een liter water. Ik drink nooit puur water. Ik meng het met koffie, thee of (soms) limonadesiroop.

Eerst nog even een vrolijke noot. Ik heb geen diabetes. Bij de voorbereiding van de PET-scan werd eerst mijn suiker gemeten: 5, 7. Veel beter kan niet. Zo'n scan is ook niet echt verschrikkelijk. Je ligt een klein half uur op je rug en wordt in en uit een apparaat geschoven. That's it. Zo lang je geen last hebt van claustrofobie is dat best uit te houden.

Na die scan ver(zieken)huisde ik naar het Sint Lucas Andreas Ziekenhuis voor een bronchoscopie. Dat is andere koek. Het is natuurlijk heel knap dat ze een minicamera je luchtwegen in kunnen sturen om daar via een monitor eens goed te kunnen rondkijken, maar ik kan je verzekeren dat je daar niet vrolijk van wordt. Terwijl ze bezig waren hoorde ik de co-assistent met de longarts praten over een 'brush'. Dat is Engels voor 'borstel'. Na afloop heb ik het even gevraagd, maar het ging echt over een miniborstel, waarmee ze wat weefselcellen opveegden voor nader onderzoek. Twee verpleegkundigen verzekerden mij om het hardst dat ik het heel goed deed. Ik deed helemaal niets. Ik lag op mijn rug lijdend voorwerp te zijn en te wensen dat ze klaar zouden zijn. Ik heb in de loop der jaren al aardig wat onderzoeken en poliklinische behandelingen ondergaan. Deze was veruit de meest onaangename, al was het niet eens erg pijnlijk.

Even een kopje koffie drinken daarna was er niet bij, want mijn keel en neus waren met een soort spray enigszin verdoofd. Gedurende twee uur daarna mocht ik niet eten of drinken vanwege een grote kans op verslikken. Over twaald dagen hoor ik de uitslagen van de onderzoeken. Keep your fingers crossed!