Concurrentie

Als je in Nederland een goed doel wilt steunen is er keuze genoeg. Voor vele ziekten is er wel een fonds dat geld inzamelt, bijvoorbeeld om wetenschappelijk onderzoek te financieren. Wie ondanks de slechte economische tijden toch nog wat geld over heeft kan incidenteel of structureel een bedrag naar zo'n fonds overmaken. En behalve ziektes zijn er nog veel meer andere goede doelen.

Kennelijk is gewoon van tijd tot tijd geld overmaken een beetje saai. Er moet een of andere prestatie tegenover staan, waaraan wij de hoogte van onze gift kunnen relateren. Iemand sponsoren die tegen de Alpe d'Huez op fietst is leuk, maar het is nog leuker als zhij dat zes keer achter elkaar op één dag doet. Het mooiste is als iemand met tranen in de ogen en naar de hemel wijzend over de eindstreep rijdt.

Er wordt niet alleen gefietst voor een goed doel. Er wordt ook gezwommen. Maar wat las ik gisteren in Het PAROOL? Er is een hevige concurrentiestrijd van zwemtochten voor het goede doel.

Vandaag zwemmen zes Nederlanders van Dover naar Frankrijk, ten behoeve van Kinderen Kankervrij. Maandag zwommen twee Amsterdamse studenten over het IJsselmeer voor de kankerbestrijding. Op 25 augustus zwemmen 42 Amsterdammers bij IJburg 2,5 kilometer voor een kinderproject in Guatemala. Diezelfde dag zijn er de Royal Amstel Swim (10 kilometer) en de Amsterdam Swim (2,5 km) ten bate van schoon water.

De knaller is de Amsterdam City Swim, 8 september (2,3 km). Die zamelt geld in voor de bestrijding van de ziekte ALS. De opbrengst was vorig jaar, met 110 deelnemers - onder wie prinses Máxima - 740.000 euro. Dat zal dit jaar minder zijn, want ik vrees dat Máxima als koningin niet meer de Amstel induikt, voor welk goed doel dan ook. Misschien komt ze aanmoedigen.

Een andere zwemtocht heeft als goed doel 'schoon water'. Maar helaas: Schoon water is minder 'sexy' als goed doel dan een ernstige ziekte als ALS, zegt zowel Van Loon als voorzitter Marc ter Haar van de Amsterdam City Swim. Zouden de lijders aan ALS die ziekte vreselijk sexy vinden? Ik ben donateur van het Koningin Wilhelmina Fonds, niet omdat ik kanker zo 'sexy' vind, maar omdat mijn vrouw er aan overleden is.

Dus, wil je ook een keer een warm gevoel overhouden aan het inzamelen van geld voor een goed doel, kies dat dan met zorg. Let er vooral op of het wel voldoende sexy is. Het moet wel een beetje aanspreken bij het grote publiek. En ga vooral goed na of niet iemand anders al op hetzelfde idee is gekomen en, nog erger, dezelfde sportieve prestatie heeft bedacht, die tot gulle gaven moet leiden.

Boycot

Er is de laatste tijd veel te doen over het Russische homobeleid, dat inderdaad behoorlijk achterlijk is. Daar moeten we natuurlijk wat aan doen. We kunnen, zoals ze in de VS en Canada doen, voorlopig geen Russische wodka drinken of zelfs die wodka demonstratief in het riool gieten. Bij de Olympische Winterspelen, die volgend voorjaar in Sotsji aan de Zwarte Zee worden gehouden, moeten onze schaatsers hand in hand naar de baan kunnen wandelen, zonder angst beschuldigd te worden van propaganda van homofilie. Als dat niet kan, komen wij niet schaatsen. Of ... eh ... gaat dat wat te ver? We gingen destijds toch ook gewoon voetballen in Argentinië?

De Russen zelf bieden ons de mogelijkheid tot een demonstratieve boycot op een presenteerblaadje aan. Het Parool schrijft: Het Museumplein in Amsterdam is zondag 25 augustus het toneel van Russische muziek, dans en ballet.  Op het plein zal om 20.00 uur een Russisch galaconcert plaatsvinden.
Het gratis toegankelijke festival 'Constellation of Russia' wordt gehouden in het kader van het Nederland-Ruslandjaar 2013 en is georganiseerd door Rossotrudnichestvo. Dat is een onderdeel van het Russische ministerie van Buitenlandse Zaken. (Onderstreping toegevoegd.)

Ik weet dat het moeilijk is. Als ons iets gratis wordt aangeboden zijn we er als de kippen bij om het in ontvangst te nemen. Maar het zou mooi zijn als die Russische kunstenaars en de vertegenwoordigers van het Russische ministerie van Buitenlandse Zaken geconfronteerd zouden worden met een geheel leeg Museumplein. Zo kunnen we laten zien dat we van sommige aspecten van de Russische cultuur bepaald niet gediend zijn.
x

Taalgebruik

Kinderen kennen we al niet meer in Nederland. Misschien nog wel in de statistieken, maar in het dagelijks spraakgebruik hebben eigentijdse ouders geen kinderen, maar kids. Is het jonge poesje het volgende levende wezen dat uit onze taal verdwijnt? Dat wordt steeds vaker "kitten" genoemd. Het is dat het vogelbekdier hier geen al te populair beestje is, anders zouden we hem allang 'duck bill platypus' genoemd hebben. Bij Het Parool zijn ze er kennelijk nog niet over uit welke taal ze in hun berichten moeten gebruiken bij het aanduiden van jonge katten. Ze plaatsen een berichtje onder de kop Kitten van verdrinkingsdood gered op IJburg. Ik zie nog niet direct de nieuwswaarde van dit bericht, maar alla, een wakkere journalist was het opgevallen dat de Amsterdamse zender AT5 hier een item aan gewijd had en als het op tv is, is het nieuws en mag het in de krant.

De eerste zin van het artikel is nog iets dramatische dan de kop: Op IJburg kon maandag ternauwernood een kitten gered worden van de verdrinkingsdood. (Onderstreping toegevoegd.) Maar in de volgende zin wordt vermeld dat ene Marc merkte dat een katje in het water achter zijn huis was beland. Daarna is het ineens een "dier". Maar de journalist weet niet wat te kiezen: Toen hij (Marc) de kitten had bereikt zwom hij met het dier in zijn handen weer terug naar de kant.

Eind goed, al goed. De journalist weet uiteindelijk nog hoe we zo'n jonge kat noemen: Het katje maakt het inmiddels goed.

x

Münchhausen

Bij het BovenIJ ziekenhuis moeten ze zo langzamerhand gaan denken dat ik lijd aan het syndroom van Münchhausen, volgens Wikipedia "een psychiatrisch syndroom waarbij de patiënt zich herhaaldelijk presenteert bij medische hulpverleners met gefingeerde klachten of zelf toegebrachte verwondingen, om daardoor zorg en aandacht te krijgen." Gisteren namelijk meldde ik mij bij de Spoedeisende Hulp van het BovenIJ ziekenhuis.Ik werd daar niet met een ambulance gebracht, maar was daar op eigen kracht, per fiets, heen gegaan.

Wat was er nu weer aan de hand? Ik was van plan 'Artzuid 2013' te bekijken, een tentoonstelling van beeldhouwwerken langs de Apollolaan en de Minervalaan. Helemaal gratis dus. Ik ging daar dus op de fiets heen, maar helaas kwam ik niet verder dan de Martelaarsgracht. Dat is een stukje gedempte gracht tussen Prins Hendrikkade en Nieuwezijds Voorburgwal. Ik kwam met mijn voorwiel tegen de stoeprand en stortte vervolgens tegen de grond. Het zag er allemaal behoorlijk bloederig uit: schaafwonden aan de rechterknie, beide handen en onderarmen en boven het rechteroog. Gelukkig stonden er bij een naburige winkel enkele jonge Duitsers, die kennelijk met een fietstocht bezig waren en bleken te beschikken over een goed gevulde verbandtrommel en waarmee ze aan enige bescheiden Wiedergutmachung konden doen.. Zij verbonden de ergste wonden. In goed overleg stelden we vast dat ik niets gebroken had en dat ik zelfstandig mijn weg kon vervolgen.

Ik vervolgde mijn weg niet echt. Het leek me beter de wonden professioneel schoon te laten maken en het was geruime tijd geleden dat ik tegen tetanus was ingeënt. Het leek me het beste naar het BovenIJ ziekenhuis te gaan. Dat was dichter bij dan het Lucas-Andreassziekenhuis en het Onze Lieve Vrouwen Gasthuis en dichter bij huis. Bij de SEH was het direct duidelijk dat ik niet voor niets was gekomen en - tot mijn verbazing - binnen enkele minuten zat ik tegenover een verpleegkundige die de wonden schoon maakte en mij een tetanusinjectie gaf. Hij vertelde ook dat ik een nogal dunne huid had. Die was op sommige plaatsen ook gewoon weggeschaafd. Het scheurtje boven mijn rechter ook kon dan ook niet gehecht worden, die zou worden dichtgeplakt. De verpleegkundige stelde ook vast dat er niets gebroken was,  nam mijn bloeddruk en hartslag op en bracht wat provisorische verbandjes aan. Toen begon het grote wachten, op de arts. Toen die eindelijk kwam bleken we elkaar eerder gezien te hebben, namelijk toen ik met iets ernstiger klachten en per ambulance was binnengekomen. Na enkele minuten ging zijn pieper en verdween hij weer voor geruime tijd. Toen hij weer terug kwam stelde hij wat vragen en zei dat alles opnieuw zou worden verbonden. Weer verdween hij om na geruime tijd terug te komen om mij te vertellen dat hij me niet vergeten was.  Uiteindelijk kwam er een (andere) verpleegkundige die de wonden verbond en die boven mijn rechteroog dichtplakte. Toen was ik wel toe aan cappuccino, die ik in het restaurant van het ziekenhuis gebruikte, waarna ik, weer geheel op eigen kracht, naar huis ging.  

Rest mij nog te vertellen dat mijn linker duim nogal gevoelig is. Er is niets gebroken maar wellicht wel gekneusd. Op mijn linker dijbeen zit een blauwe plek en die is tijdens het lopen en fietsen ook wat gevoelig. Met die verbanden en die 'hechting' mag ik de komende drie dagen niet onder de douche. Maar ik kan wel boodschappen doen en mijn maaltijden klaar maken. Nu maar wachten op de volgende calamiteit.

Die eerste verpleegkundige vertelde mij dat ik er rekening mee moest houden dat ik vanochtend behoorlijk last van spierpijn zou kunnen hebben. Dat valt reuze mee. Ik had vannacht en momenteel van tijd tot tijd wel een stekende pijn in mijn rechterknie. Van die wonden op mijn armen en handen heb niet echt last.
x

Belang

De voorzitter van het College voor Zorgverzekering (CVZ, een belangrijk adviesorgaan voor de overheid) heeft een belangrijke ontdekking gedaan: Tijdens een hoorzitting over de medicijnen, kwam Moerkamp vorig jaar oog in oog te staan met patiënten. 'Als je al die mensen ziet zitten in die zaal, in rolstoelen, sommigen aan de beademing, dan pas besef je echt dat alleen een wetenschappelijke benadering niet genoeg is om een beslissing op te baseren.' Het ging in die hoorzitting over zeer dure medicijnen. Er was voorgesteld om de kosten daarvan niet langer door de zorgverzekering te laten vergoeden. Uiteindelijk adviseerde het CVZ om de medicijnen te vergoeden uit een apart potje in plaats van uit de basisverzekering. Dat aparte potje kwam zeker ergens uit de hemel vallen. Alsof niet elk potje dat de overheid beheert gevuld wordt door de burgers, of dat nu door middel van belastingen of premies gebeurt. Bij mij thuis noemen ze dat 'een sigaar uit eigen doos'.

Van nu af aan gaat het CVZ dus heel anders werken: Het belang van patiënten wordt voortaan eerder meegenomen bij beslissingen over het al dan niet blijven vergoeden van een bepaald geneesmiddel. Dat mag je rustig revolutionair noemen. Nu moeten we alleen de overheid en de zorgverzekeraars nog zo ver krijgen dat ze het belang van de patiënt voortaan eerder gaan meewegen. Het enige wat ze daarvoor behoeven te doen is oog in oog staan met die patiënten. Zo moeilijk hoeft dat toch niet te zijn. Ze zouden eens naar familieleden kunnen kijken. Misschien is een blik in de spiegel al genoeg. En misschien moeten ze dat niet alleen doen als het om de vergoeding van geneesmiddelen gaat. Dat is immers maar een deel van de kosten. En misschien moeten ze de belangen van de patiënt niet eerder laten meewegen. Die belangen dienen voorop te staan en het zwaarste te wegen.
x

Versiering

 

Wat krijgen we nu? Ga ik mezelf ineens versieren? Nou, nee. Ik loop, binnen de bebouwde kom,  sowieso meestal niet met ontbloot bovenlijf rond en als ik netjes aangekleed ben, zie je die 'versiering' niet. Die wordt verborgen door poloshirt of sweater. Je ziet wel dat ik een ketting draag. Het is dan ook geen versiering die eraan hangt. Het is een penning met deze mededeling:

Op de achterzijde staat de volgende tekst: "Ik verbied iedereen, onder alle omstandigheden elke vorm van reanimatie op mij toe te passen." Duidelijk, toch? Sinds enkele dagen hang ik elke ochtend die ketting om mijn hals. Dat heeft niets te maken met de recente onverwachte ziekenhuisopnamen. Al enige tijd vóór die opnamen heb ik die niet-reanimeerpenning aangevraagd bij de NVVE. Tegelijkertijd heb ik diverse formulieren aangevraagd en inmiddels ontvangen, nl.:

- een behandelverbod;

- een euthanasieverzoek;

- een clausule voltooid leven;

- een clausule dementie;

- een volmacht inzake medische besluitvorming en beslissingen.

Binnenkort heb ik een gesprek met mijn huisarts, waarna ik de diverse formulieren definitief ga invullen. Voor alle duidelijkheid: ik ben echt nog niet aan euthanasie toe, maar je kunt het maar geregeld hebben.

x

Levensgevaar

Je vraagt je soms af of mensen echt zo stom zijn. Niet hands free bellen in een auto is al jaren verboden, al wil dat niet zeggen dat het nooit meer gebeurt. In het NOS-journaal hebben we kunnen zien dat ook treinbestuurders druk bezig kunnen zijn met hun mobieltje. In Spanje heeft dat tot bijna 80 doden geleid.

In de Volkskrant las ik: Internetten terwijl je fietst is levensgevaarlijk. Dat is de boodschap van de campagne die de overheid en Veilig Verkeer Nederland volgende maand gaan voeren. 'Het is een combinatie die gewoon niet kan,' zegt Rob Stomphorst van Veilig Verkeer Nederland (VVN). Welk zinnig denkend mens heeft eigenlijk een campagne van de overheid en VVN nodig om erachter te komen dat internetten tijdens het fietsen, zeker als je dat in de stad doet, levensgevaarlijk is, maar: Internettende fietsers zijn een alledaags verschijnsel geworden in het straatbeeld. Met één hand aan het stuur en de ogen op het schermpje gericht proberen ze tegelijk het verkeer in de gaten te houden én berichtjes te typen en te lezen. 

Hoe belangrijk moet communicatie wel niet zijn, als mensen bereid zijn er hun leven (en dat van anderen!) voor in de waagschaal te stellen? Hands free internetten is volgens mij nog niet uitgevonden. Ik ben niet iemand die gauw roept dat de overheid moet ingrijpen, maar wordt het niet gewoon tijd om het gebruik van het mobieltje bij iedere vorm van weggebruik te verbieden? Dan heb ik het niet alleen over de smartphones waarmee je kunt internetten. Zelf met het meest domme mobieltje kun je nog sms'en en ook dat kun je beter niet doen als je een auto, motor, bromfiets, snorfiets, gewone fiets, skateboard of rolschaatsen gebruikt om je van A naar B te begeven. Voor je het weet betekent B 'ziekenhuis' en is je mobieltje alleen nog maar handig om je familie, resp. nabestaanden, van je toestand in kennis te stellen.
x