Inspiratie

Tja, daar zit je dan, achter je toetsenbord. Je hebt beloofd drie keer een stukkie te schrijven. Twee keer is dat gelukt, maar nu wil het even niet komen. Inspiratie. Iets uit de actualiteit? Dat wordt herhalen wat er al in de kranten staat en mijn mening doet er naar mijn mening niet zo toe, hier op dit blog. Iets over gedoe met mijn moeder, vroeger, of met mijn schoonvader, nu? Doen we maar niet. Over mijn zoektocht naar een baan, nu al meer dan zes jaar? Is gewoon een gegeven en ik ben er inmiddels behoorlijk aan gewend, aan huisman zijn. De werkwereld zit niet meer op mij te wachten. Iets over koken, mijn hobby? Nee joh, we hebben al een Herman den Blijker en een Rudolph van Veen en dat is meer dan genoeg. Over de kanker die in familie- en vriendenkring heeft toegeslagen en die gelukkig aan onze deur voorbij is gegaan (het waren benigne papillomen)? Nee, geen zware kost op deze plaats. Nog maar iets over mijn kleinzoon Thomas dan? Dat prachtig mooie, allerliefste, heerlijke, stoute, dwarsliggende, niet meer uitslapende, wereldontdekkende, eigenwijze jongetje?  Als ik over hem ga schrijven, dan zit ik hier over drie dagen nog. Dat gaat Evert vast niet goed vinden. Dat nu ook de baan van Carla op de tocht staat met vele eventuele gevolgen van dien? Die gedachte wil ik liever nog maar even verdringen. Ik denk dat ik me toch maar weer terugtrek in mijn keuken. Een grote spacecake lijkt me wel wat. Als ik Geert Wilders moet geloven ga je de toekomst daar zeer rooskleurig van inzien. Dan neem ik die malle blonde haardos maar op de koop toe.

Evert, ik hoop dat jullie genoten hebben daar in het Spaanse Valencia en ik kijk met plezier uit naar je talk van zaterdag.

Op jacht

De jager in mij is wakker geweest. Mijn prooi: woelratten. Die mormels bewonen het talud aan de zijkant van mijn tuin. Ze graven gangen, duwen bergen grond omhoog, vreten aan de wortels van planten en bomen en ze jongen er stevig op los. Dat moest maar eens afgelopen zijn dus ik heb ze de wacht aangezegd. Dat begon met flessen zonder bodems onder een hoek van 35 graden in de gangen te zetten. De geluidstrillingen die daardoor ontstaan zouden ze tot waanzin moeten drijven waardoor ze zouden gaan verkassen naar de buren. Dat werkt overal, behalve bij mij. Mollenklemmen dan maar. Drie van die dingen gekocht en geplaatst. Vol verwachting klopte mijn bloeddorstige hart. Maar ze doen het niet. In die klemmen lopen. Daar bedacht ik het volgende op. Ik legde een stuk gang bloot. Vulde dat over een lengte van een centimeter of vijftig op met zand en legde een klem daar vlak achter. Vervolgens de boel weer afgedekt. In mijn gedachten kwam dat beest door die gang aanhollen, stootte in het stikdonker zijn kop tegen de verstopping, sloeg aan het graven om na een klein half metertje zo mijn klem in te duiken. Wat denk je? BINGO! Ik haalde een week later de tegel omhoog waar die klem onder lag en daar zat ‘ie, de rotzak. Punt was even dat hij zich nog maar net moest hebben vastgelopen. Hij was nog niet dood en hij ging behoorlijk te keer. Hij was ook groter dan ik had gedacht. Wat nu? De tegel terugleggen en een week wachten? De tegel een kwart slag draaien en laten vallen? Een groot mes halen, of een paaltje? Ik had gelezen dat je voorzichtig moest zijn want ze bijten gemeen en je kunt dan een hele vieze ziekte oplopen. Maar ja, die jager in mij riep om daadkracht. Wie A zegt, zegt vervolgens B, toch? Terwijl ik stond te bedenken hoe ik mijn vangst uit zijn lijden zou gaan verlossen, draaide hij zich ineens los uit die klem. Ik schrok me het lazarus en sprong een meter naar achteren. Hij rende het talud af en verdween onder de schutting naar de buren. Dat had ik dan weer wel bereikt. Gelukkig had niemand het gezien. Sta je toch voor paal. Voor je het weet circuleer je in een filmpje op het Internet. Ga je de wereld over als de “rattenvangert  van de (straatnaam)”. Ik moest er eigenlijk wel een beetje om grinniken en in mijn hart was ik ook wel een beetje blij dat het probleem zichzelf had opgelost. Ik heb een schep gepakt, de gaten gedicht, de tegels teruggelegd en toch ook maar de jager in mij begraven. Ik vermoord alleen nog maar muggen. En vliegen. En wespen. En mieren. Held die ik ben.

Speel goed

Als kind speelde ik graag met SIO montage. Kent iemand dat nog, dat constructiespeelgoed van gekleurd hout?  Met plastic bouten en moeren schroefde je de boel aan elkaar. Hijskranen waren favoriet  en als Sinterklaas en ooms en tantes je een paar jaar goed waren gezind, dan konden die dingen behoorlijke afmetingen aannemen.  Het zal zo’n 50 jaar geleden zijn dat zich dat allemaal afspeelde. Ik heb die spullen bewaard, want, zo dacht ik een jaartje of 20 geleden, dat gaat mijn zoon vast ook leuk vinden. Niet dus. Die was meer van de Nintendo. En van de economie. Hij is gaan bankieren en daar komen geen bouten en moeren aan te pas. Maar nu is er een kleinzoon van bijna drie en hij vindt het helemaal geweldig. Al die balkjes, latjes, wieltjes, kleurtjes, hij is er dol op. Dus is opa weer aan het bouwen geslagen. Een helikopter, een kraanwagen, een vorkheftruc. En Marktplaats is de plek voor aanvullingen. Uit het hele land kwam het in postpakketten onze kant op, de Curverbox weegt inmiddels meer dan 10 kg. De volgende projecten: een parkeergarage met een autolift en natuurlijk een grote bouwkraan. Die moet zo hoog worden, dat er spullen mee op en van de tafel getakeld kunnen worden. Mijn handen jeuken, ik kan niet wachten, ik kan weer eindeloos prutsen. Mijn tweede jeugd is aangebroken. Of begint opa kinds te worden…

 

Plaatsvervanger

Om 11 uur vanochtend bevind ik mij in de buurt van de balie van Transavia op Schiphol. Als alles volgens plan verloopt zijn Jan, Jan en Jan daar dan ook. Met ons vieren stappen we in het Transaviavliegtuig  dat om 12.30 uur vertrekt naar Valencia. Daar zullen wij tot en met (een gedeelte van a.s. vrijdag) verblijven en ons amuseren. In ieder geval is het daar, naar Nederlandse begrippen, nu zomers weer.

De komende drie dagen zal ik dus geen Beggartalk schrijven. Maar dat wil niet zeggen  dat er geen Beggartalk zal verschijnen. Roel Schippers heeft eindelijk weer eens de gelegenheid hier zijn gedachten te delen met de rest van de mensheid. Blijf dus gewoon dagelijks langs komen. Zaterdag zal ik hier laten weten hoe het in Valencia was. Tot dan.
x

Memorabel

Gisteren heb ik eindelijk weer eens even op een terrasje gezeten.. Gewoon vlak bij mij in de buurt, want ik wilde geen tijd besteden aan het heen weer fietsen naar en van het centrum. Die tijd heb ik gebruikt voor het draaien van wasjes. Mijn winterkleren, d.w.z. mijn sweaters, hangen nu weer allemaal schoon in de kast, waar ze blijven hangen tot oktober. Tot die tijd en met ingang van gisteren draag ik weer poloshirts met korte mouwen. Handschoenen en muts kunnen ook weer opgeborgen worden. Die waren overigens nog steeds wat klammig vanwege de regen- en hagelbuien, waarin ik vrijdag gefietst had i.v.m. bezoek aan de kapster. (Ik ga nog steeds naar de kapster vlak bij mijn vorige woning in de Baarsjes.)

Ook om een andere reden was het gisteren een memorabele dag: ik heb nu precies een half jaar niet gerookt!
X

Hype

Wist je het al? Sinds gisteren kun je het Rijksmuseum in Amsterdam weer bezoeken. Het kan je nauwelijks ontgaan zijn, want de afgelopen dagen is daar bijna net zo veel aandacht aan besteed als aan de komende troonswisseling. Gisteren konden de media, waaronder uiteraard de TV een 'dubbelslag' maken, want, schreef Het PAROOL: Voor de koningin was het een van haar laatste publieke optredens, voordat zij op 30 april afstand doet van de troon. (...) Rond 13 uur gingen de hekken open en stroomden de eerste kunstliefhebbers de catwalk op. Waren dat nou echt allemaal kunstliefhebbers, die over die oranje loper liepen? Of waren de meeste van al die mensen gewoon op die hype afgekomen? Ik bedoel: het zal best allemaal mooi vernieuwd zijn, maar over een paar maanden zijn het toch vooral de buitenlandse toeristen die het museum bezoeken.
x

Baan

De komende jaren zouden er 150.000 mensen met een handicap een baan moeten krijgen. Daar wilde het kabinet dwingende regels voor treffen, maar dankzij het 'Mondriaanakkoord' gaat dat niet door. De werkgevers zullen flink hun best gaan doen. Dat doen ze, zeggen ze, al jaren, maar mensen met een handicap die echt een baan willen, merken daar maar heel weinig van. En weet je wie op dit terrein de slechtste werkgever is? De overheid zelf.

Het zal nog wel een tijdje duren dat het zelfs voor mensen zonder handicap moeilijk wordt een baan te krijgen. Dus laten we de mensen met de minste kansen ook maar de minste mogelijkheden geven. Daar zijn we aan gewend, toch?
x