Record

Wat moet je doen als je nergens goed in bent  en toch wereldbekendheid wil krijgen? Dan bedenk je iets, waarmee je in het 'Guinness Book of Records' komt te staan of je verbetert een of ander onzinnig record dat er al in staat. Ik heb nooit geweten dat een stel Belgen ooit het wereldrecord (vallende) dominostenen met (550) matrassen gevestigd had. Die matrassen werden overeind gehouden door ze aan de rug van een mens te bevestigen. Die mensen werden op een rijtje gezet, de eerste werd omgeduwd en je kunt je voorstellen wat er gebeurde. Een fantastische prestatie! Maar het kan nog veel beter: in New Orleans is het record op 850(!) menselijke dominostenen gebracht.

Ik vind het hartverwarmend dat, hoe slecht het ook gaat (en na Katrina kunnen ze daar in New Orleans over meepraten), de menselijke geest toch steeds weer opveert en bovenmenselijke prestaties weet te leveren. En als het niet iets is, waarmee je het Guinness Book of Records haalt, kun je er nog altijd een filmpje van maken en dat op YouTube zetten, Voor je het weet heeft jouw filmpje een paar honderd duizend 'hits' en dat is toch ook een zeer eigentijdse vorm van bekendheid verkrijgen, zonder er al te veel voor te doen.

Ik doe al jaren mijn best om enigszins bekend te worden, door hier elke dag iets te schrijven wat anderen interessant genoeg vinden om te lezen, maar meer dan twintig lezers op één dag levert het zelden op. Alles bij elkaar heb ik nu wel zo'n 1700 blogs geschreven, maar dat is bij lange na nog geen record. Nou ja, met onbekendheid kan ik eigenlijk best leven.
x

Inflatie

"Een krijgsman die door moed uitblinkt". Dat is volgens de 'Dikke Van Dale' de omschrijving van een 'held'. Maar volgens een commercial van de KNSB kun je het komende weekend in Heerenveen 'onze helden' zien schaatsen tegen schaatsers uit andere landen en Veronica roept ons op morgenavond te kijken naar 'onze helden' die vriendschappelijk tegen de Engelsen voetballen. Ik noem dit taalinflatie. Hoeveel lef moet je hebben om tegen een riante vergoeding een aantal kilometers te schaatsen, resp. anderhalf uur te voetballen?

Ik verklap geen geheim als ik zeg dat ik graag naar schaatsen kijk, maar mijn Nederlandse hart zwelt niet van trots als ik er, via de tv, getuige van ben hoe Sven Kramer voor de vijfde keer wereldkampioen allround wordt, een prestatie die enkele decennia geleden al eens door een Noor en een Fin geleverd is. Zijn prestatie zegt immers niets over mij en evenmin iets over Nederland. En de liefhebbers wijs ik er maar even op dat 'onze' Sven het komende weekend geen heldendaden zal verrichten in Heerenveen, althans niet op het ijs van Thialf. Het gaat daar immers slechts om wedstrijden om de World Cup en die passen niet in het trainingsschema van Sven. Die wil pas weer 'pieken' over een paar weken, als de wereldkampioenschappen per afstand worden geschaatst. Heldendom luistert kennelijk erg nauw.

Naar die voetbalwedstrijd ga ik helemaal niet kijken, al was het alleen maar omdat ik geen zin heb vooraf, tussendoor en achteraf te moeten luisteren naar de voorbeschouwingen, de commentaren en de nabeschouwingen van Ruud Gullit en Marco van Basten, de 'helden' van weleer. Wesley Sneijder en Robin van Persie vinden het natuurlijk een hele eer om voor 'Oranje' tegen Engeland te spelen, maar binnenkort spelen ze nog veel liever tegen andere landen, want dan gaat het om een Europees kampioenschap, waar 'heel Europa' naar kijkt en vooral de mannetjes die namens een goedbetalende club op zoek zijn naar nieuwe 'helden', want nog een miljoentje bovenop het toch al riante inkomen is nooit weg. Heldendom is te koop.
x

Invloed

Het zou best kunnen dat er dit jaar in ons land verkiezingen worden gehouden. Als een kabinet opstapt, omdat het er zelf toe besluit of omdat de Tweede Kamer het vertrouwen opzegt, is het gebruikelijk verkiezingen te houden. Dat is niet wettelijk geregeld, dat is 'gewoonterecht'.

In de VS treedt de regering nooit af. Als een president, gedwongen door een 'impeachment', (maar dan moet hij het wel heel bont maken, door de wet te overtreden) wordt hij opgevolgd door de vice-president. De zittend president hoeft zich nooit af te vragen of het parlement wel vertrouwen in hem heeft en hij kan rustig blijven zitten als een meerderheid van het parlement dat vertrouwen niet heeft. Verkiezingen worden op wettelijk geregelde data gehouden: ieder vier jaar voor een nieuwe president, iedere twee jaar voor een geheel nieuw Huis van  Afgevaardigden en een derde deel van de Senaat.

Dit jaar worden er dus ook weer nieuwe presidentsverkiezingen gehouden. Hoewel wij daar geen enkele invloed op kunnen uitoefenen, heeft het beleid van de USA wel degelijk invloed op ons leven. Denk maar aan de bankencrisis, die in Amerika begon. Als de Amerikanen minder te besteden hebben, hebben wij minder uit te voeren.

Als de Amerikanen het milieu zitten te verpesten, zullen wij dat ook merken. Alleen al daarom moet je er niet aan denken dat een van de republikeinse kandidaten president wordt. Geen van hen, lees ik in Trouw, durft openlijk te zeggen dat de mens op zijn minst medeverantwoordelijk is voor de opwarming van de aarde, laat staan dat ze daar iets aan willen doen. "Geen enkele Republikeinse kandidaat wil zijn vingers er aan branden", zegt de Republikeinse atmosfeeronderzoeker aan het Massachusetts Institute of Technology Kerry Emanuel. "Klimaatpolitiek is het stiefkindje van de politiek geworden." De steeds conservatiever wordende Republikeinen geloven zelfs hun eigen Republikeinse wetenschappers niet. Ze moeten er niet aan denken dat de prijs die ze aan de pomp voor benzine betalen nog hoger wordt, al haalt die bij lange na niet de prijs die er in Nederland voor betaald wordt. Die linkse milieuactivisten moeten niet moeilijk doen als er in natuurgebieden in Alaska naar olie gezocht wordt en ook niet als die gevonden en opgepompt wordt. In de Golf van Mexico is echt wel plaats voor nog meer boortorens.

Het gaat echt niet veel beter in Amerika als Obama herkozen wordt. (Vier jaar geleden heb ik hier mijn twijfels al geuit over de hoge verwachtingen die men van hem had.) Maar je moet er niet aan denken dat er iemand president wordt die publiekelijk beweert dat Nederlandse ouderen naar een buitenlands ziekenhuis gaan omdat ze bang zijn dat in eigen land (om budgettaire redenen) hun leven voortijdig beëindigd wordt en dat 10% van alle overlijdensgevallen in Nederland het gevolg is van euthanasie. Die man schijnt goed katholiek te zijn, maar hij mag kennelijk wel liegen. Dan mag hij ook liegen over de opwarming van onze atmosfeer.
x   

Tussenpaus

In Trouw lees ik: Met PvdA-Kamerlid Nebahat Albayrak heeft zich nu ook een vrouw kandidaat gesteld voor het leiderschap van de partij. Ja, en? Nog niet eens zo lang geleden, zou ze een 'excuus-Truus' genoemd zijn. Iedereen die een beet je verstand heeft van politiek, weet dat ze nauwelijks kans maakt gekozen te worden, maar het zijn pas echte verkiezingen als er ten minste één vrouw bij de kandidaten is.

 'Daadkracht' onderscheidt haar van de andere drie kandidaten, stelt Albayrak. Daarmee zegt ze dus dat die 'daadkracht' bij de mannelijke kandidaten ver te zoeken is. In een ander artikel lees ik: De huidige kandidaat-voorzitters hebben afgesproken dat ze elkaar niet zullen afvallen. Dat artikel gaat over de (beweerde) gewoonte binnen de PvdA dat zittende partijleiders en kandidaten voor die functie geen slinks middel achterwege zullen laten om die functie te behouden, resp. te verkrijgen. Albayrak houdt zich dus niet aan de aan de afspraak, door te beweren dat haar medekandidaten niet daadkrachtig zijn.

De kandidaat-partijleiders gaan de komende tijd de boer op. In allerlei zaaltjes zullen ze gaan beweren dat zij de aangewezen persoon zijn om de partij te leiden tot het moment dat het congres de lijsttrekker kiest voor de eerstvolgende verkiezingen. Stuk voor stuk zullen ze impliciet beweren dat de andere kandidaten ongeschikt zijn. Intussen lijkt het al een uitgemaakte zaak te zijn dat t.z.t. Lodewijk Asscher de PvdA uit het diepe dal moet slepen, waarin ze momenteel verblijft. De PvdA'ers gaan elkaar nu de tent uit knokken om een 'tussenpaus' te kiezen. Je kunt er vergif op innemen dat Diederik Samson die tussenpaus wordt en neem maar van mij aan, dat hij zich niet zonder slag of stoot zal laten opvolgen door Lodewijk. Zo werkt dat niet in de politiek, in geen enkele partij. Iedereen die de politiek in gaat, doet dat vanuit de overtuiging dat zhij het verschil kan maken, dat het land op hem/haar zat te wachten. Job Cohen heeft nog eens overduidelijk aangetoond dat je het niet redt in de politiek als je je netjes wilt blijven gedragen.
x

Meeleven

Ik heb hier eerder kritische woorden gewijd aan de berichtgeving over de toestand van prins Johan Friso. Voor alle duidelijkheid: net als ieder ander normaal mens zou ik niet graag datgene meemaken, waarmee de koninklijke familie de komende tijd moet (leren) leven. Inmiddels bijna zestien jaar geleden kreeg ik zeer onverwacht te horen, dat mijn vrouw niet lang meer te leven had. Wat is nou erger: degene van wie je veel houdt voorgoed verliezen, of weten dat je man/vader/zoon/broer weliswaar nog leeft, maar dat je waarschijnlijk nooit meer enig of behoorlijk beperkt contact met hem zult hebben? Ik leef al ruim vijftien jaar met een groot verlies. De familie van de prins wordt mogelijk nog jaren geconfronteerd met een uitzichtloze situatie.

Mark Rutte heeft Beatrix laten weten dat 'de hele bevolking' met haar en haar familie meeleeft. Wat mij betreft heeft hij ongelijk. Is dat een gebrek aan empathie? Ik denk pas aan de koninklijke familie als ik weer een nieuwsbericht hoor of lees. Het grootste deel van de dag ben ik met totaal andere dingen bezig en dat geldt waarschijnlijk voor heel wat meer Nederlanders. Bij de Oranjeverenigingen zit men zich intussen af te vragen of Koninginnedag wel op de gebruikelijke wijze kan worden gevierd. Is dat een uitdrukking van empathie? Onder normale omstandigheden vind ik het al belachelijk dat je een hele familie verplicht naar allerlei domme spelletjes te kijken. De komende Koninginnedag heeft die familie wel wat anders aan het hoofd. Ik zou tegen al die Oranjeklanten willen zeggen: Laat de Koningin niet naar jullie toekomen, maar ga massaal naar het Malieveld. Ze woont daar vlakbij. Geef het geld dat je had willen besteden aan bier of Oranjebitter en aan speciaal voor de gelegenheid gebakken taarten aan een goed doel. Richt bijvoorbeeld het 'Frisofonds' op voor de bevordering van wetenschappelijk onderzoek naar de behandeling van comapatiënten.

'Meeleven' is meer dan zeggen dat je het vreselijk vindt.
x

Realiteit

Een vader bezoekt met zijn dochter de eerste hulp van het VUmc (Waarom heten veel ziekenhuizen tegenwoordig eigenlijk 'Medisch Centrum'?) Op een gegeven moment mocht hij niet aanwezig zijn bij een vertrouwelijk gesprek van de kinderarts met zijn dochter. Ondertussen werd dat gesprek wel, via camera en microfoon, opgenomen, omdat RTL weer eens een nieuw realityprogramma wil opnemen. De hele afdeling spoedeisende hulp van het VUmc was vol gehangen met 35 camera's. Pas achteraf werd de bezoekers meegedeeld dat ze gefilmd waren, maar het VUmc vergat ook wel eens dat te melden.

Dat het personeel van het VUmc het beroepsgeheim heeft geschonden is nog tot daar aan toe. Maar als ik gefilmd zou worden als ik daar met een falend  hart zou worden binnengebracht, wil ik dat wel vooraf weten, want dan wil ik wel goed in beeld komen. Zit mijn haar wel goed? Heb ik wel schone kleren aan? (Vlekjes vallen me nooit zo erg op, daar maken anderen mij op attent.) Kan ik goed uit mijn woorden komen, als me wat gevraagd wordt? "Van die dingen, ja?", om met Cor van der Laak te spreken.

Ik dacht overigens dat zo langzamerhand alle ziektes, gebroken ledematen, kneuzingen, snijwonden etc. wel een keer in een realityprogramma te zien waren geweest, maar kennelijk kunnen 'we' daar niet genoeg van krijgen. Hebben al die kijkers zelf nog nooit zoiets meegemaakt? Ik ben twee keer met een ambulance naar de spoedeisende hulp gebracht. Eerlijk gezegd vond ik het wel 'kicken' om met een ambulance met sirenes door Amsterdam te scheuren. Dat was bij een hartinfarct. Die sirenes had ik gemist, toen ik met een gebroken enkel van straat werd opgepikt. Maar ik vind het absoluut niet boeiend om kennis te maken met de plotselinge kwalen en ongelukken van mensen die ik totaal niet ken. Ik ga ook niet aan een andere patiënt vragen of ik met hem/haar mee mag de spreekkamer in. En ik vraag ze ook niet of ze er getuige van willen zijn, als mijn bloeddruk wordt opgemeten.
x

Leider

Van diverse kanten horen we, dat het maar een gek idee (van partijvoorzitter Spekman) is dat de leden van de PvdA de nieuwe voorzitter van de PvdA-fractie in de Tweede Kamer gaan kiezen, dat wil zeggen: de leden zullen een zeer zwaar wegend advies geven, waar de fractie nauwelijks om heen kan. De redenering is dan: de fractieleden zijn niet door de partij, maar door 'het volk' gekozen.

Ik wijs er nog maar weer eens op dat je pas tot Kamerlid namens de PvdA kan worden gekozen als de partijleden je op een lijst gezet hebben. Algemeen wordt degene die op de eerste plaats komt te staan als partijleider gezien. Dat direct na de verkiezingen zhij door de fractie tot voorzitter wordt gekozen is niet meer dan een formaliteit. Als de PvdA gaat meeregeren wordt zhij (vice-)premier. Doet de PvdA niet mee aan de regering, dan blijft zhij fractievoorzitter. M.a.w.: de partijleden maken uit wie de partijleider is. Wanneer er een vacature ontstaat, omdat de fungerend partijlijder die functie niet meer kan of wil uitvoeren, lijkt het me niet meer dan logisch dat opnieuw de partijleden de opvolger kiezen. Ze kiezen immers niet alleen de fractievoorzitter, maar tegelijkertijd de partijleider.

Als ander bezwaar wordt genoemd dat bij meer dan één kandidaat (er hebben zich inmiddels twee gemeld) je discussie krijgt, misschien zelfs een 'richtingenstrijd', over de koers van de PvdA. Ik zou zeggen: het wordt tijd dat de PvdA zich eens gaat (her)bezinnen op haar koers. Ze is al te lang de onofficiële gedoogpartner van het huidige kabinet.
x