Smirten

Acht jaar geleden, toen ik een maand in de VS doorbracht, was het voor mij een nog nieuw verschijnsel: een groepje mensen dat buiten een gebouw stond te roken. Inmiddels doet dat verschijnsel zich ook hier voor. In de VS heeft dit tot een nieuw werkwoord geleid: to smirt. Dat is een samenvoeging van 'smoke' en 'flirt'. Als je toch staat te roken, kun je net zo goed tegelijkertijd gezellig wat flirten met die aantrekkelijke collega. We nemen alles van de Amerikanen over, dus het zal niet zo lang meer duren voor de rokers ook hier even naar buiten gaan om te 'smirten'. Ik las hierover in de Volkskrant die een uitgebreid artikel wijdde aan Straattaal: Algemeen Cool Nederlands.

Het was niet erg nieuw natuurlijk wat er in het artikel stond. Taal verandert voortdurend: wat vroeger fout was, is nu ABN. In mijn jeugd zou ik ter plekke gecorrigeerd worden als ik zou zeggen dat ik 'mijn ding deed'. Dat was een vreselijk anglicisme, eigenlijk een amerikanisme. Ik zou ook niet het germanisme 'losgaan' moeten gebruiken. Het gebruik van deze woorden is tegenwoordig schering en inslag.

Een ontwikkeling die al veel langer gaande is, is het algemeen en publiek gebruik van woorden die je vroeger hoogstens - en dan nog spaarzaam - in de privésfeer gebruikte. Nu wordt 'menstruatie' gewoon in STER-reclames gebruikt en mannen worden verwezen naar www.erectiestoornis.nl. We hebben het niet meer over 'K', of 'de vreselijke ziekte', maar gewoon over kanker. Het zijn niet alleen meer de kinderen, maar ook hun grootouders die zeggen dat hun dag 'kut', of 'klote', of 'shit' was.

Omdat ik (klein)kinderloos ben, kom ik niet of nauwelijks in aanraking met allerlei nieuwe woorden of uitdrukkingen als 'chillen' of 'dissen'. In het artikel in de Volkskrant kom ik woorden en uitdrukkingen tegen die ik nog nooit eerder gehoord of gelezen had: 'dikke scot' (net goed voor je), 'faja' (erg), 'fattoe' (grapje) en 'pattas' (schoenen).

Sms'en doe ik hoogstzelden. Als ik het doe, maak ik nog hele zinnen, gebruik ik hele woorden (niet 'ff' voor 'even', niet 'd8' voor 'dacht'), let ik op de interpunctie en verdeel ik de tekst nog in alinea's. Nog altijd kijk ik met enig afgrijzen naar de taal die soms gebruikt wordt in e-mails, weblogs en internetforums (en dan heb ik het niet over echte taalfouten).

Ik prijs me nog altijd gelukkig met het feit dat ik enkele leraren Nederlands heb gehad die me ertoe brachten mijn taal, in ieder geval op schrift, zorgvuldig te gebruiken. Ze hebben mij ook geleerd dat iedere verandering in de taal begint met een fout. Dus al te druk maak ik me ook niet om fouten en veranderingen. Het zou me niets verbazen als over zekere tijd het algemeen aanvaard wordt dat "hun dit jaar met vakantie in eigen land blijven." 'Hullie' en 'zullie' zullen waarschijnlijk nog wat langer duren.

Taal leeft en verandert dus en het taalgebruik verandert mee. Als ik praat zeg ik: "Ik wort." Pas als ik ga schrijven moet ik me afvragen of dat met t, d of dt geschreven wordt en waarom ook al weer. Het is volkomen ABN de n na een onbeklemtoonde e aan het einde van een lettergreep niet uit te spreken: "Ik loop op twee bene." We zeggen allemaal 'pannekoek' en niet 'pannenkoek'. Het uitspreken van de n kan zelfs als hypercorrect beschouwd worden. Dat schrijven van de tussen-n is niet meer dan een bedacht regeltje. Om het nog wat ingewikkelder te maken heeft de Taalunie ook bedacht dat je in samenstellingen met (bijvoorbeeld) 'gedachte' die n weer niet moet schrijven. (Ken jij die uitzondering op de regel uit je hoofd?) Zijn al die regels nodig? Waarom schrijven we niet zoals we spreken? Dat zou een behoorlijk rommeltje worden. Een geboren Amsterdammer als ik spreekt vrijwel elke z uit als een s en elke v als een f. Uit mijn jeugd herinner ik me nog de kreet: "Sal me so een sorg sijn sou me susje Sientje seggen als se op sondagavond sonder senten in de Sineac sou sitten." Vraag een geboren Hagenaar niet de ei/ij te schrijven zoals hij hem uitspreekt. Mag een Rotterdammer "Ik hebt" schrijven? Een paar regeltjes zijn dus wel handig. Maar ik zou er geen enkel probleem mee hebben als we afspraken "zhij/jij word" en "zhij/jij rijd" te schrijven. Die extra t staat er alleen maar achter omdat we "hij kijkt" en "hij loopt" zeggen en schrijven, de regel van de gelijkvormigheid. Het afschaffen van dt zou het aantal schrijffouten enorm terugbrengen. We maken nog wat minder fouten met ons allen als we die 'kofschipregel' afschaffen. Dan hebben we met de trein gereist, omdat het kaartje was afgeprijst. Dat ziet er - nu nog - net zo gek uit als: we hebben met de trein gereizd, omdat het kaartje was afgeprijzd. Alles went. Intusse hout ik me schrijvend braaf aan de regeltjes.
x

WAARHEID

Hoe komt de dagelijkse 'Beggartalk' toch steeds maar weer tot stand? Het wordt tijd dat ik daarover openheid verschaf. Elke ochtend, bij een flinke mok thee en met een net aangestoken shaggie, stel ik mijn geest open voor krantenkoppen. Zij komen in aanraking met de vitale energie die mijn leven richting geeft. Ik zie allerlei paden en wegen die naar een doel leiden. Maar slechts één doel is het juiste. Dat doel is: DE WAARHEID. Elke aanraking met mijn toetsenbord is als een stap op het pad dat ik gekozen heb. Vaak moet ik terug omdat het pad nergens toe leidt. DE WAARHEID immers is geen berg die hoog boven het landschap uitsteekt. Zij is een ondergrondse rivier die ergens uitmondt in een meer van kristalhelder water. Als ik van dat heldere water gedronken heb, weet ik dat ik mijn doel bereikt hebt en kijk ik achter mij om te zien wie mij gevolgd heeft.

Het valt nog niet mee om een klein stukje bullshit zoals hierboven te schrijven. Daar moet je echt over nadenken. Sommige mensen draaien er hun hand niet voor om, maken er een boek van en voor je het weet hebben ze honderdduizend exemplaren van dat boek verkocht. Neem nou Christiane Beerlandt, waarover Trouw schrijft in het katern 'Religie en Filosofie'. Zij heeft 'De Sleutel tot Zelf-Bevrijding' geschreven. Daarin behandelt ze maar liefst 1100 ziekten en levert ze er de psychische oorzaken bij. Bij een zere knie, maar ook bij kanker, aids en sterfelijkheid. Het is allemaal te genezen, als je maar weet waar de sleutel ligt.

"OP WELKE WIJZE KWAMEN DE TEKSTEN TOT STAND IN DE BOEKEN DIE IK SCHREEF?" Die vraag stelt Christiane zelf op haar eigen website. Het antwoord is verbluffend simpel: "Voor alle teksten heb ik me afgestemd op de frequentie van waarheidsenergie, die men niet kan vatten noch bezitten, ook ik niet, maar waarvoor men zich kan openstellen. De ontvangen gegevens schrijf ik neer in contact staande met mijn hart, mijn diepste innerlijke Bron en dus met de Levens-Bron van alles wat is." Het boek kost 48,10 euro, maar daar krijg je dan ook wat voor. Je leert bijvoorbeeld wat de oorzaak van aids is: 'twijfel aan je eigen meesterschap en aan je eigen kracht en immuniteit' (...). "Dáárom heb je 'aids' nu naar je toe gehaald om je van deze diepste oorzaak bewust te worden." (...) Volgens de schrijfster zijn alle ziekten te genezen. "Ik heb veel mensen zien genezen van kanker. Mensen met borstkanker die vol opgekropt verdriet en boosheid zitten." Het boek beschrijft zo 1100 ziektes in 1088 pagina's. Ik heb een paar jaar in een boekhandel gewerkt die gespecialiseerd was in medische boeken. Sommige dikke pillen gingen over maar één ziekte. Die waren kennelijk geschreven door uitslovers.

Beerlandt legt uit hoe ze aan de 1100 diagnoses in haar boek is gekomen. "Ik heb 1100 briefjes geschreven, met op elk een ziekte. Vervolgens pakte ik een briefje zonder te zien welke ziekte er op stond. Ik opende mij voor mijn diepste zielskern, de bron, en stemde mij af op de frequentie van waarheid. Heel sterk geconcentreerd vroeg ik naar de diepste oorzaak van de ziekte op het briefje dat ik dan in mijn hand had: waar precies begint deze ziekte psychologisch te ontkiemen? En allez, dan typte ik snel het antwoord op dat helder en klaar doorkwam." Zo makkelijk gaat dat dus.

Was dat boek maar in 1996 verschenen en niet pas in 2002. Dan had ik Boukje kunnen vragen wat voor verdriet en boosheid ze allemaal had opgekropt. Ze had geen borstkanker, maar een uitgezaaid oogmelanoom. Veel ergere vormen van kanker zijn er niet, dus bij Boukje moest er wel heel veel opgekropt zijn. En dertig jaar lang heb ik daar met mijn stomme kop niets van gemerkt.

De boeken van Christiane worden verzorgd door haar echtgenoot dr. Dirk Lippens, een reguliere arts. Het zal wel duidelijk zijn dat het boek vooral in trek is bij alternatieve genezers, maar ook reguliere artsen maken er gebruik van. Zo'n alternatieve genezer is Mariet van Buuren van het 'Instituut voor Eclectische Energetische Natuurgeneeskunde', waar je, verdomd als het niet waar is, een natuurgeneeskundige hbo-opleiding kunt krijgen. "Beerlandts gedachtengoed (sic) sluit uitstekend aan bij onze opleiding", zegt Van Buuren. "We bevelen het boek daarom aan bij onze studenten. Nee, verplichten doen we het niet, want sommigen houden niet van lezen." Laat dat even tot je doordringen vóór je naar een alternatieve genezer gaat: sommige houden niet van lezen. Je zou kunnen vragen waar die zijn/haar kennis dan vandaan haalt. Ik weet het antwoord op die vraag al.

PS
Op de website van Chistiane trof ik gisteravond tegen 23.00 uur het volgende bericht aan:

Christiane Beerlandt verkeerd geciteerd in krant

Op 21 juli 2009 verscheen in een Nederlands dagblad een artikel over Christiane Beerlandt. In dit artikel legt de journalist Christiane vele, vele woorden in de mond die ze helemaal niet gezegd heeft. We vonden het nodig u, beste lezers, hiervan op de hoogte te brengen. Wij van Uitgeverij Beerlandt Publications en Christiane zelf distantiëren ons volledig van de inhoud van dit artikel. Christiane is momenteel druk bezig met het schrijven van nieuw werk en zal aan deze leugens verder geen aandacht schenken.

En… al is de leugen nog zo snel, de waarheid achterhaalt hem wel.

De échte mening van Christiane Beerlandt staat in haar boeken te lezen. (Cursivering toegevoegd.)

Wat mij betreft zegt haar website genoeg.
x

Aandacht

In de loop der jaren heb ik heel wat kilometers per fiets afgelegd. In mijn jeugd fietste ik naar de HBS. Naar de kweekschool hoefde ik niet te fietsen, want die bevond zich op een afstand van ongeveer 500 m van huis. Naar mijn werk fietste ik altijd. Later, toen Boukje het sjouwen door bergen met een rugzak wel gezien had, kwam het fietsen tijdens de vakanties daarbij: diverse malen in Engeland, één keer in Ierland, Frankrijk, Tsjecho-Slowakije, Zweden, Amerika en Nieuw-Zeeland. Ik was er nooit op uit gigantische afstanden af te leggen (100 km op een dag vond ik ver zat), hoge snelheden te bereiken (mijn gemiddelde lag rond de 20 km/u) of tegen hoge bergen op te fietsen (al heb ik in de Rocky Mountains boven de 3200 m gefietst). Al die fietstochten waren een beetje inspannend, maar vooral ontspannend, omdat ik, in tegenstelling tot de rest van het jaar, helemaal zelf mijn route kon bepalen en mijn dag kon indelen. OK, meestal was er wat overleg met één of enkele medereizig(st)ers, maar dat was nooit een probleem. Als bonus was er altijd een mooi landschap om doorheen te fietsen.

Qua fietsen ben ik dus een volstrekte amateur. Ik behoor niet eens tot degenen die in hun vrije tijd ook wel eens 'Luik-Bastenaken-Luik' of de 'Omloop Het Volk' willen fietsen. Laat staan dat ik tegen Alpe d'Huez op ga fietsen. Veel te vermoeiend. Het moet wel leuk blijven. Waarmee ik niets ten nadele wil zeggen van mensen, zoals mijn jongste broer en een neef die dat wel leuk vinden.

Ik vind het dus in het algemeen ook wel leuk om te kijken naar mensen die zich beroepsmatig uit de naad fietsen om ergens eerder aan te komen dan de anderen die graag een keer een medaille of een gekleurde trui willen ontvangen, naast de zoenen van een aantrekkelijke jonge dame en de handdruk van een BVF'er (Bekende Voormalige Fietser). Het is niet geheel onlogisch dat de meeste aandacht uitgaat naar de winnaar van een wedstrijd. Maar als er één de eerste is, is er ook één die als allerlaatste over de finishlijn komt. Doe dat een paar keer en je krijgt bijna net zo veel aandacht als de nummer 1. In de Tour de France overkomt dat nu onze landgenoot Kenny van Hummel, die inmiddels 'Hummeltje' genoemd wordt, een passende bijnaam. 'The Boss', Lance Armstrong, schrijft over hem: "I have big respect for Kenny van Hummel. He is Super Man!" Rijdt Kenny nou zo langzaam? Hij heeft intussen 2.581,5 km afgelegd met een gemiddelde snelheid van 37,30 km/u. Probeer dat maar eens na te doen. Dat is al een aardige klus als je die afstand door Nederlandse polders aflegt. Hummeltje moest ook nog eens tegen een aantal bergen op fietsen. Helemaal in zijn eentje. En als hij dan, zoals afgelopen zondag, ruim drie kwartier na de winnaar aankomt is hij niet te beroerd om zich te laten interviewen. Hij neemt zelfs de tijd zich te verontschuldigen voor het feit dat hij wat krachttermen gebruikt. Aardige jongen, toch?

PS
Ik val ook overal buiten: een ANP-bericht heeft als 'kop' FORSE GROEI ALLEENSTAANDEN. Ik ben in dertien jaar geen millimeter gegroeid.
x

Historisch

De komende nacht is het veertig jaar geleden dat ik, met Boukje, bij vrienden naar de tv ging kijken. We zouden allemaal opblijven tot HET gebeurde: een mens zou voet zetten op de maan. Ik kan me echt niet herinneren hoe laat het precies was. Wel weet ik dat de andere drie het te lang vonden duren en naar bed gegaan waren. Ik weet ook nog dat ik een citaat van Goethe in mijn hoofd had: "und ihr könnt sagen, ihr seid dabei gewesen". (Ik ben geen Goethekenner, ik ben een citatenkenner.) Natuurlijk was ik niet 'dabei', maar dankzij de techniek kon ik het wel direct meebeleven. Ik ging dus niet naar bed. Hoe je ook over ruimtereizen en het nut ervan denkt, je kunt niet ontkennen dat het een historische gebeurtenis was. Daar wilde ik 'bij' zijn.

Het was, in een bepaald opzicht, ook een opmerkelijke historische gebeurtenis. Al een aantal jaren was de vraag niet: "Zal de mens ooit voet op de maan zetten?" De vraag was: "Wanneer zal de mens voet op de maan zetten?"

Destijds waren er heel wat mensen die vonden dat al dat gedoe in de ruimte maar weggegooid geld was. "Waar heb dat nou voor nodig?" Inmiddels zijn er al weer twee generaties opgegroeid voor welke het nauwelijks nieuws is dat er weer een bemande space shuttle omhoog geschoten is. Het is de gewoonste zaak van de wereld geworden direct getuige te zijn van een sportwedstrijd aan de andere kant van de wereld. Als je broer of vriendin veilig is teruggekeerd van de Mount Everest stuurt zhij je een sms'je. Dankzij een satellietje dat zijn baantjes om de aarde draait.
x

Voorspelling

(Als je niet geïnteresseerd bent in wielrennen in het algemeen en de Tour de France in het bijzonder, kun je nu iets gaan doen dat leuker is dan 'Beggartalk' lezen.)

Hoewel de berichtgeving in de diverse media anders doet vermoeden, is de Tour de France nog altijd niet echt begonnen. Zeker, er wordt gefietst en er is elke dag een winnaar. Er is al 2.374 km afgelegd. De snelste, een tot nu toe vrijwel onbekende Italiaan, heeft daar 58 uur, 13 minuten en 52 seconden over gedaan. De nummers twee t/m vier hadden daar resp. 5, 6 en 8 seconden meer voor nodig. Anders gezegd: toen nummer één 2.374 km had afgelegd, moest nummer vier nog 11,32 meter afleggen.

Vandaag gaan ze in de Alpen fietsen. De finish is bergop naar een col van de eerste categorie. Dat zou een mooie etappe kunnen worden, maar ik vrees dat het niet zover komt. Die onbekende Italiaan zal zijn leidersplaats wel verliezen. Het zou zomaar kunnen dat George Hincapie hem opvolgt

Anders dan vrijwel alle voorgaande afleveringen gaat deze Tour om de 'strijd' tussen twee fietsers uit één ploeg: Lance Armstrong en Alberto Contador. Op het laatste stukje van één etappe na hebben hebben ze voortdurend gelijk op gefietst. Alle andere fietsers mochten etappes winnen, punten verzamelen voor de diverse klassementen en truien aantrekken. Voor beide heren is dat nog steeds niet interessant.

Ik waag me maar weer eens aan een voorspelling. Aan de voorlaatste etappe beginnen Armstrong en Contador met nog steeds een tijdverschil van enkele seconden. Na 138,5 km beginnen ze aan een klim van 1.688 m over een afstand van 28,5 km. Ze fietsen dan tegen de Mont Ventoux op, één van de zwaarste beklimmingen - hors categorie - die de Tour de France kent. De totale lengte van de Tour is 3.459,5 km. Voor de einduitslag van de Tour 2009 is alleen dat stukje van 28,5 km (=0,82%) interessant. Na afloop van die etappe trekt óf Armstrong, óf Contador de gele trui aan. Ik houd het op Armstrong. Niet omdat ik een fan van hem ben en hem graag zie winnen. In feite heeft hij er bijna eigenhandig voor gezorgd dat de strijd om de eerste plaats nauwelijks interessant was. Armstrong gaat winnen omdat hij en zijn ploegbaas Johan Bruneel dat hebben bepaald. Ik hoop dat ik ongelijk krijg.

Toegevoegd om 11:04 uur
Op zijn Twitterpagina schrijft Lance Armstrong 'aubout 2 hours ago': Big day today @ the TdF. Expect fireworks. Lots of them.
Ik ben benieuwd.

Toegevoegd om 17.14 uur
Met nog 5 km te rijden was er enig vuurwerk. Contador zorgde ervoor. Ik heb dus ongelijk gehad, gelukkig.
x

Afluisteren

Een paar dagen geleden schreef ik hier over de uitreiking van het 'Gouden oor' aan Albert Verlinde van RTL. In Trouw van gisteren las ik dat deze 'prijs', uitgeloofd door een aantal medewerkers van BNN, een - op zijn zachtst gezegd - merkwaardige bedoeling had. Albert had de prijs mee naar huis genomen. Dat had hij beter niet kunnen doen, maar uiteraard kon hij niet vermoeden dat er afluisterapparatuur en een zendertje in dat oor verborgen waren. Hoewel dat niet met zoveel woorden uit het krantenbericht blijkt, mag je aannemen dat het bedoeling was het door BNN ontvangen geluidsmateriaal te gebruiken in een uitzending van 'VOC'. Dat is volgens omroep.nl/gids een "Satirisch programma. Het Verbond van Ongeleide Correspondenten (VOC) bestaat uit Steyn de Leeuwe, Loes Haverkort, Sophie Hilbrand, Filemon Wesselink en Sander Lantinga. Het VOC zet grote vraagtekens bij de laatste trends en nieuws en onderzoekt alternatieve oplossingen voor allerlei maatschappelijke ontwikkelingen. Rauw, direct, komisch, maar soms ook pijnlijk."

Het zal die ongeleide correspondenten niet ontgaan zijn dat er sinds enige tijd wat commotie heerst over het door de AIVD afluisteren van journalisten. De hele journalistieke wereld in Nederland maakt zich, naar mijn mening terecht, heel kwaad over de afluisterpraktijken van de AIVD. Ik ben nooit een groot liefhebber van BNN-programma's geweest. Ik heb kennelijk een wat ander visie op rauw, direct, komisch en pijnlijk. Maar als er voor hun visie een markt is, gaan ze hun gang maar. Als het hun bedoeling was Albert Verlinde in een komisch en/of pijnlijk zonnetje te zetten: ze doen maar. Het is echter, in mijn visie, helemaal niet komisch om daarvoor via afluisterapparatuur materiaal te verzamelen. Het is niet alleen strafbaar, het is gewoon SMERIG. De AIVD kan zich nog beroepen op iets vaags als 'landsbelang'. BNN heeft maar één belang: kijkcijfers. Dat werkt kennelijk totaal verblindend.
x

Wens

Er zijn van die situaties waarvan ik denk: moet ik daar nu een mening over hebben en, zo ja, moet ik die dan ook nog een keer publiek maken? Uiteindelijk kan ik het toch niet laten over wat dan ook een mening te hebben, zelfs als 'het probleem' zich bij mij niet kan voordoen.

Stel je een vrouw van een jaar of 35 voor. Ze heeft een goede opleiding genoten en heeft een baan die ze plezierig vindt. Ze heeft geen partner, wel een kinderwens. En de biologische klok tikt door. Maar misschien wil ze pas over een jaar of tien een kind, al of niet samen met een partner. Het AMC heeft daar nu een oplossing voor: een aantal eicellen invriezen en later terug zetten. Dat terug zetten kan tot de vrouw 50 is. De mogelijkheid bestond al en werd bijvoorbeeld toegepast als een vrouw vanwege kanker eerder dan normaal onvruchtbaar zou worden. Het AMC maakt deze mogelijkheid beschikbaar voor vrouwen die gewoon gezond zijn, maar 'nu' nog niet aan het vervullen van de kinderwens toe zijn.

Uiteraard levert de handelwijze van het AMC kritiek op. Over kritiek van medische zijde kan ik geen verstandig woord zeggen. Hoogleraar verloskunde en gynaecologie Didi Braat van het Universitair Medisch Centrum St. Radboud in Nijmegen laat in Trouw weten dat als het invriezen van eicellen straks helemaal veilig blijkt, (...) het 'niet wenselijk' (is) dat een sociaal probleem (het niet vinden van een partner) met medische techniek wordt opgelost. Janneke Schermers, Tweede Kamerlid voor het CDA, keurt de door het AMC gestelde leeftijdsgrens van 50 jaar af: "Dat is geen natuurlijke leeftijd meer om kinderen te krijgen. De gezondheidszorg is ervoor om fouten in de natuur te herstellen, niet om het tegennatuurlijke te bewerkstelligen."

Je kunt een hele boom opzetten over de vraag wat nou precies 'tegennatuurlijk' is. Heel veel ziekten worden door 'de natuur' - waarvan bacteriën en virussen deel uitmaken - veroorzaakt. De gezondheidszorg gaat tegen de 'natuurlijke' gang van zaken in met mesjes, chemicaliën, radioactieve straling en weet ik wat nog meer. We zijn maar wat blij dat dat allemaal kan. Met uitsluitend 'natuurlijke' middelen houdt een mens het niet lang uit op de maan, maar er hebben wat mensen rondgelopen. De mens kan van nature niet vliegen, dus hebben we iets bedacht om toch redelijk snel aan de andere kant van de wereld te komen.

Ik begrijp niet waarom iemand op of na zijn of haar vijftigste nog ineens vader of moeder zou willen worden, maar dat ligt helemaal aan mij. Ik begrijp ook niet wat er nou zo leuk is aan autorijden of zo lekker aan marsepein. Een neanderthaler die niet met zijn blote handen maar met een eind hout een dier om zeep bracht greep al in de natuur in en zo schreed de beschaving voort.

Over een aantal jaren, let op mijn woorden, is het volledig geaccepteerd dat een vrouw van 50 voor het eerst moeder wordt. Vóór die tijd moeten we nog een probleempje oplossen: wie betaalt dat? Je hebt daar artsen en een ziekenhuis voor nodig, maar is het dan automatisch gezondheidszorg en vallen de kosten dan onder de zorgverzekering? Moet ik meebetalen aan het vervullen van iemand kinderwens? Al die mensen die nooit wat hebben, hebben wel meebetaald aan de tien keer dat ik in een ziekenhuis lag, alle keren dat mijn bloed in een laboratorium werd onderzocht, alle pillen die ik slik, alle ct-scans die er van mijn kop en thorax zijn gemaakt, alle röntgenfoto's die er van mijn enkel en hand zijn gemaakt. Als iemands kinderwens niet vervuld kan worden, leidt dat misschien wel tot psychotherapie. Die is ook niet goedkoop. Waar ligt de grens tussen plastische en cosmetische chirurgie? Het leven zit soms ingewikkeld in elkaar.
x