Huwelijksvoorwaarden

Ik was getrouwd in gemeenschap van goederen. Nog altijd is het zo dat wanneer je niet vóór je huwelijk bij de notaris iets anders laat vastleggen, je automatisch in gemeenschap van goederen trouwt. Overigens kun je ook na je huwelijk alsnog huwelijksvoorwaarden afspreken.

D66 wil altijd iets vernieuwen, dus pakken ze nu dit maar eens aan. In Trouw las ik: "De wet gaat ervan uit dat een persoon alles wil delen met zijn partner, maar meestal is dat niet zo", stelt D66-Kamerlid Magda Berndsen. Bij dat "meestal" heb ik zo mijn twijfels. Hoewel de praktijk vaak anders uitpakt, denk ik dat de meeste trouwlustigen er al of niet uitgesproken vanuit gaan dat ze bij elkaar blijven "tot de dood hen scheidt" en dat ze alles samen zullen delen. Twee op drie koppels trouwen nog altijd in gemeenschap van goederen. Dat dit aantal niet hoger is, wijt Berndsen aan de prijs die je betaalt om trouwen in gemeenschap van goederen te voorkomen: gemiddeld zo’n 500 tot 900 euro. Als ik af en toe hoor welke - in mijn ogen: waanzinnige - bedragen er aan een huwelijksfeest besteed worden, denk ik dat die paar honderd euro er ook nog wel af hadden moeten kunnen.

Op huwelijkse voorwaarden trouwen heeft naar mijn idee vooral economische redenen. Een van de partners (allebei kan natuurlijk ook) heeft een eigen bedrijf en als dat failliet gaat zijn beide partners die in gemeenschap van goederen getrouwd zijn alles kwijt. Het is dan handig als allerlei bezittingen, zoals eigen huis, inboedel, auto, boot, caravan, aandelen etc. op naam van de partner staan die een wat minder risicovol inkomen heeft. Daar kunnen de schuldeisers dan niet aan komen.

Momenteel ligt er al een wetsvoorstel bij de Eerste Kamer waarin iets gewijzigd wordt. "Dat voorstel gaat over een gedeeltelijke gemeenschap van goederen. Alles wat na een bruiloft aan erfenis en schenking binnenkomt, blijft bij degene die het gekregen heeft." Dat gaat D66 niet ver genoeg en het ziet ernaar uit dat de VVD, PvdA en GroenLinks daarin meegaan.

Toen ik in 1968 trouwde vond ik het huwelijk als instituut al een achterhaald verschijnsel, maar het was nu eenmaal de simpelste manier om een regeling te treffen voor het samenleven voor onbepaalde tijd met iemand van wie ik veel hield. We hadden geen idee hoe lang we het zouden volhouden, maar zolang we bij elkaar waren wilden we best alles delen.

Het lijkt me nog altijd handig om wat afspraken te maken als je besluit met iemand te gaan samenleven en -wonen. Dat kan naar mijn idee heel simpel. Je gaat naar het stadhuis en haalt daar een invulformulier waarop je allerlei hokjes kunt zwartmaken, om te beginnen:
□ alles gemeenschappelijk.
Verder kun je daar de meest voorkomende dingen aankruisen de je gemeenschappelijk of gescheiden wilt houden. Je vult dat samen in, zet er handtekeningen onder en gaat daarmee weer naar het stadhuis. De ambtenaar zet er een stempel op, geeft jullie beiden een gewaarmerkt afschrift, je betaalt wat euro aan leges en klaar is Kees. Wil je wat meer of iets bijzonders dan ben je toch die 600 á 900 euro voor de notaris kwijt. Wie 'trouwen aan het loket' wat magertjes vindt, kan - tegen betaling van meerkosten - de formulieren in een publieke bijeenkomst aan de ambtenaar van de burgerlijke stand overhandigen, die dan nog een toespraakje houdt en de wat fraaier opgemaakte gewaarmerkte afschriften aan het gelukkige stel geeft. Wie dat wil kan er vervolgens ook nog Gods zegen over afroepen en/of er een feestje aan verbinden.

De politiek zal dit wel weer te simpel vinden.
x

Slagen

Een kind dat bij het vmbo de zogenaamde 'theoretische leergang' (vergelijkbaar met de vroegere mavo) volgt en het diploma haalt, kan overstappen naar de vierde klas van de havo. Maar wat blijkt in de praktijk? Een kwart van die vmbo'ers haalt het havo-diploma niet, terwijl slechts 10% van de kinderen die van havo-3 naar havo-4 gaan dat diploma niet haalt. Dus zijn die vmbo'ers toch iets dommer dan havisten? Dat ligt wat genuanceerder.

Het Expertisecentrum Beroepsonderwijs (ECBO) heeft eens onderzocht waar dat verschil in prestatieniveau nu aan ligt. Wat blijkt? Op meer dan de helft van de scholen mag een ex-vmbo'er niet blijven zitten in de havo-4. Mocht dat toch gebeuren, dan moet zhij de school meteen verlaten. Zhij mag het niet overdoen. Maar de klasgenoot/havist die het diploma niet in één keer haalt, mag het nog wel een keer opnieuw proberen. Op scholen waar de ex-vmbo'ers het nog wel een jaartje mogen overdoen, blijkt de meerderheid van hen alsnog te slagen voor het diploma, waardoor voor hen ook de weg naar hbo open ligt.

Schoolbesturen en leerkrachten klagen nog al eens - en terecht - over alle regeltjes die van het ministerie van Onderwijs komen. Hier hebben we te maken met een regeltje dat de meerderheid van de scholen zelf maakt en dat duidelijk van invloed is op de toekomstkansen van een kind en dat ook nog eens op onterechte gronden.

Al toen ik, vijftig jaar geleden, mijn onderwijzersdiploma haalde was bekend dat het kunnen volgen van een bepaald type vervolgonderwijs (na de lagere school) niet uitsluitend te maken had met intelligentie. Doorzettingsvermogen speelt een belangrijke rol. De gezinsomgeving (stimulering door de ouders bijvoorbeeld, of het opleidingsniveau van die ouders zelf) spelen ook een niet te onderschatten rol. Een jaartje blijven zitten kan gunstig zijn, omdat daardoor de vele andere ontwikkelingsaspecten van een kind meer in overeenstemming komen met de intellectuele ontwikkeling. Ik kan me niet goed voorstellen dat dit nu zoveel anders ligt.

We worden tegenwoordig allemaal 'afgerekend' op de 'targets' die gesteld worden, of die we zelf stellen. Hoe hoger het percentage geslaagde havo-leerlingen, hoe meer de school daarmee kan opscheppen. Als ex-vmbo'ers dat percentage een enkel procentje naar beneden halen, dan schop je ze gewoon van school af. Maar de scholen zijn er toch voor de kinderen en niet andersom, hoor ik daar iemand denken? Ga jij wel een beetje met je tijd mee?

x

Vergeten

We vergeten allemaal wel eens wat. Naarmate je ouder wordt schijnt dat vaker te (kunnen) gebeuren. Hans Hillen, onze verse minister van Defensie, is 63, dus ook niet meer zó piep. Vóór Hans minister werd was hij, sinds 2007, (voor het CDA) lid van de Eerste Kamer. Daarvoor was hij 11 jaar lang lid van de Tweede Kamer.  Hij had, omdat hij nog wat bijkluste, een BV. Langs die weg was hij lobbyist voor de tabaksindustrie, hoewel zijn partijgenoot AB Klink als minister van Volksgezondheid alles in het werk stelde om roken te verbieden en/of te voorkomen.

Over lobbyen kun je van alles denken, maar je kunt er niet van zeggen dat het algemeen als een verwerpelijke bezigheid wordt gezien. Er zullen weinig parlementariërs zijn die niet af en toe met een lobbyist praten. Bovendien staat het iedereen vrij persoonlijke of groepsbelangen bij volksvertegenwoordigers te bepleiten. Zo is, maar dat terzijde, de tamelijk sterke agrarische lobby er minstens een jaar lang in geslaagd werkelijk effectieve maatregelen tegen (gevolgen van) de Q-koorts te voorkomen.

Met dat gelobby heeft Hans Hillen niets verkeerds, laat staan iets strafbaars, gedaan. Je mag ook niet aannemen dat hij er schatrijk van is geworden. Hij heeft maar een klein foutje gemaakt: hij had als lid van de Eerste Kamer die nevenfunctie moeten melden. Sinds afgelopen maart is dat zelfs bij wet geregeld en Hans heeft in de Eerste Kamer vóór die wet gestemd. Toen is er bij Hans geen belletje gaan rinkelen. Hij is domweg vergeten die nevenfunctie te melden.

Hans Hillen geldt als een ervaren politicus, zelfs als een 'zwaargewicht' binnen het CDA. Hij is jarenlang politiek journalist geweest, een aantal jaren voorlichter van minister van Financiën Onno Ruding. Over politiek hoef je hem niets te vertellen. En dan komt er zo'n dom foutje aan het licht. Omdat ik geneigd ben elke uitspraak en elke handeling van welke politicus dan ook met enige argwaan te bekijken, vraag ik me af of Hans het nou echt vergeten is. 25 andere nevenfuncties had hij wel gemeld, alleen die eigen BV niet. Vergeten? Eerlijk gezegd heb ik mijn twijfels.

Moeten aan die vergeetachtigheid van Hans nou politieke consequenties verbonden worden? Moet daar nou weer een Kamerdebat over gevoerd worden? De oppositie kan zich met belangrijker zaken bezighouden, lijkt mij. Politici zijn net gewone mensen. De ene doet het met een ondergeschikte, de ander licht Hongaren op en weer een ander vecht eens wat in de kroeg. Ik heb nog meegemaakt dat een minister van Defensie moest aftreden (Sidney van den Bergh, 1957) vanwege huwelijksproblemen. In 1966 moest Jan Smallenbroek aftreden als minister van Binnenlandse Zaken, omdat hij 's avonds laat bij het parkeren van zijn auto, met een glaasje op, tegen een andere geparkeerde auto was aangereden en dat pas de volgende ochtend bij de politie meldde. Formeel gezien was hij doorgereden na het veroorzaken van een aanrijding. Weer een aantal jaren later reed Jan Pronk met een glaasje teveel op een sloot in. Dat had geen politieke consequenties. Jack de Vries trad nog niet zo lang geleden weer wel af als staatssecretaris van Defensie vanwege een buitenechtelijke relatie met een ondergeschikte, ook bepaald geen halsmisdrijf.

Moeten 'zij die boven ons gesteld zijn' door hun manier van leven een voorbeeld voor ons zijn? Idealiter schijnt dat wel te moeten. Gaan wij dan collectief dat voorbeeld volgen? Waarom twijfel ik nou weer?
x

JFK

Als ik 'JFK' zie denk ik aan de vermoorde president van de Verenigde Staten. Dat is nog niet achterhaald, maar ook niet eigentijds, want 'JFK' blijkt ook een tijdschrift te zijn: "het mooiste, dikste en beste mannen-lifestyle magazine van Nederland." Dat las ik op de website van het blad dat, sinds 2006, zeven keer per jaar verschijnt. Omdat ik door het leven ga zonder veel op stijl of mode en andere waan van de dag te letten, is het geen blad voor mij.

Ik kwam op dat blad omdat ik een kop in het Het PAROOL las: JFK Greatest Man Award voor Jeroen Pauw, want dit jaar is Jeroen Pauw, volgens dat blad dus: de meest stijlvolle, coole, creatieve, avontuurlijke, non-conformistische Nederlandse man met lef en ruggengraat en gevoel voor humor. Eerder waren dat Matthijs van Nieuwkerk, Peter R. de Vries en Hugo Borst.

Bij zo'n bericht vergeten ze meestal een woordje 'bekende'. De tekst zou moeten luiden: Pauw is 'de meest ... bekende Nederlander met ... humor." De redactieleden van JFK, of de mensen die daarvoor ingehuurd zijn, hebben vast niet alle Nederlandse mannen beoordeeld, maar alleen dat handjevol dat regelmatig op de tv verschijnt. Maar goed, Jeroen is wel bereid zich naar de Passenger Terminal te begeven om daar die Award in ontvangst te nemen. Er zal wel wat gedronken zijn, er zullen wel wat snackjes geweest zijn en een aantal journalisten mag een verslagje schrijven van de bijeenkomst van het 'Comité van Wederzijdse Bewondering', want de gebruikelijke incrowd zal wel weer aanwezig zijn geweest. Ik denk dan: als Matthijs van Nieuwkerk die Award gekregen heeft, ligt de lat niet erg hoog. Ik ken hem natuurlijk niet persoonlijk, maar van die vier winnaars zie ik hem het vaakst en ik heb daarbij nooit gedacht aan 'creatief', of 'stijlvol', of 'avontuurlijk'. Misschien is hij 'cool', maar ik weet nooit zo goed wat ik me daarbij nou precies moet voorstellen. Ik weet alleen dat hij, net als Jeroen Pauw, vijf dagen per week steeds volgens hetzelfde stramien een paar gasten afwerkt. Beiden verdienen daar enkele tonnen per jaar mee, meer dan de minister-president en uit publieke middelen. Dan win je ook nog eens zo'n Award. En dat is dan nieuws. En JFK heeft weer reclame gemaakt. Big deal!
x

Schreeuwen

Zo'n 75.000 mensen hebben afgelopen zaterdag laten horen dat "Nederland schreeuwt om cultuur". Toevallig zat ik afgelopen maandag iemand te helpen bij het online bestellen van een kaartje voor een toneelvoorstelling in de schouwburg van Amstelveen op woensdag. Je kon zien hoeveel plaatsen er, twee dagen vóór de voorstelling, nog beschikbaar waren: ik schat nog zo'n 90% van alle plaatsen. Om deze cultuuruiting zaten kennelijk de Amstelveners niet te schreeuwen.

Onlangs ging ik naar het Concertgebouw met een kaartje dat mij 30 euro kostte. Als de btw-verhoging op toegangsbewijzen voor culturele voorstellingen al zou zijn gerealiseerd, zou ik 33,68 euro betaald hebben. Zou die 3,68 euro extra mij weerhouden hebben van dat concertbezoek? Dit seizoen ga ik vijf keer naar het zondagochtendconcert in het Concertgebouw. Dat kost mij 19 euro per keer. Volgend jaar gaat mij dat 1,33 euro per keer extra kosten. Moet ik mij het komend voorjaar gaan afvragen of bruin dat het volgend seizoen wel kan trekken?

Ik begrijp best dat mensen wat kriegelig worden van die bezuinigingen op de cultuur en de verhoging van de toegangsprijzen. Gooi er een paar BN'ers tegenaan die zeer verontwaardigd zijn/doen en je krijgt wel 75.000 mensen op de been om zich er luidruchtig tegen te verzetten. Ik zie 'cultuur' iets breder dan genieten van theater, schilderijen, beelden, films, concerten etc. Bij cultuur hoort ook de manier waarop wij omgaan met onze medemensen, bijvoorbeeld met de jonggehandicapten die sowieso al geen geld hadden om ook nog eens naar een film, museum of concert te gaan. Op de uitkeringen van die jonggehandicapten gaan Rutte c.s. ook nog eens fors bezuinigen.  Mag ik Freek de Jonge en al die andere bewogen BN'ers vragen een volgende actie te starten?

"Nederland schreeuwt om geld voor de jonggehandicapten!"

x

AntiRail

De NS heeft treinen waarin reizigers zich van de ene naar de andere plaats kunnen laten vervoeren. NS maakt en wijzigt een dienstregeling om dat vervoer zo efficiënt mogelijk te laten verlopen. Er gaat nog wel eens iets mis in het treinverkeer. Veel gedupeerde reizigers zijn dan boos op NS, maar heel vaak kan NS daar helemaal niets aan doen. NS gaat namelijk niet over rails, niet over de wissels, niet over de seinen. Dat wordt allemaal geregeld door 'ProRail'. Dat zegt het op de eigen website zo: "ProRail is verantwoordelijk voor het spoorwegnet van Nederland: aanleg, onderhoud, beheer en veiligheid."

Vorig jaar hebben we kunnen constateren dat ProRail totaal niet voorbereid was op een situatie waarin het weer eens wat harder vroor en wat meer sneeuwde dan we de laatste jaren gewend waren. Bij ProRail moeten ze intussen ook weten dat als er in Utrecht iets mis gaat, dat consequenties heeft voor het treinverkeer in een zeer wijde omgeving van Utrecht. Vrijdag was het weer eens zo ver: brand in een relaissysteem van de verkeersleiding in Utrecht. OK, dat kan best een vervelende samenloop van omstandigheden zijn. Overal kan iets verkeerd gaan. Dan schakel je direct, automatisch over op je reservesysteem. Dat doen ziekenhuizen bijvoorbeeld als de normale stroomvoorziening uitvalt. Maar in het NOS-journaal werd tussen neus en lippen door vermeld dat ProRail niet zo'n reservesysteem heeft. Gisteren veranderde er dus niets in de situatie en je moet maar afwachten of dat vandaag veel beter gaat. De NS zal op deze manier weer heel wat inkomsten missen en extra kosten moeten maken i.v.m. het inzetten van plaatsvervangend busvervoer. Uiteindelijk komt dat in de (vervoers)tarieven terecht, hoewel NS totaal niets kan doen aan de fouten die bij ProRail gemaakt worden.

De treinvervoerders mogen/moeten sinds enige jaren met elkaar concurreren, maar ze kunnen niet kiezen uit diverse aanbieders van "onderhoud, beheer en veiligheid." Op die gebieden heeft ProRail een monopolie. Kunnen de vervoerders verliezen ten gevolge van wanprestatie van ProRail bij datzelfde ProRail in rekening brengen? Ja, ik weet het: dat is een domme vraag. ProRail kan die rekening alleen betalen door vervolgens de prijs van zijn 'dienstverlening' aan de vervoerders te verhogen. Dus uiteindelijk betalen de treinreizigers het toch.

De NS is een N.V. met slechts één aandeelhouder: de staat. Die aandeelhouder zou eens boos moeten worden.
x

Herrie

Op de foto hierboven zie je mijn directe woonomgeving. Zou de foto vandaag gemaakt worden, dan zou je aanmerkelijk minder groen zien, alleen nog het grasveld, want inmiddels hebben alle bomen, behalve de treurwilgen, hun bladeren laten vallen. Zou de foto een paar dagen geleden genomen zijn, dan zou je ook geen groen grasveld zien: het gras zou bedekt zijn met een laag bruine en gele bladeren.

De afgelopen dagen is voor mijn deur een aantal van die mannen bezig geweest waarvan er vele moeten verdwijnen: ambtenaren van de deelgemeente West die alle afgevallen bladeren bij elkaar bliezen. Die mannen hadden oorbeschermers op, want die bladblazers maken zeer veel herrie.  Voor mijn gehoor hoefde ik niet bang te zijn, want ik heb dubbel glas. Maar irriterend was het wel. Het belemmert je toch wat bij het zoeken naar de juiste formulering bij het schrijven van je dagelijks blog. Het zet ook tot nadenken over gerezen vragen. Hoe ging dat vroeger eigenlijk, vóór de uitvinding van de bladblazer? Werd zo'n grasveld toen gewoon met van die ouderwetse bezems schoon geveegd? Gaan al die bij elkaar geblazen bladeren naar één grote gemeentelijk composthoop? Wat zeggen die mannen als ze een paar uur heen en weer gelopen hebben? Even uitblazen?
x