Er is weer eens een kalf verdronken. Niet in een gewone put, maar in wat Het PAROOL "een beerput" noemt. Ik heb het nog een keer over Rochdale, je weet wel, die woningcorporatie waar één directeur alles kon doen wat God, de wetgever en de statuten verboden, zonder dat er een haan naar kraaide.
Hoe gaan ze deze beerput nu dempen? Nou, de gemeente Amsterdam was er als de kippen bij. De Amsterdamse wethouder Tjeerd Herrema (Wonen) stelt na het ontslag van bestuurder Hubert Möllenkamp van woningcorporatie Rochdale voor de gemeente weer een rol in het toezicht te geven. Let wel: de gemeente moet "weer" een rol krijgen. Die rol heeft ze dus kennelijk gehad, maar dat zal wel niet meer gepast hebben in modern marktconform beleid.
De Tweede Kamer zit ook bepaald niet stil: Naar aanleiding van de incidenten bij Rochdale liet een meerderheid van de Tweede Kamer dinsdag weten dat de overheid de bevoegdheid zou moeten krijgen om de raad van commissarissen van woningcorporaties te kunnen ontslaan. Goed idee! Dan moet je natuurlijk wel een paar ambtenaren aanstellen die zich gaan bezighouden met het controleren van de activiteiten van die raden van commissarissen. Maar we wilden toch minder ambtenaren?
Eberhard van der Laan, die zoals je weet de boedel van Ella Vogelaar heeft overgenomen, speelt het nog harder. Hij gaat onderzoeken of die Möllenkamp strafrechtelijk vervolgd kan worden. Hij gaat praten met de raad van commissarissen, zodat hem kan blijken hoe het kan dat de ontslagen directeur Hubert Möllenkamp al die tijd zijn gang kon gaan. Die commissarissen zijn intussen demissionair. Volgens de raad is het maatschappelijk vertrouwen in de toezichthouders door de gebeurtenissen in de afgelopen maanden verdwenen. Ze zijn dus afgetreden. Ik weet wel waarom Möllenkamp zijn gang kon gaan. Als je zo'n geweldige kracht inhuurt, vertrouw je zo'n man. Die ga je niet voortdurend lopen controleren. Die gun je gewoon een Maserati.
'De politiek' moet nu eens een keuze maken: óf allerlei zaken reguleren en controleren, óf alles vrij laten en dan maar afwachten wanneer het weer een keer fout gaat. In het eerste geval heb je ambtenaren nodig. In het tweede geval heb je ook ambtenaren nodig, politieambtenaren. Gewoon even kijken wat het duurste is.
Het is een van de oudste politieke trucs. Wil je aandacht afleiden, of wil je een zaak op de lange baan schuiven, of zie voorlopig geen oplossing voor een probleem, dan benoem je een commissie. Jan Peter weet dat het een truc is, zijn coalitiepartners weten dat het een truc is, de oppositie weet het, de pers weet het en iedere Nederlander die maar een klein beetje de politiek volgt weet het. Waarom komt Jan Peter hier mee weg, hoewel hij zichzelf op het 'dossier Irakoorlog' volledig in de nesten heeft gewerkt?
De wezenlijke oorzaak van 'het ermee wegkomen' ligt in onze politieke mores. Kabinetten steunen altijd op een coalitie. De coalitiepartners maken afspraken. Die afspraken hebben een bijna heilige, onaantastbare status. Een partner die er zich niet meer aan wenst te houden veroorzaakt een kabinetscrisis. De PvdA was tegen Nederlandse steun aan de oorlog in Irak. De PvdA was voor een onderzoek naar het antwoord op de vraag waarom Nederland toch (politieke) steun verleende. Bij de formatiebesprekingen waaruit het huidige coalitieakkoord resulteerde, heeft de PvdA dit punt 'ingeleverd'. Zo lang de PvdA in de regering wil blijven moet zij instemmen met elke truc waarmee Jan Peter een parlementaire enquête wenst te voorkomen en zo lang is er geen parlementaire meerderheid te krijgen die tot zo'n enquête besluit.
Het aardige van dit hele 'dossier' is dat we allemaal het antwoord op de belangrijkste vraag al weten. We wisten dat we door de Amerikaanse regering belazerd werden met al haar verhalen over massavernietigingswapens en Iraakse steun aan Al Qaida. 'We' hebben toch onze steun verleend, omdat we nu eenmaal vriendjes wilden blijven met Amerika. Als de bekende feiten eenmaal op een rijtje staan, zit de Tweede Kamer nog steeds met de vraag: laten we koppen vallen of niet? Zou dat de reden kunnen zijn waarom Jan Peter dat onderzoek steeds maar afhield?
Ik ben geboren in een woning van 'Patrimonium'. Dat was een christelijke woningcorporatie. Dat kon toen nog: christelijk wonen. In de Rivierenbuurt in Amsterdam, waar wij vanaf mijn derde jaar woonden, was een groot blok van Patrimonium dat wij onder elkaar het 'Gereformeerd Kasteel' noemden.
Patrimonium is niet meer. Het is onder de leiding van de toenmalige directeur, Hubert Möllenkamp, gefuseerd met een andere woningcorporatie, Rochdale. Möllenkamp werd de grote baas. Hij stond in het wereldje van woningcorporaties hoog aangeschreven. Hij was zo sociaal, werd gezegd, schrijft Het PAROOL. Je kunt je afvragen wat ze in dat wereldje 'sociaal' noemen. Want Het PAROOL schrijft ook: Toen bestuursvoorzitter Roel Otten (van Patrimonium) vertrok, greep Möllenkamp zijn kans. De stijlbreuk met Otten was gigantisch. Otten had vooral belangstelling voor de huizen, en voor het wonen van de leden van de vereniging. Möllenkamp had alleen oog voor de organisatie.
Van dat 'sociale' gezicht van Hubert is niet veel meer over. Hij berhoogde diverse malen zijn eigen salaris; besloot zelf dat hij bonussen verdiende en verhoogde zelf zijn pensioenuitkering. Hij verkocht panden van Rochdale ver onder de prijs. Hij kocht panden ver boven de prijs. Zo maak je wel vrienden, maar niet in kringen van de gemiddelde doorsneehuurder van Rochdalewoningen. Die zie je ook maar zelden rijden in een Maserati met chauffeur.
De medebestuurders van Hubert wisten van niets. De Raad van Commissarissen wist van niks. Welke accountant onderzocht daar eigenlijk de boeken? Welke notaris was er bij dat verkopen en kopen van panden betrokken? Welke makelaars hadden de waarde van die panden getaxeerd? Nee, ik ga niet vragen wat de overheid hier had moeten doen. Die had al een tijd geleden besloten dat de corporaties wat zelfstandiger moesten kunnen opereren.
Ik vind het volkomen verantwoord als iemand met een drukke baan zich door een chauffeur laat rijden in een auto van de zaak. Dat hoeft van mij ook geen Fiat 500 te zijn. Maar de goedkoopste Maserati die ik tegenkwam kost iets van 162.000 euro. Dat vind ik vrij veel voor een organisatie die zich bezighoudt met sociale woningbouw. Voor hetzelfde geld koop je drie keer een Mercedes-Benz C 180 K Estate, toch ook geen lullig wagentje, als je zo nodig in iets representatiefs moet rijden.
Hubert is nu ontslagen. Misschien komt hij nog voor de rechter ook. Laat ons dan niet vergeten dat hij door al die publiciteit al behoorlijk 'gestraft' is. Laat hem als taakstraf maar een heel blok in de Bijlmer schilderen en behangen.
"Daarom moeten we nu ook zo oppassen dat in de strijd tegen het terrorisme die grondrechten niet opnieuw in het nauw komen." Met deze zin eindigt een artikel in Trouw over een driedaagse conferentie in Berlijn over de vraag hoe Duitsland/de Duitsers/de nazi's ertoe konden komen miljoenen mensen stelselmatig uit te moorden. De uitspraak wordt gedaan door Harald Weltzer. Welzer is sociaal-psycholoog en leidt een historisch onderzoeksteam in Essen. Hij zegt ook: "Hitlers beulen zijn niet als moordenaars geboren, ze zijn tot moordenaars gemaakt. Heel geleidelijk, haast zonder dat ze het merkten." Voor alle duidelijkheid zeg ik er nog maar even bij dat de conferentie niet tot doel had ook maar iets af te doen aan de schuld van de beulen. Men wilde afrekenen met oude clichés: Hitlers beulen waren geen perverse sadisten, fanatieke antisemieten of kille bureaucraten. Het waren, als ik het goed begrijp, mensen die geleidelijk begonnen te wennen aan de door Hitler c.s. geïntroduceerde normen en waarden en uiteindelijk volgens die normen en waarden gingen handelen, hoe verschrikkelijk de resultaten van dat handelen ook waren. Het was immers 'normaal''.
Zijn Hitlers beulen "tot moordenaars gemaakt"? Hoe onbedoeld waarschijnlijk ook, ik vind dat een twijfelachtige uitspraak, die kan leiden tot de gedachte: ze konden er eigenlijk niets aan doen; ze gingen gewoon met de grote stroom mee. Op zich zal dat nog wel kloppen ook en dat is juist het enge. 'We' willen niet buiten de boot vallen, eigenwijs of betweterig lijken. Wie zijn 'wij' dan wel dat wij het beter willen weten dan de rest? Als zelfs (de leiding van) de PvdA vindt dat we best een beetje in de richting van Geert Wilders kunnen schuiven, dan zeggen ze dat toch niet voor niets? Als de wereldwijde strijd tegen het terrorisme dat nodig maakt, moeten we dan moeilijk doen over het afstaan van wat privacy? Wie niets te verbergen heeft kan toch geen bezwaar hebben tegen preventief fouilleren? Is het nou zo vreselijk erg dat de overheid uit je mobieltje kan halen waar jij geweest ben? Waarom mag ze niet weten wanneer en met wie je mailtjes uitwisselt? "Uit de gegevens die we van Super de Boer ontvingen is ons gebleken dat u teveel voedingswaren met ongezonde vetzuren aanschaft en waarschijnlijk ook eet. We zijn daarom genoodzaakt uw ziektekostenpremie met 10% te verhogen." Zou je zo'n schriftelijke mededeling willen ontvangen? Als jij in de supermarkt altijd met je pinpas betaalt beschikt de supermarkt over die gegevens. Internet- en telefoonproviders zijn al verplicht jouw gegevens een tijd te bewaren. Wie volgt? Je bent eraan gewend voor je het weet. Dan vind je het normaal.
PS Was het je al opgevallen dat er weer een nieuw vervolgverhaal is begonnen? Klik hier.
Sorry, trouwe lezers van 'Beggartalk', vandaag valt hier niets te lezen. Je wilde enige afleiding door mijn dagelijks gezeur tot je nemen bij de koffie of thee, of gewoon omdat je even wat afleiding wilde.
Natuurlijk heb ik voor een alternatief gezorgd! HET IS WEER ZO VER! Wanneer 'Beggartalk' je teveel wordt, schakel je gewoon over naar 'ID-fixe', het nieuwe vervolgverhaal, dat vanaf heden dagelijks bij 'Beggar.nl' gaat verschijnen. We gaan ons uiterste best doen je reikhalzend te doen uitkijken naar de volgende aflevering. "We" gaan ons best doen? Jazeker, dat is de eerste verrassing. Wacht niet langer. Je hebt toch tijd over? Klik nu hier.
Gisteren gaf ik bij AH beduidend meer uit dan normaal. Al een tijdje vond ik dat ik toe was aan nieuwe ochtendjas. Bij AH denk je niet meteen aan ochtendjassen, maar gisteren hadden ze die in de aanbieding. Dat maakte mij ineens razend populair bij kleine jongetjes. Tegenwoordig hangen die jongetjes in hun vrije tijd rond bij de kassa's van AH, want de klant krijgt bij iedere tien euro aan boodschappen een aantal voetbalplaatjes. Ik heb noch kleinkinderen, noch naburige achterneefjes, noch favoriete buurjongetjes. Aan mij zijn die voetbalplaatjes dus niet besteed. Kleine jongetjes hebben al gauw door dat er meer klanten zijn als ik, dus vandaar dat rondhangen bij de kassa. Zelfs buiten op straat werd ik nog twee maal aangesproken met de vraag of ik over die plaatsjes beschikte. Dankzij de aankoop van de ochtendjas had ik maar liefst drie setjes met plaatjes ontvangen. Die had ik eerlijk onder drie jongetjes kunnen verdelen, maar voor je het weet word je bekeken als een enge oude man die met zijn plaatjes jongetjes lokt. Mijn plaatjes gingen dus rechtstreeks van kassière naar het op dat moment dienstdoende rondhangjongetje.
In de Volkskrant wordt gewezen op een merkwaardig fenomeen. In het huidige tijdsgewricht verwacht je dat jongetjes hun vrije tijd besteden aan chatten, gamen en sms-en, maar nee: AH haalt een reclame-actie uit de mottenballen waar ze tijdens mijn jeugd tussen gelegd waren en scoort daarmee een geweldige hit. De Volkskrant laat Charles Borremans, gespecialiseerd in actiemarketing, aan het woord, die spreekt van dit oubollige sparen. Maar het kan nog erger: 'Ik stuur ook mama naar de winkel', zegt Mees. Volgens zijn vriend Melvin (10) draait het op school in de pauze alleen nog maar om plaatjes ruilen. 'Je móet bijna meedoen.' In gedachten zie ik die kleine terroristjes voor me die pappa en/of mamma dwingen de boodschappen voorlopig niet bij Super de Boer, Aldi of Lidl te doen, maar bij AH, want anders liggen ze er in de klas helemaal uit. Het is ook niet denkbeeldig dat pappa en/of mamma gedwongen worden meer te besteden dan nodig is, want klanten kopen net even wat meer om nóg een zakje erbij te krijgen, zegt een woordvoerster (van AH).
Helaas worden die jongetjes opgescheept met verouderd materiaal: Pim Verbeek is geen trainer meer van Feyenoord, Huub Stevens is al weer weg bij PSV en er zullen na het drukken van de plaatjes ook wel wat spelers naar andere clubs zijn vertrokken.
We hebben weer een nieuwe 'Dichter des Vaderlands', Ramsey Nasr. Zo iemand wordt om de vier jaar gekozen. Dat soort dingen ontgaat mij altijd, maar deze keer, begreep ik uit een of ander tv-programma (ik ben al weer vergeten welk), ging dat met enig rumoer gepaard. Er was, zo gaat dat tegenwoordig, eerst een 'short list' opgesteld, waaruit het grote publiek kon kiezen. Twee kandidaten, waaronder die Nasr, schijnen publiekelijk nogal reclame voor zichzelf gemaakt te hebben en zijn daarbij niet altijd even aardig over elkaar geweest.
De taak van de 'Dichter des Vaderlands' is bij nationale gebeurtenissen van enig belang, bijvoorbeeld het aantreden van een nieuw staatshoofd, een gedicht te maken. Het idee daarachter is dan weer dat op die manier de dichtkunst onder de aandacht van een groter publiek gebracht wordt. We moeten namelijk vaststellen dat dichtbundels niet verkopen als warme broodjes.
We hebben, tot de uitverkiezing van Nasr, twee eerdere 'Dichters des Vaderlands' gehad, Gerrit Komrij en Driek van Wissen. Het ligt ongetwijfeld aan mij, maar met de beste wil van de wereld kan ik mij niet herinneren welke gedichten zij bij welke gelegenheid hebben geproduceerd. Het enige wat ik van dit instituut wist, is dat de uitverkiezing van Driek van Wissen bij 'kenners' nogal wat bezwaren opriep. Volgens hen is Driek geen dichter, maar iemand die rijmpjes maakt. Ik ben, literair gezien, maar een simpele jongen: van de meeste gedichten begrijp ik geen hout. Het aardige van het werk van Driek vind ik nu juist dat het zeer begrijpbaar is, vaak ook leuk, het heeft een duidelijk metrum en het rijmt ook nog. Samen met Drs. P en Jean Pierre Rawie heeft hij de alleraardigste bundel 'Dartelijke Dactylus' geschreven, een verzameling 'Ollekebollekes'.
Bij wijze van voorbeeld geef ik hier een ollekebolleke dat ik vorig jaar maakte naar aanleiding van de presentatie door Rita Verdonk van haar 'beweging' waar volgens mij geen beweging in zit.
Rita is opgelicht! Meer dan een ton of zo. 't Was een mooi feest, vond ze, Daar bij het IJ.
't Was (voor haar) jammer dat Pseudobewonderaar Later bedacht: 'k ben niet Trots zoals zij.
