Rokjesdag

Vanochtend las ik de Volkskrant van gisteren. Gisteren was het een mooie dag, dus wat mij betreft een dag om de stad in te gaan en terrasjes te bezoeken, o.a. dat van Vertigo in het Vondelpark. Pas door het artikel in de Volkskrant kwam ik erachter dat het gisteren rokjesdag had kunnen of moeten zijn. De kop boven het artikel luidde:
Waarom het vandaag geen - wij herhalen: géén - rokjesdag is
Dat schijnt namelijk zeer nauw te luisteren. De eerste die er, april 2009, over begon was de inmiddels overleden journalist Martin Bril: "Rokjesdag is die ene dag in het voorjaar dat alle vrouwen als bij toverslag ineens een rok dragen, met daaronder blote benen." Op de begeleidende foto zie je overigens niet alleen veel blote vrouwenbenen, maar ook veel decolletés.

Omdat ik niet trendgevoelig ben, had ik nog nooit van het begrip rokjesdag gehoord. Ik ging dus ook niet de stad in met het plan speciaal op vrouwenbenen te letten. Daar komt nog bij dat ik, op een terrasje zittend, meestal niet veel om me heen kijk, maar zit te lezen. Gisteren las ik een boek van Richard Dawkins, over evolutie, creationisme en intelligent design. (Dawkins is overtuigd van de eerste en bestrijdt de laatste twee met kracht. Mij hoeft hij niet meer te overtuigen, maar nu hoef ik niet zelf meer allerlei argumenten te bedenken.) Hoe dan ook, ik heb nauwelijks vrouwenbenen, noch decolletés gezien en ik vond het ook frisser dan verwacht. Maar volgens het artikel was rokjesdag op Twitter een 'trending topic' (er is godbetert zelfs een Skirt Alert-app). Het was ook nog eens veel te vroeg, want rokjesdag schijn pas in april te kunnen vallen. In ieder geval eindigt het artikel op terechte wijze: Het is vandaag geen rokjesdag. Het wordt het morgen niet, het wordt het volgende week niet. En laten we er nu over ophouden.

x

Liberaal

Ik heb niet om het leven gevraagd. Ik ben ter wereld gekomen omdat het in de orthodox protestantse wereld waarin ik geboren werd nu eenmaal zo hoorde. In de 72 jaar dat ik nu meeloop is er het een en ander veranderd. Ongehuwd moeder worden is geen schande meer en abortus mag ook. En als iemand uitzichtloos en ondraaglijk lijdt mag een arts ongestraft hulp verlenen bij het beëindigen van het leven.

De ontwikkelingen, ook die in het denken over leven en dood, staan niet stil. Er zijn, zeker in ons land, talloze mensen die niet geloven in een of ander Opperwezen, dat ons het leven gegeven heeft en dat wij het dus niet naar eigen goeddunken mogen beëindigen. Tot die mensen behoor ik. Daarmee wil ik niet zeggen dat je het besluit om een einde aan je leven te maken zo maar even op een regenachtige namiddag moet maken. Daar mag je best even over nadenken. Je kunt er ook over praten met mensen die je na staan: familieleden en/of vrienden.

Het probleem is, naar mijn mening, dat we vrijwillige levensbeëindiging gemedicaliseerd hebben. Om de een of andere reden moeten we daar, als we het op een 'nette' manier willen doen, een arts (en nog een arts) bij betrekken. Nog los van hun levensovertuiging hebben artsen te maken met hun (beroeps)ethiek. Als ik van mening ben dat mijn leven wel lang genoeg geduurd heeft, zadel ik een arts op met een ethisch probleem. Dus moet de beroepsorganisatie van artsen, de KNMG, er een oordeel over hebben en dat oordeel speelt een belangrijke rol bij de meningsvorming van de leden van ons parlement, ook bij hen die niet in God of Allah geloven.

De Tweede Kamer buigt zich momenteel over een zgn. burgerinitiatief, dat door 120.000 personen gesteund wordt. Trouw: schrijft: Een grote meerderheid van de Tweede Kamer is erop tegen dat 70-plussers het recht krijgen op stervenshulp, als zij 'klaar' zijn met het leven. De zich liberaal noemende VVD, die dus vóór het recht op zelfbeschikking zou moeten zijn, is dat niet, want die heeft de gelovigen van CDA en SGP nodig om verder te kunnen regeren. De ChristenUnie en de PVV behoren ook niet tot de voorstanders.

Mijn leven zoals ik dat graag had willen leiden is nu bijna zestien jaar geleden al beëindigd. Er zijn nog wel eens aardige momenten, maar daarmee heb je het ook wel gehad. Ik zit niet reikhalzend naar het vervolg uit te kijken. Ik zeg ook nog niet dat ik er 'klaar' mee ben. Maar mocht het ooit eens zo ver komen, moet ik dan de lift naar de elfde verdieping nemen van het flatgebouw waarin ik woon? Of moet ik een afgelegen stukje spoorweg opzoeken?
x

Format

Met het bedenken van een 'Format', het idee voor een tv-programma, kun je rijk worden. Formats als 'Big Brother' en 'The Voice of Holland' werden hier een groot succes en konden dus voor veel geld aan tv-maatschappijen elders in de wereld verkocht worden. Op onze beurt nemen 'wij' formats uit het buitenland over, zodat we in ieder geval overal ter wereld naar dezelfde soorten programma's zitten te kijken.

In een of ander praatprogramma zag ik dat ze in China een buitengewoon populair format ontwikkeld hebben: 40 miljoen kijkers zien wekelijks (geloof ik) een ter dood veroordeelde die vlak voor zijn executie nog even live geïnterviewd wordt. In het praatprogramma kwam uiteraard de vraag aan de orde: moet je zo'n programma wel willen maken en moet je dat wel willen zien zien? Paul Römer, een groot tv-producent voor het aangezicht des Heren, zou het niet maken, maar zou er wel naar kijken. Ik durf rustig te stellen dat zo'n programma ook hier veel kijkers zou trekken - emo-tv van de bovenste plank immers - maar helaas: we hebben hier geen doodstraf.

We hebben gelukkig wel andere opties. Waar ter wereld heb je nu, relatief gezien, meer gevallen van euthanasie dan hier?  Daar zitten vast wel mensen bij die vlak voor het zover is, nog even willen vertellen 'wat er door hun heen gaat'. De tv-producenten hebben daar wel geld voor over en dat is toch nooit weg voor de nabestaanden. Die kunnen ook nog eens, ervoor en erna, vertellen wat er door hún heen ging. Dan zijn er ook nog mensen die, ongewild, te horen krijgen dat ze nog maar kort te leven hebben. Ik weet daar het e.e.a. van. Dat is andere koek dan euthanasie. Wat denk je dat er door die mensen en hun nabestaanden heen gaat? Over emoties gesproken. Als dat geen tranen trekt, dan weet ik het niet meer.

PS
To whom it may concern: de woordverificatie is uitgeschakeld.
x

Bijstand

In Trouw las ik: Robert M. zegt nu geen vertrouwen meer te hebben in eerlijk proces. Hij vraagt zich af of Nederland wel een rechtsstaat is. Bij elke uitspraak van de rechter werd zijn vertrouwen in de rechtsstaat minder, zei hij vandaag.

Ik behoor tot de degenen die van oordeel zijn dat ook de ergste crimineel recht heeft op een eerlijk proces. Hij heeft ook recht op bijstand van een advocaat, die erop toeziet, dat hij al zijn rechten kan realiseren. Maar hoever moet je daarin als advocaat gaan?

Formeel is Robert M. nog steeds verdachte en dat blijft hij tot de rechter heeft uitgesproken dat hij schuldig is. Niemand, ook zijn advocaten niet, twijfelt aan zijn schuld. Hij heeft immers bekend en het bewijsmateriaal is overweldigend. De leden van de rechtbank lezen ook kranten en zullen ook wel eens naar de tv kijken. Ook zij zijn dus allang overtuigd van zijn schuld. Is de rechtbank daarmee bevooroordeeld?

Ik ken de karakterstructuur van Robert M. niet. Ik weet dus niet waar hij het vandaan haalt dat hij geen eerlijk proces krijgt en waarom hij alles in het werk stelt de duur van dat proces te verlengen. Als zijn wrakingsverzoek al toegewezen wordt, krijgt hij te maken met een rechtbank die ook al overtuigd is van zijn schuld.

Ik begrijp niet waarom de advocaten van Robert M. hem steunen bij zijn wrakingsverzoek. Ik ben geen jurist, maar ik kan me voorstellen, dat ik hun plaats gezegd zou hebben: "Als jij dit wilt doorzetten, zoek je maar een andere advocaat. Wij gaan jou niet helpen er een show van te maken, want wij zijn ervan overtuigd dat jij in deze rechtstaat een eerlijk proces krijgt. Je mag blij wezen dat je hier en niet in een ander land terecht staat voor alles wat je tientallen kinderen en hun ouders hebt aangedaan. Met levenslang zou je er nog goed afkomen."
x

IJskap

Als de gemiddelde temperatuur op aarde met 3,1 graden stijgt, zal ten gevolge van het broeikaseffect, de complete ijskap van Groenland smelten. Dat dachten we tenminste tot voor kort. In Trouw lees ik dat uit nieuw wetenschappelijk onderzoek is gebleken dat  het smelten van die ijskap al optreedt bij een stijging van de gemiddelde temperatuur van 1,6 graden. De zeespiegel zal daardoor met zo'n 7,2 meter stijgen. Dan moeten we dus echt weer wat aan onze Deltawerken gaan doen.

Ik behoor niet tot degenen die vinden dat al die waarschuwingen over boeikasgassen maar linkse flauwekul zijn. Het gaat hier om een onderzoek van wetenschappers van de universiteiten van Madrid en Potsdam, waarover gepubliceerd wordt in het tijdschrift Nature dat vandaag verschijnt. Trouw, althans de digitale uitgave, geeft niet meer dan een paar 'hoogtepunten' uit het artikel in dat tijdschrift. Het is een gezaghebbend tijdschrift. Volgens de wetenschappers is de Groenlands ijskap in het jaar 4000 helemaal weggesmolten als niets gedaan wordt aan de huidige uitstoot van broeikasgassen. Dat duurt dus nog een kleine tweeduizend jaar.

Wat moeten we nou met die wetenschap? Hoeveel mensen gaan zich nu druk maken over iets wat over tweeduizend  jaar gebeurt? "Dat zal mijn tijd dus nog wel uitduren. Zelfs mijn kleinkinderen zullen daar nauwelijks iets van merken. Aan mij zal het niet liggen, want ik rijd nu al in een hybride auto." En dankzij een "kek hebbedingetje" van Nuon kunnen we onze verwarming al hoger zetten uren voor we thuis zijn. Je kan ook een trui aantrekken voordat je uit Tenerife vertrekt.

De klimaatsveranderingen lijden er nu al toe dat elders op de wereld mensen honger lijden, maar daar hebben de lezers van Nature en Trouw geen last van. Die gaan zich pas zorgen maken als ze moeten meebetalen aan hogere dijken. Die maken zich druk om horizonvervuiling door windmolens.
x

Winner

Wie zingt er het mooiste? Wie danst het beste? Wie is de sterkste? Maak daar een tv-programma van en succes (kijkcijfers!) is verzekerd. Je zou haast denken dat ze bij de PvdA daaraan gedacht hebben toen ze op het idee kwamen de nieuwe partijleider niet door een klein clubje ingewijden (de fractie in de Tweede Kamer) maar door alle leden van de partij te laten kiezen. Fractieleden van wie het grote publiek nog nooit gehoord had - Martijn van Dam en Lutz Jacobi - waren van de ene op de andere dag ook BN'ers. In de peilingen van Maurice de Hond won de PvdA in korte tijd vier zetels terug.

Ik heb niet de 'debatten' bijgewoond waarin de vijf kandidaten zich presenteerden, maar uit de berichten daarover trek ik de conclusie dat ze niet echt duidelijk verschillende verhalen vertelden. Het ging dus vooral om de 'presentatie', waar ze nog een schepje bovenop konden doen als ze bij de DWDDrrrrrrrr of Pauw & Witteman aan tafel werden genodigd.

Kunnen we uit deze gang van zaken nog iets leren? Ik denk het wel. Als ze er na een aantal weken vergaderen in het Catshuis niet uit blijken te komen, gaan we geen verkiezingen organiseren, maar komt Matthijs van Nieuwkerk elke zaterdag op prime time met de show 'Hollands next prime minister'. Daaraan vooraf gaan shows, die door de regionale tv-zenders rechtstreeks worden uitgezonden en waarvoor iedere gek zich mag aanmelden. Iedere deelnemer krijgt tien minuten om te vertellen hoe naar zijn/haar idee dit land weer kan worden opgestoten in de vaart der volkeren. De kandidaten die daaruit komen mogen gaan wedijveren met de kandidaten die de diverse partijen hebben aangewezen. Onder leiding van Matthijs geven ze wekelijks een presentatie over een bepaald onderwerp (gulden of Euro, spitsheffing, boerkaverbod en meer van dat soort onderwerpen). Een deskundige jury (politieke journalisten) geeft zijn oordeel en alle kijkers mogen met hun mobieltje een stem uitbrengen. Elke week valt de kandidaat met de minste stemmen af. Als de premier bekend is worden er verkiezingen gehouden. De koningin hoeft geen (in)formateur meer aan te wijzen. De premier 'van het volk' kan meteen zijn kabinet gaan samenstellen.

Je hoort D66 nooit meer over staatkundige hervormingen. Dat heb ik maar even overgenomen.
x

Bonus

De afgelopen winterperiode kwam het nogal eens voor dat de treinenloop behoorlijk ontregeld was: vertraagde of helemaal niet rijdende treinen en wel rijdende treinen die overvol waren. Daar raakten reizigers geïrriteerd van. En op wie konden ze de irritatie botvieren? Op de eerste de beste NS'er die ze in de trein of op het station tegenkwamen. Die konden meestal ook niets aan al die ellende doen en waren daar ook niet verantwoordelijk voor. Die moesten als 'gezicht' van de NS wel voortdurend vriendelijk blijven en hulp en voorlichting geven, voor zover de daartoe door het management in staat gesteld werden. De meeste zullen dat ook gedaan hebben.

De topjongens en -meisjes krijgen voorlopig nog geen bonus van de Raad van Commissarissen van de NS. Een terechte beslissing, lijkt me, waarvan vooral een definitief besluit gemaakt moet worden. Het lijkt mij een goed idee dat de Raad van Commissarissen zou besluiten al die 'gewone' NS'ers nu eens een bonus te geven, omdat ze, ondanks het voortdurende geklungel van hun hoogste bazen, steeds loyaal en competent hun dagelijkse werk bleven doen.
x