SPELEN

De afgelopen weken hebben de Olympische Winterspelen gewoed. Ik heb daar vrij veel naar gekeken en geluisterd. Ik bedoel daar niet mee dat ik de Spelen ook gevolgd heb via de radio. Ik volg altijd nauwlettend wat de verslaggevers en commentatoren te melden hebben. Daar zitten vaak juweeltjes bij.

M/V
Van het kunstrijden op de schaats werd verslag gedaan door Hans van Zetten. Hij was daarbij net zo lyrisch als tijdens het werken aan de rekstok door Epke Zonderland. Bij het kunstrijden voor paren riep hij bij de uiteindelijke winnaars van het goud: "Wat ik zo leuk vind: Hij is de man, zij is de vrouw." Bestonden al die andere paren, volgens hem dan, uit transgenders?

TINTJE
'We' zijn niet altijd zo goed. Gelukkig is er dan vaak wel iemand uit een ander land bij wie we kunnen roepen dat haar/zijn winst "een Hollands tintje" heeft. Dan moeten ze dus wel iets winnen, zoals die Oostenrijkse skiër met een Hollandse moeder. Bij de elfde plaats van Heather Bergsma, die namens de VS de 500 m schaatsen voor vrouwen reed, werd niet gezegd dat die een Hollands tintje had.

"WOORDEN"
Veel winnaars van goud die na hun prestatie werden geïnterviewd riepen dat ze er "geen woorden voor" hadden. Dat wilde ik graag geloven, maar waarom kletsten ze dan nog zo lang door? Overigens, veelgebruikte typische Hollandse woorden waren bij interviews en commentaren: focus, flow, boost, rollercoaster.

NATIONALISTISCH
Volgens mij kwam het Koreaanse publiek naar de stadions niet om naar (top)sport te kijken, maar om Koreaanse winnaars te zien. Het duidelijkst bleek dat toen Suzanne Schulting goud won bij de 1000 m shorttrack. Er deden twee Koreaanse vrouwen mee van wie winst werd verwacht werd, maar ze gingen onderuit, dus zelfs geen brons. Direct daarna was al het Koreaanse publiek van de tribunes verdwenen.

In Nederland doen we dat beter, sportiever. Ga eens naar YouTube en vul bij 'zoeken' in: "Guljajev Heerenveen." Guljajev werd in 1987 wereldkampioen allround schaatsen in Heerenveen. Leo Visser was de beste Nederlander. Hij werd vierde. Toen voor Guljajev de Russische vlag werd gehezen en het Russische volkslied werd gespeeld, werd dat volkslied door het, voornamelijk Nederlandse, publiek meegezongen. OK, niet de tekst, maar "Lalala", maar je mag het toch zeker sportief noemen. Natuurlijk zien Nederlandse schaatsliefhebbers ook graag een landgenoot winnen, maar ze hebben ook bewondering voor buitenlanders die goed kunnen schaatsen.

GROOTOUDERS
Gaat dat een trend worden? Worden bij volgende EK's, WK's en Olympische spelen cameraploegen bij voorbaat gestuurd naar opa's en oma's van kanshebbers op ereprijzen, zodat die juichend in beeld gebracht kunnen worden als ze hun kleinkind over de streep zien gaan?

TERUG

Ja, daar ben ik weer. Vanaf maadag 26/2 zal er weer vrij regelmatig geblogd worden. Er zijn wel wat verschillen met voorheen. Ik garandeer niet dat er dagelijks geblogd zal worden. (Als ik echt moet zoeken naar een onderwerp, wordt het, naar mijn oordeel, toch niets.) Ik zal ook niet meer elke dag al vroeg in de ochtend een nieuw blog plaatsen. Het kan ook wel eens middag of avond worden.

Tot volgende week.

2018

Vandaag even een kort blogje. Ik wens een ieder toe dat 2018 haar/hem datgene brengt wat zhij zichzelf toewenst.

 

ONTEVREDEN

Ik ben, vind ik, toch wat te vroeg begonnen met op nieuw dagelijks bloggen. Ik ben bepaald nog niet tevreden over de kwaliteit van wat ik hier de afgelopen dagen heb gepresenteerd.

Jullie begrijpen het al: ik verleng de pauze in het bloggen nog voor enige tijd. Je ziet wel wanneer ik weer begin.

THERAPIE

Sinds de zomermaanden had ik voortdurend last van een gevoel in mijn linkeroog alsof er een zandkorrel onder het ooglid zat. Het gevoel was er nooit een hele dag, het was niet pijnlijk, vooral irriterend, geen klacht waarmee je direct naar een arts gaat.

In oktober moest ik toch naar de oogarts om nastaar te late weglaseren. Die zag geen duidelijke oorzaak voor de irritatie. Hij adviseerde een tijdje mijn ogen te druppelen met 'kunsttranen'. Dat deed ik een tijdje zonder dat het echt hielp. Op een ochtend viel het de dame van de thuiszorg op dat mijn oog er nogal rood uitzag. Toch maar even naar de huisarts. Die schreef ontstekingsremmende druppeltjes voor, die ik een dag of vier moest gebruiken. Die leidden niet tot verbetering: het zandkorreltje bleef aanwezig. De huisarts schreef nog een keer een gel voor, die de thuiszorg wel wilde aanbrengen, maar die ook niet tot verbetering leidde.

Een week geleden voelde ik bij het 's ochtends wakker worden dat mijn ooglid min of meer was 'opgeklapt'. Dat zette mij aan het denken. Inmiddels heb ik al een dag of drie geen last meer van het zandkorreltje. Ik heb zelf een therapie bedacht. Mijn eerste plan was niet meer op mijn linkerzij te slapen, zodat mijn linkeroog niet direct in contact zou kunnen komen met mijn kussen. Maar op mijn rechterzij gaan liggen vind ik nogal moeilijk. Dat ga ik hier niet uitleggen. Ik volsta met te zeggen dat ik volledig buiten adem ben, als het me gelukt is. Bovendien heb ik vooral in mijn rechter heup artrose. Ik word altijd met pijn in die heup wakker. Ik ga nu slapen met mijn linker hand tussen mijn gezicht en het kussen. Werkt prima. Als ik weer eens bij de huisarts ben, zal ik hem vertellen dat dat beter werkt dan al die druppels.

SFEER

Wat een prachtige dag was het gisteren! Ik had echt alles uit de kast gehaald om een feestelijke sfeer te creëren. Bijvoorbeld voor mijn twee vaste dagelijkse gasten: de mensen  van de thuiszorg die mijn steunkousen komen aan- en uittrekken. Ik kon zien dat ze echt genoten van de sfeer. Dat alles had wel een keerzijde: ik had nauwelijks tijd over voor het schrijven van een een goede tekst voor de blog van vandaag. Gelukkig hoef ik van Tweede Kerstdag niet zoveel werk te maken. Morgen dus weer een echte blog.

TRADITIE

Vandaag precies 20 jaar geleden, Eerste Kerstdag 1997, werd ik wakker in mijn slaapzak in mijn tentje in Wannaka, een dorp aan de andere kant van deze aarde, in Nieuw-Zeeland dus. Het was aangenaam lenteweer, zonnetje, nauwelijks wind, iets boven de 20 graden. 's Ochtends heb ik wat rondgefietst, 's middags heb ik zitten lezen (een biografie van Richard Nixon), 's avonds heb ik voor het laatst in gezelschap van anderen een kerstmaaltijd genuttigd, in een restaurant op enkele minuten lopen van de camping. Ik kon aanschuiven aan een grote tafel waar zo ongeveer tien mensen omheen zaten.

Ik heb toen vier weken in Nieuw-Zeeland rondgetoerd, per fiets en bus en trein. Het is een schitterend land, maar het was niet echt mijn mooiste vakantie ooit. Achteraf gezien had ik, onbewust en onbedoeld, letterlijk afstand genomen van het overlijden van Boukje, een kleine anderhalf jaar daarvoor. Het heeft wel geholpen bij de verwerking. Van Boukje heb ik nog nooit afscheid genomen.

Alle Kerstdagen na 1997 heb ik alleen thuis doorgebracht. Dat is ook nu weer het geval. Ik wijk wel af van de traditie van een Kerstmaal van boerenkool met worst. Ik eet wel een oud-Hollands maal: hachee. Die is vannacht tot stand gekomen in de slow cooker. Ik drink er een Merlot bij die bij Gall en Gall in de aanbieding was en sluit af met een chocolade mouse.