Bondgenoot

Mark Rutte heeft aan zijn bezoek aan Barack Obama in ieder geval drie boeken overgehouden: de tot nu toe driedelige biografie van president Lyndon Johnnson, geschreven door Robert Caro. Die delen zijn verschenen met tussenpozen van een jaar of acht en ik zit inmiddels even zo veel jaren te wachten op deel vier, waarin zijn (vice-)presidentschap beschreven wordt. Het werk wordt algemeen beschouwd als een van de beste politieke biografieën ooit. Rutte had ook een presentje voor Obama meegebracht, meldt Trouw: een shirt van het Nederlandse honkbalteam. Over Hollandse zuinigheid gesproken.

Obama zei gewoon 'Mark' tegen Rutte, maar er wordt niet bij gezegd, dat Mark gewoon 'Barack' mocht zeggen tegen de machtigste man op aarde. Het was natuurlijk wel een hele eer dat het gesprek plaatsvond in 'the Oval Office', de officiële werkkamer van de Amerikaanse president en dat het met maar liefst twintig minuten uitliep tot vijftig minuten.

Rutte vloog dus een hele oceaan over voor een gesprek van vijftig minuten. Zou er nou geen ambtenaar, hier of daar, geweest zijn die gezegd heeft dat je zoiets sneller en goedkoper, zonder allerlei veiligheidsmaatregelen, via Skype kunt oplossen? En moeten we ons nu trots voelen, omdat Obama Nederland de belangrijkste bondgenoot van de Verenigde Staten noemde? Hij wil ook graag een keer hier komen. 'Ik heb gehoord dat het een mooi land is met aardige mensen.' Misschien heeft zijn voorganger Bill Clinton hem wel verteld dat je ergens op de Brouwersgracht in Amsterdam geweldige appeltaart kunt krijgen. Na 'Mom' en God komt voor veel Amerikanen 'apple pie' immers op de derde plaats.

Tijdens die vijftig minuten zullen er best wat belangrijke onderwerpen aan de orde zijn geweest, zoals de eurocrisis en de economische crisis in het algemeen, maar wat kun je in zo'n korte tijd nou helemaal afspreken? En van hoeveel gewicht is dan de mening van dat kleine landje dat Mark Rutte vertegenwoordigde? De meeste Amerikanen moeten er een atlas bij pakken of Google Maps consulteren om erachter te komen, waar ze die 'belangrijkste bondgenoot' kunnen vinden. Als de media daar al enige aandacht aan het bezoek hebben geschonken. Vertel die Amerikanen erbij dat Amsterdam de hoofdstad van dat landje is en ze denken dat Nederland in de buurt van Sodom en Gomorra ligt. Ze zouden zich doodschamen voor zo'n bondgenoot.

x

Beleving

We moeten toch bezuinigen? Waarom lees ik dan in Trouw Om de verhoging van de maximumsnelheid mogelijk te maken, trekt de minister 132 miljoen euro uit en wordt ongeveer 50 miljoen euro eerder geïnvesteerd. Het gaat om investeringen in onder meer extra schermen voor de luchtkwaliteit en tegen het geluid? Volgens de minister is er een maatschappelijke behoefte om zo veel mogelijk 130 km/u te kunnen rijden, of 100 km/u waar je nu maximaal 80 km/u mag rijden. 'Je bent sneller op de plek van bestemming en het sluit ook beter aan bij de beleving van de weggebruiker.' Wat beleven die automobilisten eigenlijk als ze vijf minuten eerder op de plaats van bestemming zijn?

Ik heb al eens eerder geschreven dat in de Verenigde Staten, waar je veel grotere afstanden moet afleggen en dus veel meer tijd kunt winnen, overal een maximumsnelheid geldt die ongeveer gelijk is aan 100 km/u. In Nederland is meer dan de helft van alle autoritten korter dan 7 km. Hoeveel tijd kun je op zo'n afstand winnen? Een paar seconden? Big deal! Die afstand is overigens in korte tijd te fietsen. Maar we gaan toch 132 miljoen euro extra investeren om een aantal automobilisten iets te laten beleven. Als we genoeg investeren kunnen we in de bebouwde kom dat maximum van 50 km/u vast ook wel verhogen en kunnen wie die zones van 30 km/u ook afschaffen en die bepalingen voor woonerven. Dan kunnen we tijd die 'we' besteden aan het boodschappen doen in het weekend, als de auto wordt volgeladen, misschien wel met een minuut verlagen.

's Ochtends luister ik altijd met enig sardonisch plezier naar de fileberichten. Bij een 'normale' ochtendspits met de 'gebruikelijke' files zijn vertragingen van 15 tot 30 minuten zeer normaal. Dat wordt geaccepteerd. Maar iedereen schreeuwt moord en brand als er bij de spoorwegen weer eens een trein 5 minuten vertraging heeft.

Ik ben maar twee jaar forens geweest, tussen Amsterdam en Den Haag. Ik heb zelden een vertraging van enige betekenis meegemaakt. Als ik met een auto gereisd had, had ik alles bij elkaar waarschijnlijk vele uren in een file gestaan. Het moet een irriterende beleving zijn: langzaam rijdend verkeer op een traject waar je in principe 130 mag rijden. Daar gaan we dan 132 miljoen euro voor ophoesten.
x

Stress

Een citaat uit Trouw van heden: "In december word ik altijd geleefd en ik ben wel eens bang dat mijn kinderen daar ook een tik van meekrijgen", zegt Ghislaine, die achteraf toch maar liever niet met haar achternaam in de krant wil, om nog meer decemberstress te voorkomen.

De feestdagen zitten er weer aan te komen. Pedagoog Emmeliek Boost vindt: Kinderen en ouders lijden aan een overdosis Sint. En aan een overdosis kerst, voeg ik er maar aan toe. Emmeliek verzorgt al jaren een workshop 'Voorkom decemberstress' bij de Opvoeddesk in Laren.

Het waren ooit gewone familiefeesten, die in de huiselijke kring gevierd werden, maar tegenwoordig moeten ze ook gevierd worden op school, bij de sportclub, op het werk, bij de buurtvereniging. De Kerst is volgens mij nog iets erger dan Sinterklaas, omdat er ook nog een heilig sfeertje omheen hangt. Ghislaine viert het thuis compleet met pakjes onder de boom en een strak bezoekschema: kerstavond met vrienden, Eerste Kerstdag bij haar ouders, Tweede Kerstdag bij haar schoonmoeder en Derde Kerstdag bij haar schoonvader. Stel je eens voor dat haar ouders ook gaan scheiden. Dan moet er nog een vierde kerstdag aan geplakt worden.

Gelukkig heb ik al zo'n veertig jaar geleden besloten aan al die verplichte gezelligheid niet meer mee te doen. Dit jaar zal ik voor de vijftiende keer de Kerstdagen helemaal in mijn eentje doorbrengen en zal ik medelijden hebben met al die mensen voor wie die 'feestdagen' verplichte nummers zijn geworden en die zich afvragen of ze niet iemand vergeten zijn te betrekken bij de gezelligheid. En gelukkig heb ik mijn familie- en vriendenkring ervan weten te overtuigen dat ik tijdens die feestdagen helemaal niet zielig ben. Ik hoef dus nooit uitnodigingen af te slaan, want die ontvang ik niet meer. Ik red me wel, zonder enige stress.

x

Overstap

Het is weer de tijd dat je moet nadenken over de vraag of je misschien van zorgverzekeraar moet veranderen. Ik heb intussen nagedacht en besloten inderdaad over te stappen. Wat is voor mij de goedkoopste? Geen idee! Ik heb helemaal niet zitten uitpluizen wat voor mij, financieel gezien, de voordeligste verzekering zou zijn.

Ik stelde mij de situatie voor dat ik het niet eens was met mijn verzekeraar, omdat die beslist had dat ik ergens geen recht op had. Dat leidt dan om te beginnen tot een telefoongesprek met een 0900-nummer. Dan krijg je eerst te horen dat je veel antwoorden op vragen ook op de website kunt vinden, maar daar zou ik al gekeken hebben en dat leidde niet tot duidelijkheid. Daarna krijg je een keuzemenu en toets je een nummertje in. Dan hoor je dat alle medewerkers in gesprek zijn en wordt de wachttijd ingevuld met vreselijke muziek. Als je dan eindelijk een medewerk(st)er van het callcenter aan de lijn krijgt, geeft die dezelfde antwoorden, die je al op de website gelezen had. Als je doorvraagt blijven die hun eerdere antwoorden herhalen en dat schiet, via de telefoon, niet op. Ook al niet, omdat ik wel zo ongeveer weet welke vragen ik moet stellen. Per slot van rekening heb ik 11 jaar in het ziekenfondswezen gewerkt.

Ik heb dus gekozen voor de in Amsterdam gevestigde verzekeraar AGIS, niet omdat ik geloof dat dit inderdaad de Zorgverbeteraar is, die ze zeggen te zijn.Het ligt simpeler. AGIS heeft een 'steunpunt' op een afstand van nog geen vijf minuten lopen van mijn woning. Ik kom er langs op mijn dagelijkse weg naar AH. Mocht ik ooit vinden dat ik onjuist behandeld ben door AGIS dan stap ik naar dat steunpunt, om daar face to face met een medewerk(st)er mijn probleem te bespreken. Daar heb ik wel een paar euro per maand meer voor over.
x

Model

Door alle CO2-uitstoot warmt het klimaat steeds verder op, zegt het Klimaatpanel van de VS en dat is niet goed. Daar moeten we dus met ons allen wat aan doen. Een panel van Amerikaanse wetenschappers vindt dat maar onzin. Die hebben hun eigen modellen ontwikkeld en daaruit zou blijken dat het allemaal reuze meevalt, lees ik in Trouw. Wat moet ik als gewone man nou met al die voorspellingen? Wie heeft er nou gelijk?

Allerlei toekomstverwachtingen komen voort uit 'modellen' zoals:
- er gaan zo veel mensen per jaar dood aan 'meeroken' of aan de uitstoot van fijnstof;
- er komen zo veel mensen op minimumniveau bij of er verdwijnen er zo veel.

Het begint erop te lijken dat we in een soort sciencefictionwereld leven. We stellen feiten vast en vragen ons af: wat zou er gebeuren ALS. Ik heb de indruk dat er modellen ontwikkeld worden die leiden naar een uitkomst die de bedenkers ervan graag willen zien: Amerikanen houden niet van maatregelen die de economie beperken, dus die bedenken een model waarin het allemaal wel meevalt, maar die VN-wetenschappers vormen een stelletje pessimisten en bedenken een model waarin we met ons allen aan de ondergang werken. Let wel: ze gaan allemaal uit van dezelfde feiten.

Maar hoe zit het nu met die feiten? Recent zijn we hier in Nederland geconfronteerd met twee wetenschappers die hun eigen feiten bedachten en furore maakten met de conclusies die ze daarop baseerden.

Ik behoor tot diegenen die vinden dat je alleen dat voor waar moet aanvaarden, als het na empirisch onderzoek ook echt waar blijkt te zijn. Daarom heb ik niets met, bijvoorbeeld, godsdiensten, alternatieve geneeswijzen en de opvattingen van Geert Wilders.

Ik heb ook meer opvattingen dan kennis. Mijn opvattingen zijn gebaseerd op de kennis van anderen, omdat ik er vanuit ga, dat die eerlijk moeite gedaan hebben de waarheid te achterhalen. Maar wat moet ik nu denken van (de oplossing van) de schuldencrisis of de klimaatproblematiek als de deskundologen er niet gezamenlijk uitkomen?
x

Car2go

Al weer jaren geleden werd de "Witkar", een elektrisch aangedreven voertuig in Amsterdam, een flop, o.a. omdat er te weinig plaatsen waren waar je zo'n ding kon oppikken en weer moest achterlaten. Ik denk dat het nog een ander bezwaar had: het leek in de verste verte niet op een auto en wie niet als een watje beschouwd wilde worden ging daar dus niet mee rijden.

Amsterdam komt nu met een nieuw initiatief: Car2togo, 300 auto's van het type Smart. Je kunt ze overal oppikken en mag ze overal achterlaten. Via een handige app op je mobiele telefoon zie je of er een in de buurt staat. Je kunt reserveren, maar het is niet nodig. De prijs die je betaalt is 29 cent voor iedere minuut, die jij het wagentje gebruikt. Daar zit alles in, ook parkeergeld en verzekeringen.

Gaat die Car2togo een succes worden? Ik betwijfel het. Volgens mij beschouwen 'echte' automobilisten die Smart niet als een 'echte' auto, anders zou je er in de grote steden al veel meer zien, waar hij veel handiger is dan een PC-tractor. Je hoeft dat ding niet achter te laten bij een stopcontact, dus het zal nog wel eens voorkomen dat je na het instappen merkt dat je nog maar een klein stukje, in ieder geval niet naar de andere kant van de stad, kunt rijden. Het gps-systeem leidt je dan automatisch naar het dichtstbijzijnde stopcontact, maar hoe lang duurt dat opladen? Heb je daar de tijd voor? Hoeveel van die wagentjes worden in een uithoek van de stad achtergelaten? Is iedere gebruiker wel zo aardig het ding in schone toestand achter te laten? Kortom: ik vrees dat na enige tijd dat soort ervaringen het gebruik zal doen afnemen. En natuurlijk komt op een gegeven moment 'Kassa' of 'Radar' met het algemeen gevoelde bezwaar dat het gebruik op hele minuten wordt afgerond.

Merkwaardig vind ik ook dat bij het 'werkgebied' niet Amsterdam-Noord behoort, dat via Coen- en IJtunnel toch makkelijk te bereiken is, maar wel Zuidoost dat door de gemeente Duivendrecht van de rest van Amsterdam gescheiden wordt. Binnen dat werkgebied kun je je nog altijd een stuk goedkoper laten vervoeren met het openbaar vervoer en is ook de fiets, die helemaal emissievrij is, nog altijd een goed alternatief.

De elektrische auto is, ecologisch gezien, in de grote stad prima: minder lawaai en minder directe uitstoot in het stadsmilieu van vervelende stoffen. Maar op wat grotere schaal maakt het niet zo veel uit, want die elektriciteit wordt wel ergens opgewekt door verwerking van vervuilende stoffen. Dat zou zomaar steenkool kunnen zijn.

Ik ben helemaal voor een schoon Amsterdam, maar de gemeente zit zich nu al weer, las ik in Het Parool, zorgen te maken over het grote aantal geparkeerde fietsen. Dat zal wel weer tot beperkende maatregelen leiden. Ik ben bang dat dat weer zal gaan leiden tot meer gebruik niet van Car2togo, maar van de eigen auto. Kunnen we niet gewoon beginnen met alle overbodig gebruik van auto's binnen de A10 verbieden?

x

Sinterklaas

In Trouw zijn vandaag twee filosofen aan het woord over Sinterklaas. Het kan natuurlijk niet missen: het gaat weer over kolonialisme en de vraag of je tegen kinderen mag liegen. René Gude, filosoof en directeur van de Internationale School voor Wijsbegeerte zegt onder meer: "Ik ben als kind ook enorm 'gesinterklaast' en ik vond het prachtig. Maar op het moment dat de goedheiligman niet bleek te bestaan, voelde ik me wel gepakt. Ik ben daardoor echt anders tegen mijn ouders gaan aankijken, dat weet ik nog. Toen ik zelf vader werd, dacht ik om die reden: ik ga er niet op tamboereren, op die sinterklaas. Van mij zullen ze er geen wonderverhalen over horen." Sabine Roeser, bijzonder hoogleraar politieke filosofie en ethiek van technologie: "Het verbaast mij niet dat mensen aanstoot nemen aan de Sint en zijn ambiance. Ik werk in een internationale omgeving. Elk jaar rond deze tijd vragen buitenlandse collega's die het sinterklaasfeest voor het eerst meemaken mij of we totaal krankzinnig geworden zijn. Ze vinden het een choquerende openlijke uiting van racisme en kolonialisme."

Mij staat absoluut niet bij dat ik mij als kind me door mijn ouders belazerd voelde toen ik erachter kwam dat Sinterklaas niet bestond. Toen ik de jaren des onderscheids bereikt had, heb ik ook nooit Zwarte Piet als een kolonialistisch icoon gezien. De mensen die dat zeiden vond ik scherpslijpers. Ik vond het choquerender dat er steeds meer Zwarte Pieten met borsten opdoken. In mijn pubertijd vond ik Sinterklaas leuk omdat ik dan een boek kreeg. Veel later hebben we een aantal jaren met een stel vrienden Sinterklaas gevierd. Er werden lootjes getrokken. Het cadeau was totaal onbelangrijk en mocht niet duur zijn, maar er moest werk gemaakt worden van surprises en gedichten. Dat leverde veel leuks op.

De mensen die nu nog tegen Sinterklaas zijn, moeten gewoon wat geduld hebben. Het verdwijnt vanzelf: het cadeautjes geven - en daar gaat het toch om - verschuift meer en meer naar de Kerst, wat mij betreft het meest irriterende feest van het jaar, omdat velen worden gedwongen 'gezellig' te zijn, of op zijn minst te doen.("Wat doen jullie/waar zijn jullie met de Kerst?") En dan wordt er ook nog eens voor ik weet niet hoeveel kilowatt/uur aan energie verspild door het aansteken van allerlei oubollige kerstverlichting. Het verbranden van kerstbomen leidt later weer tot allerlei ongeregeldheden.In 1997 was ik tijdens de Kerstdagen in Nieuw-Zeeland, waar de zomer net begonnen was, maar waar ook gezongen werd over het dromen van een witte Kerst. Hoe gek kun je het maken?

Het feit alleen al dat een serieuze krant twee beroepsfilosofen hun licht laat schijnen over een onschuldige traditie geeft aan dat we niet helemaal goed bezig zijn.
x