Vuisten

In mijn Beggartalk van afgelopen zondag had ik niets te melden. Gerbie suggereerde in een reactie enkele onderwerpen, waaronder De reactie van Israel op Hamas en het gebrek aan reacties van de rest van de wereld daar weer op. Sylvain Ephimenco, columnist van Trouw, zag dat wat anders. Waar zijn de gebalde vuisten? vraagt Ephimenco zich af. Hij heeft op Facebook veel gezichten en namen van onbekenden, allemaal vrienden, kennissen of familieleden van mijn eigen Facebook-vrienden gezien. Deze spontane vorm van nationale rouw moet ons de kracht geven te beseffen dat, op ons continent, een vuile oorlog woedt. (...) Maar in onze straten blijft het stil. Geen protest, geen begin van een demonstratie. Waar zijn de gebalde vuisten tegen het expansiebeleid van Poetin?

Ephimenco wijst op de oorlog tussen Israël en Hamas en schrijft dat terwijl een minderheid van geharde politieke activisten, Israël-haters en antisemieten met veel bombarie bezit neemt van de Hofstad en ons probeert mee te sleuren, wordt de oorlog op Europese grond door onverschilligheid omgeven.

Totdat die oorlog ineens vreselijk 'dichtbij' komt. De separatisten/rebellen/terroristen krijgen een gezicht. Ze rotzooien, in de woorden van Mark Rutte, met de eigendommen van omgekomen Nederlanders. Moeten we nu massaal optrekken naar Museumplein of Malieveld om genoegdoening te eisen? Maken we dan ook wat spandoeken waarin we vragen om een einde te maken aan de burgeroorlog in Oekraïne? Vragen we en passant ook om de teruggave van de Krim?


We kunnen dit jaar herdenken dat 20 jaar geleden Yitzhak Rabin, Yasser Arafat en Shimon Peres de Nobelprijs voor de vrede kregen. Waarvoor ook al weer? Velen onder ons zullen mogelijk vergeten zijn, dat een kleine tien jaar geleden Hamas bij democratische verkiezingen een absolute meerderheid in het Palestijnse parlement behaalde. De Palestijnen waren even vergeten dat ze een bestuur moesten kiezen waarmee 'wij' het goed konden vinden. Het werd dan ook al snel duidelijk dat Israël en de Westerse landen er niet over peinsden een Hamasbestuur te erkennen.Het eindresultaat was dat Hamas werd teruggedrongen in zijn isolement in Gaza. Als ze daar uit komen is dat niet voor een goed gesprek. Inmiddels zijn er al weer 500 Palestijnen minder in Gaza. Eigen schuld, dikke bult?

Schrikken

Inmiddels rijd ik al ruim twee jaar op een elektrische fiets en ik ben er nog altijd zeer enthousiast over. Maar afgelopen zaterdag sloeg mij de schrik om het hart. Ik had net mijn boodschappen bij AH in mijn fietstassen geladen, stapte op en drukte op het knopje om de accu aan te zetten. Er gebeurde niets, d.w.z. de accu werkte niet mee. Ik zette mijn versnelling op de kleinste stand en fietste de paar honderd meter naar huis. Dat viel nog lang niet mee, want de fiets is, met name door die accu, nogal zwaar. De combinatie lichamelijke inspanning - copd is geen gelukkige. Toen de fiets eenmaal in de box stond, stond ik naar adem te happen. Het enige wat ik op dat moment kon bedenken was: de accu aan het infuus hangen. In mijn flat nam ik een extra 'pufje' ventolin en bij het kijken/luisteren naar EenVandaag kwam ik weer op adem.

Ik word 's nachts altijd enkele keren wakker. Meestal slaap ik ook weer snel, maar dat duurde deze nacht wat langer. Ik lag allerlei scenario's te bedenken voor het geval ik de accu niet aan de praat kreeg. Ik ben lid van de ANWB geworden zodat ik in noodgevallen de 'Wegenwacht voor de fiets' (de Wegenwacht Fietsservice) kan bellen. Maar die komt niet op je woonadres. Zouden ze toch komen als ik behoorlijk zielig zou weten over te komen? Zou ik zondag zonder ondersteuning een eindje gaan fietsen en dan de ANWB bellen?

Ik heb geen goede fietsenmaker in de buurt en de zaak waar ik de fiets gekocht heb bevindt zich in een ander deel van Amsterdam-Noord, een afstand van 3,3 km. Veel te ver, voor mij, om zonder elektrische ondersteuning te halen. Zouden ze bij mij aan huis naar de fiets willen kijken of zouden ze per automobiel mijn fiets kunnen ophalen? Ik was bereid om daarmee verband houdende kosten te betalen. Ik zag ook al  voor me dat ik weer mantelzorg moest inschakelen voor de boodschappen. Zondagavond zou ik iets bij 'Thuisbezorgd.nl' kunnen bestellen.

Gisteren rond twaalf uur zakte ik af naar de box. Ik drukte verwachtingsvol op een knopje en Ja! Er was weer contact met de accu. Ook als ik de fiets van het infuus afhaalde? Ja! Een paar uur later fietste ik, elektrisch ondersteund, naar AH.  (Ik doe nooit voor twee dagen boodschappen. Als die winkels toch open zijn op zondag dan dwing ik mezelf om ook op zondag een keer de deur uit te gaan.)

Toen ik de boodschappen had ingeladen, drukte ik weer op het knopje (De accu gaat automatisch 'uit' als je een tijdje niet rijdt.) en ja, ik kon weer zonder inspanning naar huis fietsen. In feite fungeert mijn fiets als een scootmobiel. Ik kan nog net voldoende lopen om zo'n apparaat nog niet te hoeven aanschaffen. Maar hoe lang gaat dat nog duren?

Niks

Vandaag heb ik weer eens niks te melden.

Geschokt

Wat is er mis met mij? Donderdagmiddag zat ik naar de Tour de France te kijken. Onderin beeld verscheen de mededeling dat na enkele ogenblikken het programma onderbroken zou worden door een extra nieuwsuitzending. Dat gebeurt niet iedere dag, dus er moest wel iets belangrijks gebeurd zijn. Vreselijk belangrijk kon het ook weer niet zijn, want er werd rustig gewacht tot de winnaar van de etappe over de streep was. Toen kwam dus de mededeling over dat neergestorte/neergeschoten vliegtuig.

Na een tijdje kwamen ook de eerste reacties van bekende personen: de koning, de premier, fractieleiders in de Tweede Kamer. Stuk voor stuk waren ze diep geschokt en ieders gedachten gingen uit naar de slachoffers en hun familie en vrienden. Waarom heb ik dat niet?

Begrijp me goed: ik betreur het als mensen het leven verliezen door zo'n ongeluk. Ik weet dat het erg is voor familie en vrienden. Maar persoonlijk ben ik niet geschokt. Mijn gedachten gaan niet uit naar mensen die ik niet ken. Ben ik nou zo ongevoelig?

De wielrenners van de 'Nederlandse' ploegen in de Tour de France reden gisteren met een rouwband of -strikje. Waarom deden de vakkenvullers bij AH en Jumbo, de conducteurs bij de NS, de baliemedewerkers bij de gemeenten en zoveel andere werknemers dat niet? Zouden 'we' net zo geschokt zijn als er één Nederlander en 193 Nieuw-Zeelanders waren omgekomen?

Ben ik weer eens verkeerd bezig?

Buslijnen

Het GVB gaat in enkele wijken in Amsterdam het openbaar verbeteren. In Amsterdam-Noord worden de wijken Elzenhage en Overhoeks beter bereikbaar. Het PAROOL schrijft daarover en noemt dit relatief nieuw wijken. Inderdaad 'relatief' want daar wonen al geruime tijd mensen. 'Vaak gaan deze mensen nu met de auto of moeten ze een heel eind fietsen voordat ze bij een bushalte komen. Wij willen dat iedereen in de stad gebruik kan maken van het openbaar vervoer,' aldus een woordvoerder van de GVB.

Zoals gebruikelijk loopt het openbaar vervoer weer eens achter de feiten aan. Naar mijn mening moet er in een nieuwe wijk openbaar vervoer beschikbaar zijn vanaf het moment dat de eerste nieuwe huizen in gebruik zijn. Anders gaan de mensen gebruik maken van de auto en probeer ze daar dan maar weer eens uit te krijgen als er (eindelijk) wel voldoende openbaar vervoer is.

Waarschuwing

De ANWB, lees ik in de Volkskrant, sluit (...) zich aan bij de beweging die reizigers waarschuwt dat kindersekstoerisme nooit is goed te praten. Laat me eerst maar even, voor alle duidelijkjeid, zeggen dat ik uiteraard kindersekstoerisme afschuwelijk vindt. Maar wat moet ik verder met die 'waarschuwing'? Als ik als oude man naar bijvoorbeeld Thailand of de Filippijnen zou gaan, zou ik ongetwijfeld in aanmerking komen om gewaarschuwd te worden. Echter, ik ga daar niet heen en als ik al zou gaan, zou ik mij verre houden van sekstoerisme.

Er zijn aardig wat mannen die wel aan sekstoerisme doen. Die weten verdomd goed hoe de maatschappij in het algemeen over hun activiteiten denkt en dat die activiteiten strafbaar zijn. Zij zullen toch doen wat ze van plan waren, ondanks de waarschuwing van de ANWB en de beweging waarbij die zich heeft aangesloten. Wat is het effect van die waarschuwing? Wat verwacht de ANWB ervan?

Nederlands

Vroeger probeerden we met ons allen zo goed mogelijk Nederlands te spreken en te schrijven.

Tegenwoordig doen we met z'n allen ons best de fouten van anderen zo snel mogelijk over te nemen en te herhalen.