Eerst

De Vereniging van Letselschade Advocaten (LSA) waarschuwt voor buitenlandse advocaten die hoge schadevergoedingen beloven aan de nabestaanden van de vliegramp in Oekraïne.
De vereniging heeft nog geen signalen ontvangen dat nabestaanden actief worden benaderd, maar weet wel dat verschillende buitenlandse advocatenkantoren interesse hebben in de nabestaanden van de slachtoffers van de crash met vlucht MH17. Aldus Trouw.

Het is goed dat de LSA die waarschuwing laat uitgaan. Immers, als er toch advocaten aan die vliegramp moeten verdienen, kunnen dat net zo goed Nederlandse advocaten zijn: Eigen Advocaat Eerst!

Ontmoeting

Gistermiidag rond een uur of vier stapte ik in de lift. Er bevond zich reeds een man in, een aantal jaren ouder dan ik, schatte ik in. Ik had hem nooit eerder gezien. Hij keek mij wat onderzoekend aan en vroeg: "Bent u een nieuwe bewoner?" Ik vertelde hem dat ik al bijn drie jaar in mijn flat woonde. Hij nam dat voor kennisgeving aan. Hij zei althans verder niets meer en ik voelde evenmin een overweldigende behoefte aan verdere communicatie. Beneden aangekomen gingen wij ieder ons weegs.

Moeten we hier iets uit leren?

Doorgewinterd

Het PAROOL schrijft: Zit je hoofd nog vol met prachtkunst, sta je plots op één van de drukste kruispunten van Amsterdam. Dat is dagelijkse kost voor de vele toeristen die het Rijksmuseum uit komen en rustig naar het centrum willen wandelen. Uit de rest van het artkel zou moeten blijken dat het kruispunt één grote chaos is. De Stadhouderskade immers is een belangrijkr verbinding tusen Oost en West. En dan de fietsers. Die komen werkelijk van alle kanten. Voor een doorgewinterde Amsterdammer is het bijna onmogelijk om voor het oversteken al het verkeer in de gaten te houden.

Ik ben zo'n doorgewinterde Amsterdammer en sinds je als fietser weer onder het Rijksmuseum door mag fietsen heb ik dat al vrij vaak gedaan, in beide richtingen. Ik ben daar nooit in botsing gekomen met een andere verkeersdeelnemer, dus kennelijk lukt het best "al het verkeer in de gaten te houden." 

Natuurlijk ligt het voor de vele buitenlandse bezoekers van het Rijksmuseum wat anders. In de eerste plaats zijn ze niet gewend aan zoveel fietsers en zeker niet aan zoveel fietsers die God noch gebod schijnen te erkennen. Een Amsterdamse fietser vindt dat hij altijd voorrang heeft, zeker als hij een toerist voor zijn neus vermoedt. En stoppen voor een rood licht doen veel Amsterdamse fietsers ook niet. Voor alle duidelijkheid: ik behoor niet tot dat soort fietsers. Maar ik erger me in het centrum vaak aan die buitenlanders. Die zouden wat meer oog voor de plaatselijke gebruiken moeten hebben. Toen ik een paar dagen op bezoek was in Washinton D.C. en daar een fiets gehuurd had, hield ik mij ook aan de regels. Ik fietste dus op de stoep, rekening houdend met de voetgangers.

Aardige bijzonderheid van dat fiets huren in Washington: op een computer kon je zelf wat persoonlijke gegevens invullen. Bij 'nationaliteit' kon je één van drie mogelijkheden aanvinken: American, Dutch, Other.

Verspilling

In mijn brievenbus trof ik een pakketje aan met een omvang van 25 x 35 x 5 cm. (De meeste boeken zijn kleiner dan dat.) Nu had ik een pakketje verwacht, maar niet van die omvang. Want wat had ik via het Internet besteld en wat zat er dus in die veel te grote verpakking? Een viertal lithium penlight batterijen. Dit was weer eens een schoolvoorbeeld van papierverspilling. Overigens zijn verpakkingen vaak veel groter dan noodzakelijk.

Waarom schaf ik batterijen aan via het Internet? Die kun je toch zelfs bij de servicebalie van AH aanschaffen? Ja, als je de gebuikelijke alkaline batterijen wilt hebben, maar ik wilde per se lithium batterijen, want die gaan langer mee. Ik had de Mediamarkt in 'mijn' winkelcentrm gebeld met de vraag of ze lithium batterijen hadden. Ja hoor, die hadden ze. Alleen niet toen ik in die winkel was. Men raadde mij aan het eens te proberen bij een electronicazaak op de Waddenweg, op fietsafstand. Ook die toch maar even gebeld. Noppes, nada, geen lithium.  Dan is het Internetwinkelen wel handig.

Veilig

Op de rampplek zijn drie Maleisische luchtvaartexperts, twee Australische diplomaten en een Australische forensisch expert. Daarnaast is er een team van OVSE'ers. Dat lees ik in Trouw. Zij doen daar hun werk, want zij hebben inmiddels 'nieuwe' wrakstukken van vliegtuig MH17 ontdekt. Zij vinden het kennelijk veilig genoeg om daar werkzaam te zijn. Zitten we hier in Nederland nou onnodig moeilijk te doen over de veiligheid van onderzoekers in het rampgebied? Er gaan veertig ongewapende marechausees heen, niet ter beveiliging maar om te helpen bij het zoeken.

Het lijkt nu wel duidelijk te zijn dat het vliegtuig 'per ongeluk' is neergeschoten. Je kunt van alles van die rebellen/separatisten  en hun Russische sponsors vinden, maar ze zullen toch niet zo stom zijn om nog eens per ongeluk/onbedoeld niet-Oekraïense slachtoffers te maken? Ze weten dat de ogen van de hele niet-Russische wereld op het door hun beheerste stukje Oekraïne gericht zijn. Ze kunnen geen stap doen die niet door een of andere satelliet wordt vastgelegd. En elk verkeerd stapje zal tot internationale actie leiden.

Gewoon sturen die onderzoekers.

Wachten

Een van de bekendste aspecten van onze gezondheidszorg is: wachten. Je maakt een afspraak voor een bepaald tijdstip met een huisarts of specialist en je kunt er donder opzeggen dat je (soms veel) later dan dat tijstip  de spreekkamer binnenstapt. Ik heb een zeer ruime ervaring met wachten. De langste wachttijden (tot wel een uur of twee) heb ik meegemaakt bij de oogpolikliniek van het AZL (tegenwoordig het LUMC). De kortste wachttijden maakte ik mee bij de endocrinoloog van datzelfde AZL, bij wie ik zelden meer dan een minuut of tien hoefde te wachten. Bij mijn huidige huisarts is een wachttijd van een half uur niet ongebruikelijk.

Bij het maken van de afspraken houden (de assistenten van) de huisarts/specialist rekening met een gemiddelde tijd die een consult kost. Wachttijden betekenen dat die tijd overschreden wordt. Als wachttijden gebuikelijk zijn (en waar zijn ze dat niet?) betekent dat mijn inziens dat de gemiddelde tijd voor een consult te laag wordt ingeschat. Maak die tijd iets langer en de irritaties in de wachtkamer worden voor een belangrijk deel weggenomen.

Gisteren had ik een afspraak bij de longpolikliniek van het Lucas Andreas Ziekenhuis. En de wachttijd liep weer eens behoorlijk uit. Tegenwoordig heeft elk ziekenhuis wel een restaurant waar je een kof koffie kunt drinken. Het moet voor een polikliniek een kleine moeite zijn op een mededelingenboord aan te geven  hoeveel het spreekuur inmiddels is uitgelopen. Je kunt dan als patiënt zelf beslissen of je voldoende tijd hebt om even een kop koffie te scoren. Ben je tenminste even van die vaak deprimerende wachtkamer weg.

Waanzin

Tijdens de 'briefing' van de Tweede Kamer over de gebeurtenissen rond de MH17 vroeg de vertegennwoordiger van de PVV om het sturen van militairen naar het gebied waar het vliegtuig was neergestort. Hij was zeker niet de enige Nederlander die dat een goed idee zou vinden.  Toen een ander deel van Oekraïne, de Krim, door Rusland bezet werd, heb ik dat soort geluiden niet gehoord, maae ja, daar waren ook geen Nederlanders bij betrokken.

Op de Krim is eerder oorlog gevoerd, halverwege de 19e eeuw, tussen Rusland en een coalitie van o.a. Frankrijk, Engeland en het Ottomaanse rijk. De bekendste persoon uit die oorlog is Florence Nightingale die op, voor die tijd, moderne wijze aaandacht schonk aan de verpleging van gewonde soldaten.

Eén gebeurtenis uit die oorlog is beschreven door Alfred Lord Tennyson in zijn gedicht 'The Charge of the Light Brigade', de beschrijving van een militaire actie (Into the valley of Death Rode the six hundred.) die verkeerd gepland was (Some one had blunder'd), maar desondanks werd doorgezet. Het is een beschrijving van de waanzin van de oorlog, elke oorlog, waarin jonge mensen worden  uitgestuurd om dingen te doen die ze uit zichzelf nooit zouden doen, maar, zoals Tennyson schreef:
Theirs not to reason why,
Theirs but to do & die.

Into the jaws of Death,
Into the mouth of Hell
Rode the six hundred.

Iets om over na de te denken tijdens de minuut stilte vanmiddag rond vier uur.