Dat was een kop in Trouw. Ik ben geen wetenschapper. Ik heb nergens onderzoek naar gedaan. Maar ik zou nog een paar koppen kunnen bedenken, die net zo waar zijn:
Bewezen: reclame zet aan tot gebruik visolie
Bewezen: reclame zet aan tot gebruik deodorant
Bewezen: reclame zet aan tot gebruik kauwgum
Bewezen: reclame zet aan tot theedrinken
Bewezen: reclame zet aan tot sluiten van lening
Bewezen: reclame zet aan tot gebruik vitaminepillen
Qua 'actualiteiten' heb ik gisteren naast het NOS-journaal niet meer gezien dan 'Pauw & Witteman'. Het kon natuurlijk niet uitblijven: daarin werd ruim aandacht besteed aan de Duitse jongeman die in het wilde weg aan het doodschieten sloeg. Een forensisch psychologe en een correspondente voor Duitse bladen waren ingehuurd om de kijker/luisteraar iets meer duidelijk te maken. Daarin zijn ze, wat mij betreft, niet geslaagd.
Als je over de zaak zelf eigenlijk niet zo veel te zeggen hebt, ga je je bezighouden met de bijverschijnselen, bijvoorbeeld: CNN zat er meteen bovenop, maar de Duitse publieke omroepen kwamen pas in hun reguliere nieuwsuitzendingen van twaalf uur 's middags met het nieuws. Is dat niet erg? Ik heb CNN niet gezien, maar wat had die dan meer te melden dan dat een jongeman tien mensen had doodgeschoten en dat het motief niet duidelijk was? Dat Angela Merkel 'geschokt' was had ik ook iedereen kunnen vertellen. Als een jongere de microfoon voorgehouden krijgt weet ik zo langzamerhand bij voorbaat wat die gaat zeggen: dat hadden ze nooit van deze jongen verwacht. De politie kan in dit stadium verder ook nog niets mededelen. Het pistool dat de jongen gebruikte was het volkomen legale eigendom van zijn vader, maar we kunnen weer eens de vraag stellen wat we nou precies moeten doen met het wapenbezit van gewone burgers. Je kan, kortom, uren vullen met tv-uitzendingen waarin niets meer bekend wordt dan waar het allemaal mee begon: jongeman schiet om onduidelijke redenen tien mensen dood en vervolgens zichzelf. We hebben hetzelfde gezien na het neerstorten van dat vliegtuig van Turkish Airlines. Daar zat de NOS uren lang 'bovenop' en aan het eind van de dag wist niemand meer dan dat het toestel was neergestort en dat er negen doden waren.
Ik vermoed dat ik het niet minder erg vind dan de meeste mensen als er plotseling een groot aantal doden te betreuren valt door niet-natuurlijke oorzaken. Ik begrijp ook wel dat het 'nieuws' is. Zelfs enig deskundig commentaar daarbij kan ik ook nog wel hebben. Maar kunnen we nou eens ophouden met dat eindeloze geouwehoer er omheen?
In de protestantse kringen waaruit ik voortkom is vasten nooit een gewoonte geweest. Op vrijdag aten we gewoon vlees en aan de vastentijd, de zesenveertig dagen voor Pasen, deden we ook niet. Op zijn best werd er wel eens gezegd dat vasten, zoals die rare roomsen deden, op zich niet helemaal slecht was. Maar tijden veranderen: zelfs mensen die helemaal van God los zijn hebben behoefte aan spiritualiteit - wat dat dan ook moge zijn - en zelfs die nuchtere calvinisten vinden tegenwoordig dat religie meer kan zijn dan de 'drie formulieren van enigheid' uit je kop leren. (Voor de (ex-)protestantse lezers: wat waren die 'drie formulieren van enigheid' ook al weer?)
Omdat ik het contact met de protestantse kerken toch wel een beetje kwijt ben, wist ik niet, maar dat heb ik intussen uit Trouw geleerd, dat er intussen ook een kookdominee is. Dat is Hans Wilmink, auteur van o.m. Bijbels culinair en Koken met Passie, 40 smakelijke recepten voor de vastentijd. Hans is ook gaan vasten en doet dat door veertig dagen geen vlees te eten en te gaan fietsen in plaats van autorijden. Dat laatste is geen geringe opgave, want hij woont in Zwolle, maar veel van zijn gemeenteleden wonen in Ommen en aanpalende slikken en zompen. Hij fietst soms wel 100 km per dag (maar smokkelt ook wel eens en neemt dan de fiets mee in de trein naar Ommen; daar zal God niet mee zitten, denk ik). Hans houdt in Trouw een 'vastendagboek' bij.
Vasten is je gedurende zekere tijd van alle voedingsmiddelen of een deel ervan onthouden. Je doet het wat soberder allemaal en dan houd je dus tijd over voor spiritualiteit en kun je je overgeven aan bezinning of zoiets. Daarom zit ik een beetje met de titel van dat boek 'Koken met Passie' en nog meer met de ondertitel: '40 smakelijke recepten voor de vastentijd'. Dat Passie met een hoofdletter is natuurlijk een aardige woordspeling, maar met een kleine letter betekent het wel 'hartstochtelijke liefde voor iets of iemand'. Is hartstochtelijke liefde voor koken of een bepaald recept te rijmen met vasten? Maar nog gekker vind ik dat 'smakelijke recepten'. Kijk, je hoeft tijdens de vasten geen 'biefstuk Hawaii' en griesmeelpudding te eten. (Dat zijn twee dingen die ik niet door mijn strot krijg.) Doe mij dan maar een stukje kabeljauw en laat het dessert maar zitten. Maar ik word een beetje wantrouwig bij de intenties van iemand die zich speciaal voor de vastentijd een kookboek aanschaft om ook tijdens die vastentijd toch wel smakelijk te eten. Die is niet aan het vasten, die eet alternatief lekker en voelt zich daar spiritueel bij, want het recept komt van een dominee.
Een verre reis ging ik, toen ik nog wat jonger was, niet uit de weg. Degenen die mij kennen zullen mij niet direct typeren als 'levensgenieter', waaruit niet de conclusie getrokken moet worden dat ik een somber type ben. Maar als dus ergens 'verre reizen voor levensgenieters' worden aangeboden voel ik me niet meteen aangesproken.
Hoe kom ik daar nou weer op? In Trouw stond een niet bijster interessant artikeltje over Noord-Korea. Daar stond zo'n Googleadvertentie bij met "Avontuurlijk reizen, Schitterende reizen vol beleving. In alle uithoeken van Noord-Korea!" Nou, avontuurlijke reizen heb ik ook wel eens gemaakt, dus ik klikte en kwam terecht bij de website van "Koning Aap", het reisbureau dat dus die 'verre reizen voor levensgenieters' in de aanbieding heeft. Daaronder ook een vijftiendaagse reis naar Noord-Korea.
Begrijp me goed: afgezien van de IJsselmeerpolders noem ik een land of streek niet gauw oninteressant. Noord-Korea is een land met een eeuwenoude cultuur en voor zover je dat op plaatjes kunt zien een boeiend landschap. Op zich is het land een bezoek dus alleszins waard. Nadeeltje is dat de hedendaagse cultuur daar nogal stalinistisch is. Het artikeltje ging over het feit dat bij de 'parlementsverkiezingen' Kim Jong-il in zijn kiesdistrict in de beste stalinistische tradities is gekozen met 100% van de stemmen, wat ook weer niet zo moeilijk is als je de enige kandidaat bent van de enige toegestane partij. Ik vraag me wel af hoe je een avontuurlijke reis kunt hebben in een land waar je verplicht twee onvervalst Noord-Koreaanse gidsen mee moet nemen. Als bewuste automobilist die gewend is aan files zul je misschien genieten van en wegdromen bij de "opvallend brede maar haast lege straten". Bij avontuurlijke reizen denk ik ook eerder aan een klein tentje dan aan door de staat gecontroleerde hotels.
Als levensgenieter wil je ook de natuur in. Daar heeft Koning Aap voor gezorgd met een "bezoek aan Wonsan waar je in de omgeving een echte 'coöperatieve boerderij' zult bezoeken. Landarbeiders zetten zich met een glimlach op het gezicht in voor de oogst van en voor het Volk!" Daar heb je natuurlijk die twee gidsen voor nodig, want ik zou een echte coöperatieve boerderij niet van nep kunnen onderscheiden. Die landarbeiders zullen echt wel een glimlach op hun gezicht hebben, maar God hoort ze brommen. "Weer zo'n stel buitenlanders die komen kijken hoe we hier verplicht moeten werken en daarbij ook nog moeten lachen. Weten ze wel dat wat wat wij hier oogsten liniaal rectaal naar dat stel uitvreters in Pyongyang gaat?" En zouden wij als Nederlanders nou echt onder de indruk zijn van de Grote Afsluitdijk in de havenstad Nampho? Het ding is acht kilometer lang. Je kunt een keer wandelen in het wonderschone Kumganggebergte. Jammer alleen dat de Noord-Koreanen dat verziekt hebben door de hoog in de bergen uitgebeitelde revolutionaire uitspraken van Kim Il Sung. Ik zou lekker beneden blijven. Als ik tenminste naar Noord-Korea zou gaan, qoud non.
In tegenstelling tot wat hier en daar gedacht wordt, kijk ik niet intensief naar alles wat de tv aan schaatswedstrijden te bieden heeft. Alleen de EK en WK Allround staan maanden van tevoren al in mijn agenda genoteerd. Maar zaterdagavond laat zat ik nog wel te kijken, omdat ik verwachtte dat Sven Kramer een nieuw wereldrecord op de 5000 m zou rijden. Op mijn website had ik al eerder aangegeven waarom ik dat verwachtte en waarom dat zou kunnen lukken. Kijk hier maar eens.
Wie wat verder kijkt dan dit blog weet dat ik via mijn website aardig wat tijd aan schaatsen besteed. De meeste bezoekers komen ook op die pagina's af. Die geven namelijk een zeer up to date beeld van wat de Nederlandse schaatsers (m/v) allemaal presteren, niet alleen Sven Kramer en Ireen Wüst en die andere bekenden, maar ook de junioren die net beginnen en de senioren die het nog steeds doen met een KNSB-licentie in hun achterzak. Dat die gegevens zo up to dat zijn is niet mijn verdienste. Ik krijg ze gebruiksklaar aangeleverd door Frans van Bakel uit Uden, die ze al jaren nauwgezet bijhoudt.
Hoe dan ook, ik moest mij gisteren - vanwege wereldrecords en persoonlijke records tijdens de afgelopen vrijdag en zaterdag - wat intensiever dan gebruikelijk met mijn schaatspagina's bezighouden. Bovendien doe ik meer met al die cijfertjes dan op mijn website te zien valt. Ik moest ook nog eens redelijk vroeg de deur uit, omdat ik, voorafgaande aan het bezoek aan het Concertgebouw (Rachmaninov en Tsjaikovsky) met mijn zussen en schoonzus, eerst een hapje zou eten in de flat van mijn schoonzus waar zij enkele dagen geleden ingetrokken is. Er bleef dus weinig tijd over voor het schrijven van een uitgebreide 'Beggartalk'. So, this is it.
Trouw meldt dat een onevenredig groot aantal allochtone PvdA-gemeenteraadsleden uit de partij en de fractie stapt. Redenen: een PvdA die richting Wilders schuift en het in de fractie niet serieus genomen worden. Vaak gaat het om personen die door de PvdA op een onverkiesbare plek op de lijst waren gezet, om allochtone stemmen te trekken. Dat lukte, maar het gebeurde ook vaak dat het voorkeursstemmen waren, zodat de 'onverkiesbare' toch gekozen werd. De autochtone raadsleden verwijten hun allochtone collega's wel eens ondeskundigheid en het zich teveel richten op de 'eigen' achterban. Daar kunnen ze nog best eens gelijk in hebben ook.
Een goed gemeenteraadslid word je niet van de ene op de andere dag. Het is een vak waar niet iedereen voor geschikt is. Hoewel ik altijd zeer geïnteresseerd ben geweest in politiek, heb ik nooit ook maar een minuut overwogen zelf de politiek in te gaan. Ik ben daar totaal ongeschikt voor. Ik ben geen 'netwerker'; ik ben vóór compromissen, maar tegen 'deals'; ik ben vóór het 'algemeen belang', maar zal nooit de eventuele nadelen daarvan voor het individu uit het oog verliezen. Een belangrijke taak van de democratie is het beschermen van de belangen van minderheden.
Wat de PvdA kennelijk vergeten is, is het opleiden van kandidaatraadsleden. Waar ze kennelijk niet over nagedacht heeft is het effect van het systeem van voorkeursstemmen. Wat ze zou moeten weten is dat 'cliëntelisme', het bevorderen van de belangen van de 'eigen mensen' in andere culturen iets anders bekeken wordt dan in onze cultuur. Overigens zal zelfs de PvdA niet kunnen ontkennen dat allochtone Nederlanders wat vaker in een achterstandsituatie verkeren dan autochtone Nederlanders en dus wel enige extra aandacht mogen krijgen.
Al jaren is het belangrijkste doel van de PvdA het vergaren van stemmen. Als ze daarvoor een beetje moet meehuilen met de wolven in het bos van Wilders, is ze daar niet te beroerd voor.
Gisteren is me weer eens duidelijk geworden dat je meer dan één krant moet lezen. Dan heb ik het niet over een 'linkse' en een 'rechtse' krant, want dan gaat het over opinies. Linkse en rechtse mensen zijn het er, geloof ik, wel over eens dat er momenteel zoiets als een economische crisis is. Er wordt nog wel gestoeid over de oorzaken en de beste manier om die crisis op te lossen. Daar kunnen linkse en rechtse mensen soms heel verschillend over denken.
Gisteren werd ik danig in verwarring gebracht. De Rabobank presenteerde zijn jaarcijfers en Bert Heemskerk, de topman, gaf daar een toelichting bij. Trouw schrijft: Heemskerk ziet bankiers niet als de bron van de wereldwijde ellende. Ik denk daar wat anders over, maar ik ben dan ook geen topman. Dan lees ik de Volkskrant, die ideëel niet ver uit de buurt van Trouw staat en die als 'kop' heeft: Rabo-topman: 'Banken schuldig aan kredietcrisis'.
OK, Trouw heeft het over "bankiers" en "wereldwijde ellende", de Volkskrant heeft het over "banken" en "kredietcrisis", maar ik heb toch echt het idee dat ze het over hetzelfde hebben. Als ik beide artikelen lees kom ik er niet achter waarom er zulke verschillende conclusies worden getrokken. Ik heb er, met dank aan de Volkskrant, wel een nieuw moeilijk woord bijgeleerd: securitisatie. Wikipedia zegt daarvan: "Securitisatie of effectisering of vertiteling is een financiële techniek waarbij activa worden samengevoegd en verkocht als verhandelbare securities (effecten). Financiële instituten en bedrijven van alle soorten gebruiken securitisatie om de huidige waarde van toekomstige kasstromen direct te realiseren." Dat lijkt me wel duidelijk, toch? Volgens Heemskerk ligt in die securitisatie de verantwoordelijkheid van de banken voor de kredietcrisis en de wereldwijde recessie. Dat is toch fijn om te weten?
In de Volkskrant stond nog een zinnetje waar ik heel lang over moest nadenken: Wat de Rabobank-baas betreft heeft de kredietcrisis er tijdig voor gezorgd dat tijdig is ingegrepen. Met andere woorden: als er geen kredietcrisis was geweest, was er niet tijdig ingegrepen. We moeten dus eigenlijk blij zijn met die crisis. Dacht ik. Maar wat later dacht ik: wacht even, als er geen kredietcrisis was geweest, had er ook niet ingegrepen hoeven te worden. Of betekent het nou: een crisis zat er hoe dan ook aan te komen en gelukkig waren de banken (of de bankiers) zo slim om eerst een kredietcrisis te veroorzaken, zodat de regeringen de kans kregen tijdig in te grijpen ter voorkoming van een nog veel meer werelwijde ellende?
Ik kijk elke dag, als het maar even kan, naar het NOS-journaal van 20.00 uur. Daar zit nu steevast een item over de 'economische crisis' in. Inmiddels is mijn reactie daarop hetzelfde als mijn reactie op het weerbericht: ik kan het heel vervelend vinden, maar ik kan er geen pest aan veranderen.
