Koningslied

Het doel van het Nationaal Comité Inhuldiging is dat het Koningslied mensen verbroedert, maar helaas lijkt dat niet te lukken. Vrijdag ging het lied in première en het werd van alle kanten totaal afgebroken. De componist, John Ewbank, heeft via zijn Facebookaccount bekend gemaakt dat hij zijn compositie terugtrekt. Er is geen (tekst)schrijver die zich kan terugtrekken, want er hebben heel veel schrijvers aan de tekst meegewerkt. Dat heb ik van meet af aan fout gevonden, want, zoals iemand al eens heeft opgemerkt, "Een kameel is een paard dat door een commissie is ontworpen."

Kunnen we, vraag ik mij dan af, het eigenlijk wel maken t.o.v. Willem-Alexander en Máxima, op nationaal niveau, via de sociale media, ruzie te gaan zitten maken over iets wat 'wij' (althans volgens dat Nationale Comité), dat stel op 30 april met ons allen willen aanbieden? In 'Paul en Witteman' was de tekst van het lied te zien en die werd, door een Neerlandicus, op werkelijke briljante wijze, geanalyseerd en belachelijk gemaakt. Als ik Willem-Alexander was, zou ik me zwaar beledigd voelen als die tekst me, als een soort nationaal geschenk, zou worden aangeboden.
x

Lopen

Valencia wordt in tweeën verdeeld door een langwerpig park, dat lager ligt dan de belendende delen van de stad. De oorzaak daarvan is dat dit park de bedding is van de rivier Turia, die na een overstroming in 1957 om de stad is heen geleid. De voormalige bedding is dus een park geworden. Een belangrijk deel van dat park wordt ingenomen door de 'Ciudad de las Artes y las Ciencias (De Stad van Kunsten en Wetenschap'). Hierin bevinden zich diverse gebouwen die voor het merendeel zijn ontworpen door Santiago Calatrava. (In de buurt van Hoofddorp vind je twee bruggen die door deze architect zijn ontworpen.) We hebben twee van die gebouwen bezocht: donderdag was dat het Museum van Wetenschap, dat eigenlijk geen museum is en meer lijkt op Nemo in Amsterdam, vooral leuk/interessant voor opgroeiende jongeren. Vrijdag bezochten we de Oceanogràfic. Dit is een zeer groot zoutwateraquarium, waarin niet alleen vissen, maar ook walvisachtigen en zeehonden te zien zijn.

Op dinsdag zijn we een groot deel van het park doorgefietst, als onderdeel van een fietstocht door de stad, onder leiding van een (Nederlandse) gids.  Tijdens die tocht zagen we dus bouwkundige resten uit de Middeleeuwen en de hypermoderne architectuur van Calatrava en allemaal de moeite meer dan waard.

Over 'moeite' gesproken: we hebben maar weinig door de stad gewandeld. Dat lag aan mij. Mijn problemen bij het lopen waren groter dan ik ze tot nu toe had ervaren. Al na pakweg een honderd meter kwam ik nauwelijks meer een stap vooruit zonder behoorlijk veel pijn in spieren die ik voordien niet voelde. Weliswaar gingen we steeds met een taxi (redelijk geprijsd) van het hotel de stad in, maar we moesten toch van een terras naar een restaurant lopen. In dat Museum van Wetenschap heb ik dan ook veel gezeten, terwijl Jan, Jan en Jan diverse dingen bekeken. In de Oceanogràfic heb ik wel net zo veel gelopen als zij, maar het viel vaak niet mee. Ik kan a.s. dinsdag de vaatchirurg vragen hoe dat nu zit, want die afspraak had ik al gemaakt

Gelukkig hebben veel op terrasjes gezeten, waar we ons het bier en/of de wijn en de tapas goed lieten smaken. Ik weet nu dat paella een Valenciaans 'uitvinding' is. We hebben twee keer een heerlijke paella gegeten. Het weer was al die dagen prima, dus we hebben al een paar zomerse dagen meegemaakt. Kortom, ondanks die problemen met de benen waren het een paar prima dagen.

PS
Roel, bedankt voor de voortreffelijke waarneming.
x

Terug

Als ik dit begin te schrijven is het net twee uur ('s nachts) op zaterdag 20 april geweest. Ik komt net terug van het vierdaagse tripje naar Valencia en drink nog even wat voor ik naar bed ga. We zouden sowieso pas laat op Schiphol arriveren, maar er kwam nog eens een vertraging van een drie kwartier bij.

Ik verwacht niet op mijn gebruikelijke tijd (ergens tussen zes en zeven) hier morgenochtend een blog te schrijven. Kom dus nog wat later terug dan zal ik mijn eerste beknopte verslag van opnieuw een geslaagde stedentrip geven.
x

Inspiratie

Tja, daar zit je dan, achter je toetsenbord. Je hebt beloofd drie keer een stukkie te schrijven. Twee keer is dat gelukt, maar nu wil het even niet komen. Inspiratie. Iets uit de actualiteit? Dat wordt herhalen wat er al in de kranten staat en mijn mening doet er naar mijn mening niet zo toe, hier op dit blog. Iets over gedoe met mijn moeder, vroeger, of met mijn schoonvader, nu? Doen we maar niet. Over mijn zoektocht naar een baan, nu al meer dan zes jaar? Is gewoon een gegeven en ik ben er inmiddels behoorlijk aan gewend, aan huisman zijn. De werkwereld zit niet meer op mij te wachten. Iets over koken, mijn hobby? Nee joh, we hebben al een Herman den Blijker en een Rudolph van Veen en dat is meer dan genoeg. Over de kanker die in familie- en vriendenkring heeft toegeslagen en die gelukkig aan onze deur voorbij is gegaan (het waren benigne papillomen)? Nee, geen zware kost op deze plaats. Nog maar iets over mijn kleinzoon Thomas dan? Dat prachtig mooie, allerliefste, heerlijke, stoute, dwarsliggende, niet meer uitslapende, wereldontdekkende, eigenwijze jongetje?  Als ik over hem ga schrijven, dan zit ik hier over drie dagen nog. Dat gaat Evert vast niet goed vinden. Dat nu ook de baan van Carla op de tocht staat met vele eventuele gevolgen van dien? Die gedachte wil ik liever nog maar even verdringen. Ik denk dat ik me toch maar weer terugtrek in mijn keuken. Een grote spacecake lijkt me wel wat. Als ik Geert Wilders moet geloven ga je de toekomst daar zeer rooskleurig van inzien. Dan neem ik die malle blonde haardos maar op de koop toe.

Evert, ik hoop dat jullie genoten hebben daar in het Spaanse Valencia en ik kijk met plezier uit naar je talk van zaterdag.

Op jacht

De jager in mij is wakker geweest. Mijn prooi: woelratten. Die mormels bewonen het talud aan de zijkant van mijn tuin. Ze graven gangen, duwen bergen grond omhoog, vreten aan de wortels van planten en bomen en ze jongen er stevig op los. Dat moest maar eens afgelopen zijn dus ik heb ze de wacht aangezegd. Dat begon met flessen zonder bodems onder een hoek van 35 graden in de gangen te zetten. De geluidstrillingen die daardoor ontstaan zouden ze tot waanzin moeten drijven waardoor ze zouden gaan verkassen naar de buren. Dat werkt overal, behalve bij mij. Mollenklemmen dan maar. Drie van die dingen gekocht en geplaatst. Vol verwachting klopte mijn bloeddorstige hart. Maar ze doen het niet. In die klemmen lopen. Daar bedacht ik het volgende op. Ik legde een stuk gang bloot. Vulde dat over een lengte van een centimeter of vijftig op met zand en legde een klem daar vlak achter. Vervolgens de boel weer afgedekt. In mijn gedachten kwam dat beest door die gang aanhollen, stootte in het stikdonker zijn kop tegen de verstopping, sloeg aan het graven om na een klein half metertje zo mijn klem in te duiken. Wat denk je? BINGO! Ik haalde een week later de tegel omhoog waar die klem onder lag en daar zat ‘ie, de rotzak. Punt was even dat hij zich nog maar net moest hebben vastgelopen. Hij was nog niet dood en hij ging behoorlijk te keer. Hij was ook groter dan ik had gedacht. Wat nu? De tegel terugleggen en een week wachten? De tegel een kwart slag draaien en laten vallen? Een groot mes halen, of een paaltje? Ik had gelezen dat je voorzichtig moest zijn want ze bijten gemeen en je kunt dan een hele vieze ziekte oplopen. Maar ja, die jager in mij riep om daadkracht. Wie A zegt, zegt vervolgens B, toch? Terwijl ik stond te bedenken hoe ik mijn vangst uit zijn lijden zou gaan verlossen, draaide hij zich ineens los uit die klem. Ik schrok me het lazarus en sprong een meter naar achteren. Hij rende het talud af en verdween onder de schutting naar de buren. Dat had ik dan weer wel bereikt. Gelukkig had niemand het gezien. Sta je toch voor paal. Voor je het weet circuleer je in een filmpje op het Internet. Ga je de wereld over als de “rattenvangert  van de (straatnaam)”. Ik moest er eigenlijk wel een beetje om grinniken en in mijn hart was ik ook wel een beetje blij dat het probleem zichzelf had opgelost. Ik heb een schep gepakt, de gaten gedicht, de tegels teruggelegd en toch ook maar de jager in mij begraven. Ik vermoord alleen nog maar muggen. En vliegen. En wespen. En mieren. Held die ik ben.

Speel goed

Als kind speelde ik graag met SIO montage. Kent iemand dat nog, dat constructiespeelgoed van gekleurd hout?  Met plastic bouten en moeren schroefde je de boel aan elkaar. Hijskranen waren favoriet  en als Sinterklaas en ooms en tantes je een paar jaar goed waren gezind, dan konden die dingen behoorlijke afmetingen aannemen.  Het zal zo’n 50 jaar geleden zijn dat zich dat allemaal afspeelde. Ik heb die spullen bewaard, want, zo dacht ik een jaartje of 20 geleden, dat gaat mijn zoon vast ook leuk vinden. Niet dus. Die was meer van de Nintendo. En van de economie. Hij is gaan bankieren en daar komen geen bouten en moeren aan te pas. Maar nu is er een kleinzoon van bijna drie en hij vindt het helemaal geweldig. Al die balkjes, latjes, wieltjes, kleurtjes, hij is er dol op. Dus is opa weer aan het bouwen geslagen. Een helikopter, een kraanwagen, een vorkheftruc. En Marktplaats is de plek voor aanvullingen. Uit het hele land kwam het in postpakketten onze kant op, de Curverbox weegt inmiddels meer dan 10 kg. De volgende projecten: een parkeergarage met een autolift en natuurlijk een grote bouwkraan. Die moet zo hoog worden, dat er spullen mee op en van de tafel getakeld kunnen worden. Mijn handen jeuken, ik kan niet wachten, ik kan weer eindeloos prutsen. Mijn tweede jeugd is aangebroken. Of begint opa kinds te worden…

 

Plaatsvervanger

Om 11 uur vanochtend bevind ik mij in de buurt van de balie van Transavia op Schiphol. Als alles volgens plan verloopt zijn Jan, Jan en Jan daar dan ook. Met ons vieren stappen we in het Transaviavliegtuig  dat om 12.30 uur vertrekt naar Valencia. Daar zullen wij tot en met (een gedeelte van a.s. vrijdag) verblijven en ons amuseren. In ieder geval is het daar, naar Nederlandse begrippen, nu zomers weer.

De komende drie dagen zal ik dus geen Beggartalk schrijven. Maar dat wil niet zeggen  dat er geen Beggartalk zal verschijnen. Roel Schippers heeft eindelijk weer eens de gelegenheid hier zijn gedachten te delen met de rest van de mensheid. Blijf dus gewoon dagelijks langs komen. Zaterdag zal ik hier laten weten hoe het in Valencia was. Tot dan.
x