Verhuizen

Nee, ik ga niet opnieuw onverwacht verhuizen. Het PAROOL had een artikel dat mij terug deed denken aan mijn jonge jaren, de jaren zestig van de vorige eeuw. De grootste boekhandel van Nederland, Scheltema, verhuist na veertig jaar terug naar het Rokin. De winkel vertrekt in de eerste helft van 2015 vanaf de huidige plek aan het Koningsplein naar het nieuwe onderkomen. Scheltema komt pal naast de uitgang van de toekomstige Noord-Zuidlijn te zitten. (...) Scheltema huisde van 1885 tot 1975 ook al op het Rokin, toen nog onder de naam Scheltema & Holkema's Boekwinkel.

Ik heb gedurende de jaren '65 - '68 bij Schel en Hol, zoals wij het noemden, gewerkt en met heel veel plezier. Het enige wat tegenviel was het salaris. In die jaren werd de Wet op het minimumloon ingevoerd. Dat betekende voor mij een salarisverhoging.

Schel en Hol was een wetenschappelijke boekhandel, gespecialiseerd in medische boeken. Dat leverde veel klandizie op van medische speicialisten in het Binnengasthuis dat vlak daarbij was gevestigd. Het Binnengasthuis was het Academisch Ziekenhuis van de Universiteit van Amsterdam. Met het Wilhelmina Gasthuis fuseerde het later tot het AMC. Ook veel medische studenten kwamen hun studieboeken aanschaffen bij Schel en Hol. September, begin van het academisch jaar, was daarom altijd een zeer drukke maand.

Toen ik begon bij Schel en Hol was het nog usance dat bestelde boeken gratis bezorgd werden, binnen de grachtengordel door een al wat oudere man op een transportfiets, daarbuiten per post. In 'mijn tijd' werd besloten de bezorgkosten door te berekenen aan de klanten. Dat leidde tot een storm van protesten. Veel vaste klanten waren medisch specialisten en wat verdienden die nou helemaal?

De winkel zat op de hoek van het Rokin en een steeg naar de Kalverstraat. Ook aan die zijde waren er etalages. We hebben een keer die etalages vol gelegd met 'winkeldochters', waarvan we er nog aardig wat verkocht hebben.

Op het Rokin, dichter bij de Munt, bevond zich nog een goede boekhandel, Urbi et Orbi, die zich specialiseerde in boeken over filisofie en religie. Daar werkte een zeer fraaie verkoopster, op wie ik hevig verliefd was geworden en met wie ik bijna dertig jaar zeer gelukkig ben geweest. Ik kwam er overigens pas achter dat zij daar werkte, nadat ik haar, bij een feestje op Texel, had ontmoet. Wij lunchten altijd samen bij een coffeeshop op het Rokin, waar toen nog geen soft drugs, maar koffie verkocht werd.

Omdat de salarissen nogal laag waren, was er aan het eind van het geld vaak nog een hoop maand over. Mijn collega's en ik haalden dan geld uit de kassa. Niet stiekem, we prikten ergens een briefje op met onze naam en het bedrag. De boekhouder verzamelde die briefjes en verrekende de bedragen met het salaris. We begonnen elke nieuwe maand dus sowieso met een financiële achterstand. Een lichte compensatie werd gevormd door het feit dat wij boeken konden kopen met een korting van 30%. Aan de omvang van mijn boekenvoorraad is dat nog altijd te merken. Vooral ook omdat Boukje tot 1974 in de boekhandel bleef werken.

Als Schel en Hol eenmaal verhuisd is en de Noor-Zuidlijn functioneert eindelijk, zal ik er weer vaker komen. Ik woon immers vlak bij het beginpunt van die lijn. Ik rijd er met mijn scoormobiel naartoe, rijd ermee de metro in en stap bij Schel en Hol voor de deur weer uit. Is die Noord-Zuidlijn toch nog ergens goed voor.

Positief

Gisteren had ik een mevrouw op bezoek van de MOzaak. Zij gaat de gemeente adviseren over mijn aanvraag voor een scootmobiel. Zij vroeg uiteraard naar mijn fysieke toestand en de reden voor mijn aanvraag. Ik heb de vragen naar waarheid beantwoord. Zij zei dat ze de gemeente positief zal adviseren. Natuurlijk is dat, benadrukte zij voor alle zekerheid, een advies, de gemeente beslist, maar meestal werd haar advies gevolgd.

Ik vermoed dat het al 2015 zal zijn voor ik daadwerkelijk op vier wieltjes zal voortkarren, maar ik kijk er vol verwachting naar uit.

Allergie

In een column in de Volkskrant lees ik dat over een maand ieder restaurant over ieder gerecht moet vermelden of er pinda, noot, gluten, lactose, vis, ei, soja, schaaldier, weekdier, selderij, mosterd, sesamzaad, sulfiet of lupine in zit. Verandert de kaart daarvoor te vaak, dan moet er altijd iemand aanwezig zijn met een allergie-diploma.

Ik heb natuurlijk mazzel dat er, voor zover ik weet, geen enkel voedingsmiddel of -supplement is waarvoor ik allergisch ben en kan in een restaurant alles bestellen wat me lekker lijkt. Maar zo langzamerhand ga ik me toch afvragen hoe ver we willen gaan met onze regelgeving. Bij mij is ooit allergie voor katten, honden en paarden vastgesteld. Een paard kom ik zelden tegen, maar in de lift in de flat, waarin ik woon kom ik wel eens een hondje tegen. Een medebewoner kom ik wel eens tegen met een kat aan een riem. In het openbaar vervoer worden ook wel eens honden meegevoerd. Moet dat allemaar maar mogen?

Allergieën bestaan al wat langer dan dan al die theorieën die je tegenwoordig kunt lezen over wat je wel en niet moet eten. Iemand die allergisch is voor selderij weet dat en zal dus geen bak snert bestellen, want de kans is groot dat er knolselderij in zit.De meeste mensen met een allergie zulen daar, neem ik aan, zelf wel op letten.

Als het over te veel vet, zout en suiker gaat, beperkt de overheid zich tot het gevn van adviezen en voorlichting, waar een groot deel van de bevolking niets mee doet. Waarom ineens wel die strenge regels voor pinda's, noten en lupine?

Achterban

Tot voor kort kenden maar weinig mensen de Tweede Kamerleden Kuzu en Öztürk. Ze waren vooral bekend bij hun eigen achterban: Nederlanders van Turkse afkomst. De PvdA zette ze graag op de kandidatenlijst voor de Tweede Kamer, want dat leverde veel 'Turkse' stemmen op.

Kuzu en Öztürk bedrijven, (schrijft de Volkskrant) zoals meer allochtone Kamerleden, een manier van politiek die in Nederland ongebruikelijk is: dicht bij hun eigen achterban, waaraan zij zich ook verplicht voelen. Ze kwamen in het nieuws toen ze uit de PvdA-fractie en uit de partij werden gezet vanwege hun kritiek op de het integratiebeleid van minister (en partijgenoot!) Lodewijk Asscher. Tegen de fractiediscipline ingaan ligt gevoeilig bij vrijwel alle partijen in ons parlement en zeker bij partijen die de regeringscoalitie vormen.In feite ben je geen volksvertegenwoordiger, maar een partijvertegenwoordiger. Het volk kan kiezen uit mensen die door partijen op hun lijstje zijn gezet. Je kunt je als individu kandidaat stellen, maar ik geef je niet veel, eigenlijk helemaal geen kans.

Op de NOS-website lees ik: Het partijbestuur (van de PvdA) wil dat de politici vaker in gesprek gaan met mensen thuis, op de werkvloer, bij bewonersinitiatieven, in wijken en buurten. Was dat nou niet precies wat Kuzu en Öztürk deden? Zeker, zij hebben hun eigen, specifieke achterban. Ze weten wat er onder die achterban leeft. Het lijkt me geen al te boude veronderstelling dat zij beter dan Asscher en de rest van de PvdA-fractie weten hoe er bij die achterban gedacht wordt over (onderdelen van) de integratieplannen van Asscher en dt zde daarom tegen waren. Wellicht had er wat beter naar ze geluisterd moeten worden.

Dreiging

Wat we tegenwoordig 'jihadisten' noemen, waren aanvankelijk personen die naar Syrië vertrokken om daar met de 'rebellen' te vechten tegen het regeringsleger. Ik vermoed dat inmiddels bij 'jihadist' al heel snel een relatie gelegd wordt met IS, die een veel ruimere doelstelling heeft dan de Syrische rebellen en zo'n beetje alles en iedereen die niet tot de eigen gelederen behoort als doelwit voor dodelijke acties beschouwt. Inmiddels zijn 30 jihadisten naar Nederland teruggekeerd. Overheden maken zich grote zorgen. De Nationaal Coördinator Terrorisme bestrijding heeft het 'dreigingsniveau' gesteld op 'substantieel'. Dat betekent (ik citeer de website van de Nationaal Coördinator):

• Er worden nieuwe trends en fenomenen waar dreiging vanuit gaat ontdekt
• De kans dat een aanslag in Nederland zal plaatsvinden is reëel
• Aanslagen vinden plaats in andere, met Nederland vergelijkbare landen
• Radicalisering en rekrutering vinden op aanzienlijke schaal plaats
• Nederland wordt geregeld genoemd in verklaringen van serieus te nemen terroristische netwerken

Bij mijn weten (maar ik kan best wat over het hoofd gezien hebben) heeft tot nu toe één teruggekeerde Syriëganger een aanslag gepleegd. Dat was die Fransman die bij een Joods museum in Brussel een aantal maanden geleden enkele mensen doodschoot. In Nederland hebben teruggekeerde Syriëgangers nog geen aanslagen gepleegd, maar met name de Haagse burgemeester Van Aartsen maakt zich gote zorgen en pleit voor allerlei maatregelen. Het Algemeen Dagblad schreef daaarover: Gemeenten kunnen het toezicht op teruggekeerde Syriëgangers en tegengehouden jihadisten niet meer aan. Burgemeester eisen hulp van het rijk. Zij willen dat deze mensen op een centrale locatie gedwongen worden behandeld tot zij geen gevaar meer vormen. Jihadisme is kennelijk een ziekte, die je therapeutisch moet aanpakken. In feite wordt de juihadisten, zonder rechterlijke tussenkomst, TBS opgelegd. Dat lijkt me geen correcte werkwijze in een democratische rechtstaat.

De Tweede Kamer reageert bezorgd op de noodkreet van de gemeenten. "De terugkeerders zijn wandelende tijdbommen, daar moet wat mee gebeuren," zegt CDA-leider Sybrand van Haersma Buma. "Heel zorgelijk dat Nederland krijgt voorgespiegeld dat alles onder controle is, maar dat burgemeesters met de handen in het haar zitten." Ik heb helemaal niet de indruk dat mij voorgespiegeld wordt dat alles onder de controle is. Van Aartsen beweert juist dat hij niets onder controle heeft. Het lijkt er meer op dat ik voortdurend door allerlei overheidsfunctiomarissen bamg gemaakt wordt. Dat lukt ze overigens niet.

Is de dreiging van  jihadisten tot nu toe imaginair, er is wel degelijk echte dreiging, waarover je nauwelijks iets hoort. Lees deze column uit Het Parool maar. Honderden lezers reageerden op de column van Roos Schlikker over haar moeder die werd lastiggevallen. Ouderen in de hele stad herkennen de straatintimidatie. (...) Bij Seniorenvereniging Sooj in de Jordaan horen ze vaak dergelijke verhalen. Over een tunneltje met hangjongeren waar ouderen niet meer langs durven, of over mensen die van hun scootmobiel worden getrokken. Over 'substantiële dreiging' gesproken. Zullen we daar eerst eens wat aan gaan doen?

Intolerantie

Weet je wat ook heel erg is? Gluten. Als je echt een beetje wil meedoen, moet je snel een glutenintolerantie onwikkelen. De Nieuwe Revue bevat er een uitgebreid artikel over. Niet zeggen dat je een glutenallergie heb, want daaraan leidt slecht tussen de 0,5 en 1% van de bevolking en die moet door echt medisch onderzoek worden vastgesteld. Glutenintolerantie kan door iedere kwakzalver worden vastgesteld.

Dus geen gluten meer gebruiken (die vooral in granen zitten) en je in plaats daarvan toch vooral te voeden met een dieet van chia-zaad, goji-bessen en ander exotisch spul dat naast ‘gezond’ vooral ook reteduur is. Ook in Nederland heeft de glutenpolitie inmiddels vaste voet aan de grond gekregen, met Rens Kroes - ‘het zusje van Doutzen’ en health coach - als bekendste vaandeldrager. Op een korte homeopathische cursus na heeft Kroes geen enkele scholing op het gebied van gezondheid of voeding, maar dat belet haar niet in allerhande media haar waanzin ten toon te spreiden . Kijk, als je gelooft dat een zich 'health coach' noemend persoon iets kan bijdragen aan jouw fysiek welbevinden, dan ben je ook al gauw geneigd je ervan te laten overtuigen dat je aan glutenintolerantie lijdt.

Maar er is hoop voor iedereen: zoals alle voedselhypes zal ook de focus op gluten over een tijdje wel weer overwaaien. Verwacht althans Liesbeth Smit (voedseldeskundige). ‘De meeste van die trends volgen hetzelfde patroon. Het is nu eventjes superhip om op te scheppen over je ultragezonde lifestyle en de groene shake of hele avocado die je als ontbijt naar binnen hebt gewerkt. Terwijl het eigenlijk heel simpel is: als mensen de adviezen van het Voedingscentrum zouden opvolgen, kan 80 procent van het aantal gevallen van hartziekten worden voorkomen. Maar ja, we willen nieuw en sexy. Niet iets dat een tikkeltje saai is en al decennialang zijn doel heeft bewezen.’

Maar er is hoop voor iedereen: zoals alle voedselhypes zal ook de focus op gluten over een tijdje wel weer overwaaien. Verwacht althans Liesbeth Smit (voedingswetenschapper). ‘De meeste van die trends volgen hetzelfde patroon. Het is nu eventjes superhip om op te scheppen over je ultragezonde lifestyle en de groene shake of hele avocado die je als ontbijt naar binnen hebt gewerkt. Terwijl het eigenlijk heel simpel is: als mensen de adviezen van het Voedingscentrum zouden opvolgen, kan 80 procent van het aantal gevallen van hartziekten worden voorkomen. Maar ja, we willen nieuw en sexy. Niet iets dat een tikkeltje saai is en al decennialang zijn doel heeft bewezen.’

Zuiveren

Al maanden breken ze zich bij D66 het hoofd: hoe kunnen we als gedoger het kabinet laten struikelen zonder de zwartepiet te krijgen. (Onderstreping toegevoegd.) Ik las dit begin van een artikel in De Telegraaf. Ik ben niet verder gegaan met het artikel. Ik was stomverbaasd, sterker nog: geschokt, dat ze in een landelijke krant, die zo goed weet wat er onder 'het volk' leeft, zo'n onverbloemd racistisch stukje tekst durfden te plaatsen. Waarom roept een slecht gevolg van een mogelijke handeling of opstelling associaties op met onze zwarte medeburgers? Waarom is alles wat verkeerd afloopt hun schuld?

Gaan we nu eens beseffen dat die hele Zwarte Pietendiscussie nog maar het begin is van een discussie over het zuiveren van onze cultuur? We kunnen beginnen met onze taal.  De negerzoen is afgeschaft, geloof ik, maar de moorkop bestaat nog steeds. En we praten nog steeds over 'zwartboek', 'zwartgallig', 'zwart geld', 'zwartkijker', 'zwarthandelaar', zwartmaken', 'zwartrijders', 'zwartwerken', noem maar op. Zullen we daar ook eens een 'regenboog' op loslaten? 'Witwassen' kennen we al. Een goed begin: een negatieve activiteit die nou eens niet aan 'zwart' gekoppeld is.