donderdag 1 september 2011

Gesprek

Soms verbaas ik mezelf, omdat ik iets doe wat ik maar zelden doe. Een van die dingen is praten met mensen die ik 'in het wild' ontmoet. Gisteren gebeurde dat weer eens.

Ik was nog vrij laat in de stad en dacht: ik drink wat bij Reijnders op het Leidseplein, eet daar een eenvoudig hapje en om acht uur ben ik thuis voor het NOS-journaal. Ik was even na twaalven thuis.

Hoe dat zo? Een romantische ontmoeting? Nee. Ik dronk een biertje en zat, zoals gebruikelijk, een boek te lezen. Aan het tafeltje naast me - op het terras, het was aangenaam weer - zat een man van een jaar of veertig, die op een gegeven moment, in het Engels, een opmerking maakte over de schrijver van het boek dat ik aan het lezen was. Ik zei wat terug, ook in het Engels. Aan zijn Engels hoorde ik niet waar hij vandaan kwam, maar hij bleek wel degelijk een vijfde- of zesde generatie Amerikaan te zijn uit Portland, Oregon. Hij was geen toerist, want hij werkt en woont hier al ruim twee jaar, voor een Amerikaans advertentiebedrijf. Zijn vrouw werkt hier als onderwijzeres aan een internationale school. Gisteravond was ze ergens in de stad met een collega aan het eten.

Het ene woord haalde het andere uit. We praatten over Amerika, over politiek en uiteindelijk over 'Life, the universe and everything', zoals boeken en films, relaties, vakanties. Noem maar op. En dat het een geanimeerd gesprek was mag blijken uit het feit dat ik totaal onverwacht zo'n vijf uur lang zat te praten met een totaal onbekende, wat bepaald niet 'mijn ding' is.

Jeremy, zo heet hij, bleek ook buitengewoon enthousiast te zijn over het wonen en leven in Amsterdam en daarmee krijg je mij al gauw plat, natuurlijk. Maar dat was zeker niet het enige. Evenmin het feit dat hij erop stond al mijn consumpties te betalen. Kort voordat ik naar huis ging, kwam Amanda, zijn vrouw ook nog langs, op de fiets. Ze hadden al gauw ontdekt dat fietsen de beste manier was om je door Amsterdam te bewegen.

Ik ben er nog niet uit, hoe het allemaal zo kon gebeuren. Ik moet daar nog eens over nadenken. Wellicht kom ik er nog op terug.

Jeremy, if you read is: thanks for the drinks, but most of all, thanks for a nice evening. Let's meet again and talk some more. Drinks are on me then.
X

woensdag 31 augustus 2011

Medelijden

Een tijdje geleden vernamen we dat een Nederlands ex-fotomodel in Tripoli uit een hotelkamer was gevallen en gewond was geraakt. Dan ben je geneigd enig medelijden met haar te hebben. Wat later blijkt dat ze een vriendin was van een zoon van Kaddafi. Dan wordt je gevoel van medelijden al een stuk minder.

In het gratis dagblad De Pers schrijft journalist Arnold Karskens dat hij Talitha van Zon geholpen heeft het land uit te te komen (met een boot naar Malta), door haar te voorzien van iets wat op een perskaart leek. Talitha vond het wel niet heel plezierig in Libië, maar: Riante cadeaus maakten de ongemakken goed. Dat zal best, want die zoon van Kaddafi was een levensgenieter die in een weekend een paar ton stuksloeg. Ze was trouwens niet uit het hotel gevallen, maar gesprongen en had niet meer dan een gekneusde arm en wat blauwe plekken. Ze was bang voor de rebellen. Ja, vind je 't gek?

Talitha is veilig op Malta aangekomen. Het artikel van Karskens eindigt met: En een bedankje bij het van boord gaan? Dat kan er niet af. Niet het type vrouw waar ik medelijden mee heb
x

dinsdag 30 augustus 2011

Stadscamping

'The Rock' is een negentig meter hoog kantoorgebouw aan de Amsterdamse Zuidas. De Zuidas is een kantorengebied. Er ligt nog een leeg terrein naast The Rock en kennelijk is daar voorlopig nog geen bestemming voor. De Amsterdamse dienst Zuidas heeft daarom een prijsvraag uitgeschreven voor de beste tijdelijke invulling van dat terrein. "And the winner is", las ik in Het Parool: een overdekte stadscamping. Een tijdelijk gebouw met vijf etages zal behalve kampeerders ook een restaurant, een nachtclub en culturele activiteiten huisvesten.

Omdat de Zuidas een kantorengebied is, is er 's avonds en in het weekend geen bal te te beleven. De daar aanwezige horeca moet het hebben van de noeste kantoorwerkers. Oase, een combinatie van kampeerflat, horeca en cultuur, zal de gewenste reuring brengen, zegt prijswinnaar Erik Hehenkamp van Ontwerpers A'dam. En kennelijk vindt de dienst Zuidas dat ook. Er wordt gemikt op nieuw publiek, onder wie buitenlandse toeristen, jongeren en studenten.

Ik weet natuurlijk niets van stadsontwikkeling, horeca, toerisme en cultuur. Toch heb ik zo mijn bedenkingen bij dit plan. Die kampeerflat zullen ze misschien nog wel vol krijgen, want een overnachting zal daar goedkoper zijn dan in een hotel. Maar gaan die 'kampeerders' voor reuring zorgen? Ik betwijfel dat, want die komen niet naar Amsterdam om de Zuidas te bewonderen. Die komen voor de coffeeshops, de Wallen en alles wat de binnenstad aan kunst en cultuur te bieden heeft. Met een paar minuten lopen zijn ze bij een halte van de trams 16, 24 of 5 en binnen de kortste keren zitten ze in het centrum. De in Amsterdam woonachtige jongeren en studenten zie ik ook nog niet direct hun vertier gaan zoeken in de Oase. De VU en het VU Medisch Centrum liggen op een steenworp afstand van de de geplande Oase. Die trekken ook aardig wat mensen, maar 's avonds en in het weekend zorgen die niet voor reuring. Na je studie ga je de stad in en na het ziekenhuisbezoek ga je naar huis en niet gezellig naar de Oase. Let op mijn woorden: die Oase wordt niets.
x

maandag 29 augustus 2011

Onafhankelijk

Ybo Buruma wordt binnenkort lid van de Hoge Raad der Nederlanden, ons hoogste rechtscollege. Buruma was lid van de PvdA. Hij heeft zijn lidmaatschap opgezegd om te voorkomen dat PVV-aanhangers hem 'te links' of 'te politiek' (en dus geen geen goede rechter) zouden vinden. Hij had al eens duidelijk laten blijken niet enthousiast te zijn over de ideeën van Geert Wilders. “Er zijn nu misschien wel anderhalf miljoen mensen die denken dat ik geen goed recht over ze spreek omdat ik bij de PvdA ben. Dat wil ik niet”, zegt hij vandaag in NRC Handelsblad. (Het citaat is van de NRC-website.)

De redenering van Buruma is me niet geheel duidelijk. Het opzeggen van zijn PvdA-lidmaatschap zal toch niet betekenen dat hij meteen het complete gedachtegoed van de PvdA overboord heeft gegooid. Je moet bovendien een wel heel domme PVV'er zijn, als je denkt dat Buruma nu ineens een stuk onafhankelijker - of misschien wel echt onafhankelijk - is geworden.

Ik kan me ook niet zo goed voorstellen dat er mensen zijn die veronderstellen dat je pas echt onafhankelijk bent als je er überhaupt geen politieke of maatschappelijke ideeën op na houdt. Kijk naar de VS. Daar wordt bij de benoeming van leden van de Supreme Court wel degelijk naar de politieke en maatschappelijke achtergrond van een kandidaat gekeken. De invloed van dat Hof is nog wat groter dan bij ons omdat het wetten mag toetsen aan de Grondwet. Probeer dat maar eens te doen zonder politieke ideeën te hebben.

Dat Buruma zijn lidmaatschap van de PvdA heeft opgezegd betekent in de praktijk helemaal niets. Hij werkt er echter wel aan mee dat Wilders tegen zijn achterban kan zeggen dat hij weer eens een overwinning heeft behaald in zijn voortdurende strijd tegen 'links'. Het aardige is dat niemand bezwaar kan maken tegen de benoeming van een PVV-aanhanger tot lid van de Hoge Raad, want daar kun je geen lid van worden.
x

zondag 28 augustus 2011

Muziek

Hier valt weer weinig te lezen vandaag. Maar als je hier klikt, zie je dat ik niet stil gezeten heb. Je kunt er ook nog maar een muziekje luisteren.
x

zaterdag 27 augustus 2011

Dom

Gistermiddag kwam ik thuis na een zeer aangename en onderhoudende lunch met 'Zuster Klivia', ook bekend als 'Silly Me' van het gelijknamige blog. De lunch vond plaats op een terras 'ergens in de Randstad', waar het tussen alle buien door wonderwel droog bleef en de temperatuur aangenaam was. Het werd wel weer eens tijd, want het was al weer maanden geleden dat we elkaar face to face ontmoet hadden. Dat hield geen contactarmoe in, want er gaan maar weinig dagen voorbij waarop er niet diverse e-mailtjes uitgewisseld worden. Ik was dan ook blij dat ze een week geleden terugkwam van haar vakantie in Frankrijk met Vlam en dochter.

Maar goed, dat heeft allemaal niets te maken met het 'Dom' hierboven. Thuisgekomen zette ik de pc aan. Nadat ik een theezakje in heet water had gehangen, klikte ik op het icoontje van Firefox. Dat leidde tot de mededeling dat Firefox geen server konden vinden. Ook Internet Explorer en Chrome slaagden er niet in mij met het wereldwijde web te verbinden. 's Ochtends had ik nog volop verbinding gehad. Ik keek naar mijn Experiabox, die ervoor zorgt dat ik kan internetten, bellen en tv kijken. Alle lampjes die daarop moeten branden deden dat ook.

Kort voor ik 's ochtends mijn woning had verlaten, was daar min of meer recht boven en aardig felle onweersbui voorbij getrokken die zijn reis over de rest van het land vervolgde. Ik kon mij voorstellen dat ergens inslaande bliksem de verbinding tussen mij en KPN verbroken had. Ik besloot de helpdesk te bellen. Voor ik dat besluit tot uitvoer bracht realiseerde ik mij wat er aan de hand was. Ik heb ooit eens gelezen dat de elektrische ontladingen die het onweer veroorzaken er ook toe kunnen leiden dat gevoelige elektrische apparaten als pc en tv beschadigd worden. Ik heb geen idee of dat een bakerpraatje is of keiharde wetenschap. In ieder geval: je zou die beschadiging kunnen voorkomen door de apparaten los te koppelen van alles waarmee ze verbonden zijn. Dat schoot mij dus 's ochtends, met dat onweer recht boven mijn hoofd, te binnen. Better safe than sorry, dacht ik toen.

Enkele seconden later vond Firefox de server.
x

vrijdag 26 augustus 2011

Centrale

Je vraagt een overheid, of diverse overheden, vergunning voor het een of ander. De overheid maakt de aanvraag bekend en vermeldt erbij dat belanghebbenden bezwaar kunnen maken. Die bezwaren komen er, maar de overheid verleent de vergunning. Wat doe je nu je de vergunning hebt?

Je hebt bedrijven die gaan aan de slag met een vergunning zodra ze die hebben. Bijvoorbeeld een bedrijf dat groot genoeg is om een of meer juristen in dienst te hebben. Die juristen wijzen erop dat de belanghebbenden nog altijd in beroep kunnen gaan bij de Raad van State en dat die zou kunnen besluiten dat de vergunning ten onrechte is verleend

In 2008 verleenden de minister van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit en Gedeputeerde Staten van Groningen  vergunning aan RWE/Essent  voor het bouwen van een kolencentrale bij de Eemshaven. In het NOS-journaal zag ik dat die centrale al voor een groot deel recht overeind staat. Dat was een illustratie bij het bericht dat de Raad van State de vergunning vernietigd heeft, omdat er onvoldoende onderzoek gedaan is naar de gevolgen van (het werken van) de centrale voor naburige kwetsbare natuurgebieden.

Minister Verhagen (Economie) denkt dat er alsnog een vergunning wordt gegeven als er aanvullend onderzoek gedaan wordt. Ik kan me zo voorstellen dat na dat onderzoek blijkt dat de centrale inderdaad schadelijk is voor de omringende kwetsbare natuur en dat de Raad van State nog steeds vindt dat er geen vergunning mag worden verleend. Dan staat daar een nu al voor meer dan helft opgebouwde centrale. Hoeveel geld zou Essent daar al ingestoken hebben? Het lijkt me moeilijk voor het gebouwde een andere bestemming te vinden. Essent is zo'n energiemaatschappij met heel capabel, dus heel duur management. Daadkrachtig ook. "Bouwen, jongens!" Die gaan ons over een tijdje vertellen dat het toch zonde zou zijn van al dat geld dat al is uitgegeven. En wat maken die paar zeehonden en vogeltjes nou uit?
x