Billboard

De politie vang te weinig misdadigers en de rechters geven te lage straffen. Dat zijn veel gehoorde klachten aan de borreltafel en politici willen die klachten nog wel eens overnemen, zodat ze kunnen scoren bij verkiezingen. Het CDA en de VVD in (de gemeente) Den Haag willen daar iets aan doen: op billboards willen ze bekend maken welke misdadigers - met name van geweldsmisdrijven - opgespoord zijn en welke straf ze hebben gekregen. Dan weten de burgers dat het best wel meevalt en dat misdaad echt niet loont.


Als in een buurt een overval wordt gepleegd, is iedereen geschokt en willen ze dat de daders snel worden gepakt, wat de politie vervolgens vaak ook doet. Maar wat gebeurt erna? Mensen horen vaak niet wat voor straf iemand heeft gekregen. Dat zegt een vertegenwoordiger van het CDA in Trouw. Dat zal wel kloppen. Het zal een inwoner van de Haagse Schilderswijk  worst wezen of een overval in Zeewolde snel wordt opgelost en hoe streng de overvaller wordt bestraft. "Eigen overvaller eerst", toch? En al die billboards in de stad zullen de Hagenaars alleen maar sterken in de overtuiging dat het niet best gesteld is met de veiligheid in hun stad. Ze hadden er ook al over gelezen in hun krant en TV West had er ook al uitgebreid over gerapporteerd.

Een beetje misdaad komt diverse malen in het nieuws: 1. Direct na het bekend worden. 2. Diverse malen tijdens het onderzoek. 3. Bij het oppakken van de dader. 4. Bij het eerste proces. 5. Bij het proces in hoger beroep. Dat versterkt de indruk dat de misdaad welig tiert, want je hoort en leest er zo vaak over. Daar komen de billboards dan nog eens bij. Heb je weer een onderwerp voor aan de borreltafel.
x

Bank

De voedselbank kenden we al. Nu hebben we, zag ik in EénVandaag, ook de 'vakantiebank'. Mensen met kinderen kunnen gratis en toch voor niks een paar dagen in, bijvoorbeeld, Ponnypark Slagharen doorbrengen.

Ik vind het maar gedoe, die verschillende banken. Ik heb een suggestie: de geldbank.
x

Saai

Morgen komt er een einde aan de Tour de France 2012. Alleen pure pech kan nog voorkomen dat Bradley Wiggins dan zijn laatste gele trui van dit seizoen aantrekt. Op de laatste zondag immers wordt er niet  meer serieus om de hoofdprijzen gefietst en al wint hij vandaag niet de tijdrit, het is onvoorstelbaar dat hij daarin op een achterstand van enige betekenis wordt gefietst.

De Tour krijgt dit jaar een nog saaiere winnaar dan vorig jaar. Nadat hij de eerste tijdrit met overmacht had gewonnen, heeft Wiggins niet veel meer gedaan dan 'meefietsen'. Zijn mogelijke concurrenten deden sporadisch moeite hem 'eraf' te rijden. De enige renner die hem in de bergen nog uit het geel had kunnen fietsen, Christopher Froome, kreeg van zijn werkgever de opdracht zich in te houden, want ze hadden nu eenmaal afgesproken dat Wiggins dit jaar de Tour zou winnen.

Alleen op het tweede plan (etappewinst) was er nog wel eens wat leuks te zien. En dat Thomas Voeckler de bergprijs zou winnen zullen ook niet veel kenners voorspeld hebben. O ja, er deden ook Nederlanders mee, achttien maar liefst. We kunnen niet ontkennen dat ze pech hadden door betrokken te worden bij valpartijen, maar los daarvan hebben ze ook niet veel laten zien.

De NOS pakt dit jaar flink uit met 'Sportzomer'. 'We' zouden eens laten zien waarin een klein land groot kan zijn. Helaas, het EK voetballen werd een Nederlands drama. De Tour zorgde niet voor pleisters op Nederlands wonden. Als het weer niet al te mooi wordt, zal ik nog wel eens naar de Olympische spelen kijken. Het zal me worst wezen of 'wij' daarbij medailles halen. In ieder geval is de complete wereldtop van diverse sporten wel in Londen aanwezig en dus zal er af en toe wel iets te zien zijn dat minder saai is dan de Tour de France 2012.
x

Verzekeren

Als je tegen de klippen op liberaal bent, ben je tegen de verplichte verzekering tegen de kosten van gezondheidszorg.  Je moet immers zelf kunnen uitmaken welk risico je wilt lopen en waarom zou jij meebetalen voor de kosten die anderen (rokers bijvoorbeeld) maken door onverantwoord gedrag? Maar iedereen weet dat je vanwege een beetje kwaal of ongelukje al failliet kunt raken, dus een verzekering is zo gek nog niet en als die dan verplicht is, dan moet dat maar.

Wie een belangrijke uitgave gaat doen, gaat eerst even goed kijken waar zhij het gewenste product het goedkoopste kan krijgen. Je laat je niet alleen voorlichten door de producent of de verkoper, maar ook door onafhankelijke deskundigen, zoals een consumentenorganisatie. Er zijn maar weinig mensen die zelf kunnen bepalen waar ze de beste medische zorg kunnen krijgen. Dat laten ze over aan de verzekeraar die ze uitgekozen hebben, want die vrijheid heb je nog wel. Maar hoe weet je wat de beste verzekeraar is? Welke verzekeraar vindt de voor jou beste zorg tegen de laagste premie? Waar let die verzekeraar op?

In een kop in Trouw wordt weer eens een wijd open staande deur ingetrapt:
Bij verzekeraars komt geld op de eerste plaats.
Verzekeraars, of ze nu je huis, je auto of je gezondheidszorg verzekeren, zijn geen liefdadigheidsorganisaties. Ze hebben niet jouw belangen op het oog, ze willen zo veel mogelijk geld verdienen. Ze zijn dus niet op zoek naar de beste zorg voor jou, ze zijn op zoek naar de zorginstellingen waaraan zij zo weinig mogelijk hoeven te betalen. Ze worden ook nog eens gesteund door de overheid. Als zij roepen dat ze het allemaal niet meer kunnen betalen, laat de overheid jou meer (premie of eigen risico) betalen. Ja, zo risicoloos wil ik ook wel een bedrijf runnen, En ondertussen maar roepen dat zij door de marktwerking en concurrentie de beste en goedkoopste zorg leveren. Geloof jij dat nog?
x

Aanloopverliezen

Er is, denk ik, geen land ter wereld waar, relatief bekeken, meer gefietst wordt dan in Nederland. Er zullen weinig Nederlanders zijn die geen eigen fiets hebben en vele hebben er twee, één voor dagelijks gebruik en één voor de ontspannende fietstochten. Met ons allen kopen wij jaarlijks rond de één miljoen fietsen.  Fietsen is een goedkope, gezonde en milieuvriendelijke vorm van vervoer.

Met name vanwege zijn milieuvriendelijkheid is de fiets een ideaal vervoermiddel in grote steden. Jaren gelden was dat de basis voor het 'witte-fietsenplan' in Amsterdam. Tegen geringe kosten kon je op vele plaatsen in de stad zo'n fiets pakken of weer achterlaten. Het plan werd een fiasco. Fietsen werden beschadigd en/of op verkeerde plekken achtergelaten. De kosten bleken te hoog.

In Trouw las ik: Veel Parijzenaars keken raar op toen (in 1907) hun burgemeester de oprichting van een openbaar fietssysteem aangekondigde dat het verstikkende verkeer in de Franse hoofdstad moest terugdringen. Vijf jaar later hebben al 138 miljoen mensen gebruik gemaakt van zo'n snelle stadsfiets. Aanvankelijk leek het plan in Parijs ook op een mislukking uit te lopen: In het eerste jaar verdwenen zo'n 8000 Vélibfietsen en werden er dubbel zoveel vernield. Factoren zoals de hoge kosten van de dienst, het abonnement en het chaotische en gevaarlijke verkeer in Parijs deden het initiatief aanvankelijk ook niet veel goed. Maar het ging toch goed: Van de totale stedelijke bevolking van 2,3 miljoen hebben (inmiddels) 225000 mensen een abonnement en sinds 2011 is Vélib winstgevend.

Al hebben we dan allemaal onze eigen fiets, die hebben we niet altijd bij ons. En hier zitten we ons nog druk te maken over een verhoging van de maximumsnelheid voor auto's. Niet omdat je dan zo veel sneller ergens aankomt, maar omdat het zo'n lekker gevoel geeft. Dat kost een hoop geld en zorgt voor veel overlast. Wat in Parijs (en in Melbourne en San Francisco) lukte, zou in in onze grote steden ook moeten lukken. Kunnen we dat geld voor die snelwegen niet beter besteden aan de aanloopverliezen van zo'n fietsproject in onze steden?
x

Keurmerk

Je hebt nog altijd mensen die denken dat iets 'waar' is, omdat ze het in de krant hebben gelezen, of omdat ze het op tv hebben gezien. Het tegengestelde komt ook voor: je moet niet geloven wat je op tv hoort, want de tv-journalistiek is in de macht van 'links'. In Trouw lees ik dat ze bij de Universiteit van Amsterdam hebben uitgezocht dat de helft van de Nederlanders een "onafhankelijk keurmerk voor journalistieke kwaliteit" wil. Ik vraag me dan af hoe ze daar bij komen. Ik vermoed dat een of andere wetenschapper vond dat zo'n keurmerk er zou moeten komen. Die legt die vraag dan voor aan representatief aantal Nederlanders en wat blijkt? De helft van de ondervraagden vindt dat ook. Gen van de ondervraagden had ooit over die vraag nagedacht of journalistieke kwaliteit als een probleem gezien, maar als je zo'n vraag gesteld wordt, wil je wel zo aardig zijn om een antwoord te geven. Ik vindt dat best, maar moeten we nou meteen een soort 'Autoriteit Journalistieke Markt' oprichten, waarbij je een klacht kunt indienen als je in een krant die je toevallig in de trein vond een bericht leest, waarvan je de kwaliteit in twijfel trekt?

Zullen we eerst eens gaan bedenken wat 'journalistiek' is en wat er onder dat keurmerk moet vallen? Zijn Story en Privé journalistieke producten? Zijn de trouwe lezers van die bladen geïnteresseerd in het waarheidsgehalte van de artikelen daarin? Mogen de trouwe lezers van NRC-Handelsblad er blind op vertrouwen  dat al het 'nieuws' wat ze daarin lezen op spijkerharde feiten berust? De gezaghebbende Amerikaanse krant 'The New York Times heeft (of had) als motto; "All the news that fit to print". Die krant brengt dus het nieuw dat ze 'geschikt om te drukken' vinden. Een door het Witte Huis verstrekte persverklaring zullen ze daar ongetwijfeld 'fit to print' vinden, maar in het Witte Huis liegen ze er af en toe ook maar wat op los.

Het Nederlands heeft een aardige uitdrukking: liegen of het gedrukt staat. We hebben niet zo zeer een keurmerk voor journalistiek nodig, maar kritische lezers (en kijkers en luisteraars).

x

Wandelen

55 jaar geleden heb ik iets niet helemaal goed gedaan en/of niet helemaal optimaal ervaren. 55 jaar geleden liep ik de Vierdaagse in Nijmegen. Naar mijn idee was dat een flink stuk wandelen, vier maal 40 km. Ik was een grage wandelaar. Ik had diverse malen de Avondvierdaagse (3 x 15, 1 x 20 km) gelopen en enkelen eendaagse wandelingen, zoals de Trouwmars (30 km), georganiseerd door het dagblad Trouw. Die Vierdaagse leek me wel een aardige uitdaging en met een jongen die ik van het korfballen kende besloot ik die maar eens te gaan lopen.

Vandaag begint de Vierdaagse voor de zoveelste maal en er lopen ruim 40.000 mensen mee. De KRO gaat daar dagelijks verslag van doen. Gisteravond was er al een voorproefje. Frits van der Poel en Erik Hulzebosch, die geen van beiden ooit de Vierdaagse hebben gelopen, spraken met diverse deelnemers. Wat ik destijds als een flinke, maar verder gewone, wandeling beschouwde blijkt intussen geëvolueerd te zijn tot een bijna spirituele ervaring.  Iemand vergeleek het met mediteren. Het schijnt een enorme band te scheppen met die 40.000 andere wandelaars en je leven wordt erdoor veranderd. Het is een ervaring die je nooit meer vergeet.

Ik herinner me uiteraard dat ik die 4 x 40 km probleemloos heb uitgelopen, maar de enige specifieke herinnering die ik eraan heb is die van een Schotse doedelzakband waar ik tegen het einde van de derde dag een tijdje achteraan gelopen heb. Na zo'n dertig kilometer voel je het echt wel in je benen, maar die doedelzalmuziek was zo opzwepend, dat het leek of je net begon. Maar van een band met andere lopers heb ik nooit iets gemerkt. Met de jongen met wie ik liep heb ik daarna geen bijzonder contact gehad. We zijn geen vrienden geworden en nadat hij met korfballen stopte heb ik hem nooit meer gezien. Ik heb ook nooit de behoefte gevoeld elk jaar weer die Vierdaagse te lopen. Eigenlijk vond ik het, toen al, veel te druk. Twee jaar na die Vierdaagse maak te ik, met een vriend, mijn eerste wandeling in Lapland. Dat was andere koek. Berg op, berg af, geen nette wandelpaden, helemaal geen paden, geen nette brug over een rivier en ook nog eens een rugzak met zo'n 25 kg erin meesjouwen. Er waren geen EHBO'ers om blaren of ander fysiek ongemak te verzorgen. Er waren helemaal geen andere mensen. Dat was juist het mooie van die tocht. Zo'n tocht heb ik nog veertien keer daarna gemaakt. Dat zouden die 40.000 wandelaars ook eens moeten doen. Dan komen ze zichzelf nog eens tegen.
x