Sneeuwvrij

De afgelopen winter heeft hier en daar ook in Amsterdam aardig wat sneeuw gelegen. Een dame woonachtig in het appartementencomplex waarin ik nu woon had toen spontaan het initiatief genomen de route naar de vuil- en papiercontainer sneeuwvrij te maken, zodat de tocht daarheen wel gladjes, maar niet over te gladde ondergrond zou verlopen. Anderen hadden zich daarbij aangesloten.

Op het prikbord in de toegangshal hing een uitnodiging van de bewonerscommissie voor een bijeenkomst om te spreken over de organisatie van het sneeuwruimen in de komende winter. Die bijeenkomst werd gehouden in een gemeenschappelijke ruimte op de begane grond. Ik besloot daar eens heen te gaan, al was het alleen maar om te ervaren, wat er zo al aan gemeenschappelijks wordt ondernomen in zo'n complex, dat overigens de naam Zilverberg draagt. (Ik heb ook al tweemaal het 'Zilverbergnieuws' in de bus gehad.)

In de bijeenkomst bleek dat de bewonerscommissie al het nodige 'voorwerk' had gedaan: de woningbouwcorporatie stelt sneeuwschuivers en bezems ter beschikking en een ambtenaar van het deelgemeentebestuur heeft toegezegd voor een container met zout te zorgen. Die container is er inmiddels al. In de uitnodiging was ook sprake van de gezelligheid van het samen sneeuw ruimen.

Door aanwezig te zijn bij de bijeenkomst werd ik meteen aangemerkt als lid van de toekomstige sneeuwploeg en dat heb ik maar zo gelaten. Een bezem of sneeuwschuiver moet ik nog zonder al te veel problemen kunnen hanteren, zodat de rollatorgebruikers en anderen die minder goed ter been zijn, zonder ongelukken naar het winkelcentrum kunnen komen. Dat betekent een sneeuwvrije route maken tot aan het viaduct. De winkeliersvereniging heeft toegezegd het stuk weg tussen het winkelcentrum en de andere zijde van het viaduct met professioneel materiaal sneeuwvrij te houden.

De ruimte waar de bijeenkomst werd gehouden is bepaald niet onaardig ingericht, er is ook een bar. Elke zondag om de veertien dagen is daar 's middags een soort 'open huis', waar drankjes en knabbeltjes verstrekt worden. Ik heb mij voorgenomen daar komende zondag maar eens heen te gaan. Ik ga me maar weer eens wat socialer opstellen. Ook gisteren werd na koffie en thee aan de liefhebbers een glas wijn verstrekt. De bewonerscommissie heeft een budget dat wordt verstrekt door de woningbouwcorporatie op basis van de regel: een vast basisbedrag, plus een bedrag per appartement. Ik zal ook eens nagaan of er een soort huishoudelijk reglement is en wat je daarmee kunt doen om van alles bij de corporatie gedaan te krijgen. Zo kan er wat mij betreft nog wel wat verbeterd worden aan het contact tussen huurder en corporatie. De rol van luis in de pels heeft mij altijd wel gelegen.
x

Stokpaardje

"Voel je voeten plat op de grond." Eén zin uit de trailer voor het KRO-programma (in de maand van de Spritualiteit) 'Heb ik genoeg spiritualiteit?' van presentatrice Karin de Groot, waarover 'Trouw' schreef. Na de maandenlange opnames voor haar nieuwe programma 'Heb ik genoeg spiritualiteit?' heeft presentatrice Karin de Groot zich voor het eerst in haar leven ziek gemeld. "Ik ben helemaal ingestort." Ik kan me nauwelijks voorstellen dat dat de bedoeling is van al die spirituele bewegingen.

Maar ja, vind je het gek? Bij de hare krisjna's: Seks was alleen geoorloofd als je eerst het huis van boven tot onder had schoongemaakt, extra uitgebreid had gekookt en gebeden. Nou, ik kan je vertellen, daarna heb je echt geen zin meer. Bij de sjamanen: Om me het sjamanisme eigen te maken heb ik vier dagen en nachten in mijn eentje in het bos doorgebracht. Met hangmat, kompas, en water. En wat droge kleding, maar zonder eten. Je zwakt zo af, op een zeker moment heb ik me afgevraagd hoe gras eigenlijk zou smaken.

"Toen ik het bos uitkwam heb ik gehuild van opluchting. Ik zat een kwartier lopen af van de eerste mensen, en moest al mijn spullen daarheen sjouwen, kapot als ik was. Maar ik was weer bij mensen en eten."

Karin zegt zelf dat ze teveel dingen in te korte tijd had gedaan. Dat zal best. Maar ik vraag me af of ik zo nodig mijn voeten plat op de grond moet voelen en als ik dat al zou doen of ik daar een beter of spiritueler mens van wordt. Dan kun je het innemen van een flesje Yakult ook spiritueel noemen, want dan heb je weer eens naar je darmen geluisterd. Maar hoe ik ook mijn best deed, ik heb van mijn melkzuurbacteriën nog nooit een duidelijke boodschap gekregen. Voor gezond eten luister ik liever naar het Voorlichtingsbureau voor de voeding. Van Kooten en De Bie, als de Klisjeemannetjes, wisten het ook al: "Goed kauwen, zodat je eten gelijkmatig in je bloed komp. En verantwoord roken."

Sorry hoor, ik kon het weer even niet laten. Al die spirituele groepjes hebben, net als de kerken, zo hun eigen regeltjes die je moet volgen om het 'goed' te doen. Al zie ik niets in de regeltjes van de Oud-Gereformeerden, ik vind ze wel een stuk duidelijker dan die van de sjamanen. Die zullen in de koude winters van Siberië wel eens een paar dagen zonder eten in het bos gezeten hebben, maar zijn ze daar collectief nu veel spiritueler van geworden? En heb ik nou een hare krisjna nodig om te leren dat peace and love beter zijn dan war and hate?

x

Code

Veel tv-kijkers, de meeste vermoed ik, hebben een hekel aan de commercials. Ik heb dat nauwelijks, al heb ik wel een voorkeur voor het systeem van de publieke omroepen, die ze uitzenden tussen programma's, boven dat van de commerciële omroepen, die ze in de andere programma's uitzenden. Een voordeel van het laatste systeem is wel weer dat je niets hoeft te missen,omdat je tijdens een programma even iets anders kunt doen: een plasje, een consumptie uit de keuken halen, van die dingen.

Wat mij steeds meer irriteert zijn de vooraankondigingen van programma's. De geoefende tv-kijker weet wanneer zijn favoriete programma's worden uitgezonden, omdat die altijd op dezelfde weekdag en dezelfde tijd worden uitgezonden. Wil je iets anders zien dan kijk je in de gids, de krant, of op het internet.

De kroon, qua irritatie, wordt de afgelopen dagen wat mij betreft gespannen door een programma dat de EO vanaf donderdag gaat uitzenden: de Pelgrimscode. Dat wordt weer zo'n programma waarin kunstmatig spanning wordt opgeroepen, door een aantal BN'ers "in de voetsporen van Mozes" door de woestijnen van Israël en Jordanië te sleuren, waarbij ze gegevens krijgen waarmee ze een bedachte code moeten ontcijferen die naar een 'schat' leidt: 10.000 euro die de winna(a)r(es) aan een goed doel mag besteden. Op de website van de EO schrijft een toekomstige kijkster:"pelgrimscode is egt super ik vind het mega gaaf toppie kzou zelf ook wel mee wille doen kannie bale veelte jong echt stom". Het is natuurlijk mooi dat de EO 10,000 euro voor een goed doel over heeft. Maar ze zouden dat goede doel nog veel meer kunnen steunen, als ze de kosten van die hele woestijnreis voor tien mensen, plus de complete crew die alles moet voorbereiden, organiseren, filmen en cateren, vervingen door de kosten van 10 OBN'ers (onbekende Nederlanders) die je in een willekeurige kroeg in Nederland, of gewoon in een studio, Yahtzee laat spelen. Daar ben je met wat reiskosten en twee consumpties per persoon vanaf. Daar kan je geen weken durende serie van maken, maar dan houdt de EO wel zendtijd over voor programma's die ergens over gaan. Een mooie kerkdienst bijvoorbeeld.

Intussen heb ik nu al besloten niet naar de Pelgrimscode te gaan kijken. Woestijnen en eeuwenoude ruïnes kun je van tijd tot tijd ook bij National Geographic of Discovery bekijken. Daarbij word je niet afgeleid door de prietpraat van een BN'er of de Voice Over die vertelt wat Jezus of Mozes op een bepaalde plek is overkomen.
x

Besteedbaar

Voormalig PvdA-leider Wouter Bos heeft tegenwoordig een functie bij KPMG. In die functie werd hij gisteren geïnterviewd in Buitenhof. Ik viel midden in het gesprek, want ik was even aan het zappen tijdens een dweilpauze in het schaatsen, waar ik eigenlijk naar keek. Het ging over de steeds maar stijgende kosten van onze gezondheidszorg en dus van de premie die we daar met ons allen voor betalen, waardoor ons vrij besteedbare inkomen achteruit gaat.

Natuurlijk werd er gezegd wat al uit den treure gezegd is: de kosten stijgen vooral doordat de ouderen steeds meer een beroep op de zorg doen, of steeds meer ouderen dat beroep doen en die ouderen ook nog het lef hebben steeds ouder te worden. Daar moeten we iets aan doen, want we kunnen niet een beroep op de jongere generaties blijven doen om de zorg voor de oudjes mogelijk te maken. Nee, stel je voor dat ze niet meer toekomen aan de nieuwste smartphone of hun tweede vakantie.

In mijn jonge jaren hadden we het nog wel eens over solidariteit. Ik betaal, hoewel kinderloos, al jaren mee aan de kinderbijslag en de kosten van onderwijs aan 'onze' kinderen en het gratis meeverzekerd zijn van kinderen. Dat zal ik blijven doen, zolang diverse pensioenfondsen en de Sociale Verzekeringsbank maandelijks een bedrag op mijn bankrekening storten. Je hoort mij er niet over klagen dat mijn vrij besteedbare inkomen daardoor lager wordt. Kinderen krijgen hoort erbij, wat de kosten daarvan ook zijn. Oud worden hoort er ook bij. Ik maak het onderhouden en onderwijzen van die kinderen mede mogelijk. Het minste wat ze (terug) kunnen doen is eraan bijdragen dat mijn oude dag nog redelijk comfortabel is.

Een nieuw idee waarvan ik gisteren hoorde is: sparen voor de de kosten van gezondheidszorg die je op latere leeftijd veroorzaakt. Dat moet je dan ook weer wettelijk regelen, neem ik aan. Er wordt dan door de belastingdienst een stukje van je inkomen afgehaald, een soort ver vooruit betaalde premie. Die betaal je dan niet meer voor de oudjes van nu, maar voor het geval je zelf een van die oudjes wordt. Ik zal het wel verkeerd zien, maar dat betekent ook weer dat je vrij besteedbare inkomen wat minder wordt. Daar gaat je nieuwe smartphone of tablet.

Die vooruit betaalde premie wordt in een soort fonds gestort, vermoed ik. Dat wordt door een paar knappe koppen beheerd. Die gaan het geld beleggen, zoals de pensioenfondsen nu doen, want met geld maak je meer geld, toch? Hoewel...
x

Het

"Het" is langzaamaan aan het verdwijnen. Ik heb het niet over "het" in de betekenis van: Hij en zij deden "het". Ik het over de bepalend lidwoord, dat steeds vaker wordt vervangen door "de". Ik heb Wilders er nog niet over gehoord, maar het zijn vooral de mensen voor wie Nederlands de tweede taal is, die er vaak moeite mee hebben de goede lidwoord te gebruiken. Er zijn ook nauwelijks regels voor. Waarom zeggen we het paard en de koe? We hebben wel als regel: verkleinwoorden worden altijd vooraf gegaan door 'het", dus het paardje en het koetje. Er is ook een duidelijk onderscheid tussen het mens, waarmee we een vrouw aanduiden, en de mens, waarmee we een biologische soort aanduiden.

In een radioprogramma, waarin de verdwijnen van 'het' werd besproken werd opgemerkt dat de Engelsen al lang geleden de zaak versimpeld hebben door slechts één bepalend lidwoord ('the') te gebruiken. De Fransen houden nog altijd vast aan 'le' (mannelijk) en 'la' (vrouwelijk) als moet je vanaf je geboorte Frans gehoord en gesproken hebben, om altijd de juiste lidwoord te gebruiken. De meeste autochtone Nederlanders hebben ook geen moeite met de juiste gebruik van 'de' en 'het'.

Moeten we van 'taalverarming' spreken als 'het' zou verdwijnen. Daar ging het ook over in die radioprogramma. Er werd daarin gewezen op de feit dat we vroeger moesten zeggen en schrijven "jij zult", terwijl nu "jij zal" algemeen aanvaard is. Steeds vaker wordt in de spraakgebruik (minder in schriftelijk taalgebruik) 'zij' vervangen door 'hun': "Hun gingen" of "Hun zeiden". Er komt een tijd dat dit tot de ABN gaat behoren. Is dat erg? Ik lig er niet wakker van. Alle veranderingen in een taal werden aanvankelijk als fout aangemerkt door de taalkundigen. Maar de grote massa van de taalgebruikers trok er zich niets van aan en de veel gebruikte fout werd 'goed'. Geen autochtone Nederlander zal zeggen: Het meisje deed zijn jas uit en hij hing die aan de kapstok, hoewel de regel is bij het-woorden  mannelijke voornaamwoorden horen. Taal is niet alleen in taalkundige regeltjes te vangen.
x

Jetsers

Ik had nog nooit van Britt Dekker gehoord, tot Mathijs van Nieuwkerk c.s. het nodig vonden de Playboy te pluggen waarin foto's van een naakte Britt te bewonderen te zijn. In de rubriek Privé van de Telegraaf viel te lezen: Ze beseft nu dat ze kan worden gezien als lustobject. Ze zal toch niet gedacht hebben dat Playboy de bedoeling heeft het bevorderen van artistiek verantwoord fotowerk en dat uitgerekend zij de fysieke eigenschappen heeft die tot een hoogtepunt van artistiek verantwoord fotowerk kunnen leiden. In SP!TS viel te lezen, dat ze de meedeed aan de fotoserie: omdat "zoveel mensen het wilen"(sic) en ze de kans niet kon laten liggen om haar jetsers aan heel Nederland te vertonen, toen ze voor het naaktblaadje werd gevraagd. In ieder geval is mijn woordenschat weer uitgebreid, want het woord jetsers kende ik niet. Uit de context meen ik te mogen begrijpen dat het niet over haar ogen ging. In mijn jonge jaren zou men over haar roepen, dat ze een aardige bos hout voor de deur had.

Het wicht heeft begripvolle ouders: "Thuis loop ik naakt over de gang met mijn borsten bedekt, dus dat vonden ze wel vreemd. Maar ze legden de keuze uiteindelijk wel bij mij." Een net meisje, denk ik dan, bedekt meer dan haar borsten. SI!TS schrijft verder nog: Toegegeven, de foto’s zijn niet verkeerd. Een en al borst, dat wel, maar toch met stijl en klasse. Geen ordinair jetservertoon dus.

Uit verdere teksten leer ik dat Britt bekend is geworden door deelname aan en winnen van zo'n flutprogramma op een RTL: Echte Meisjes in de Jungle. Dat heb ik uiteraard niet gezien, maar ik kan me zo voorstellen dat daarin al ruim te zien was wat zij aan jetsers te bieden had. Op YouTube vond ik enkele fragmenten uit dat tv-programma. Daaruit bleek o.a. dat Britt dacht er geen bekende Surinamers zijn, hoewel: Nelson Mandela? Een van de andere 'Echte meisjes' noemde haar een "dom mokkel".

In ieder geval is ook weer eens aangetoond wat de VARA en Matthijs van Nieuwkerk onder 'Informatief' verstaan. In die categorie uitzendingen valt namelijk DWDD, Ik heb intussen wel een idee voor een nieuw wedstrijdprogramma: The BOOBIES of HOLLAND. Dat moet een nog groter succes worden dan The VOICE of HOLLAND. Dat levert gegarandeerd Kamervragen (vanuit SGP of ChristenUnie) en een Televizierring op.
x.

Alleen

Ik woon al weer ruim een maand in mijn huidige appartement. Het bevalt me uitstekend, maar ik ben nog maar weinig alleen geweest. Het was natuurlijk prima dat een aantal mensen mij hielp bij de klussen waaraan ik een hekel heb of waarin ik domweg niets goeds kan doen. En natuurlijk vond ik het leuk dat vrienden of familieleden langskwamen, die mij bevestigden in mijn idee dat ik een goede beslissing heb genomen en zelfs mijn overwegend blauwe inrichting konden waarderen. Maar ik mis toch het alleen zijn. Dat zal nog een paar dagen duren, dan zal ook de laatste 'klusser' klaar zijn: de schilder die twaalf deuren en sponningen blauw maakt. Gelukkig had ik een vaste prijs afgesproken en niet een prijs per uur, want hij gaf spontaan aan zich enigszins  op de duur van de werkzaamheden verkeken te hebben. Overigens moest hij zijn werkzaamheden nog al eens onderbreken vanwege inkomende telefoongesprekken, of hij onderbrak ze zelf door op zijn tablet e-mail te checken of op andere wijze iets met het internet te doen. De nadelen van de moderne communicatietechnologie. Als actief werkende heb ik dat nauwelijks meegemaakt.

Maar goed, ik mis dus het alleen zijn, waaraan ik de gedurende de afgelopen dertien jaar zo gewend ben geraakt. Die schilder is bepaald geen onaardige man, die bij een kop koffie enthousiast vertelt over zijn hobby: modelvliegtuigen, die hij radiografisch bestuurd laat vliegen. Hij stoort me ook niet als ik met mijn pc bezig ben. Ik ben er gewoon niet meer aan gewend dat er dagen achtereen iemand anders in mijn directe omgeving aanwezig is. Naar alle waarschijnlijkheid rond hij zijn werkzaamheden vandaag af en heb ik verder weer het rijk alleen. Is het nou een afwijking dat ik daarnaar uitkijk of ben ik echt asociaal aan het worden?
x